post-berlin blues

σκέφτομαι ότι ίσως πιο σημαντικά από τα πράγματα που κάνεις σ' ένα ταξίδι, είναι αυτά που ΔΕΝ κάνεις. εννοώ ότι η αποχή από την καθημερινή ρουτίνα ξεθολώνει λίγο το μάτι και σε βοηθά να δεις καλύτερα πόσο χρόνο σπαταλάς σε ασχολίες που έχουν μικρή ή καθόλου αξία.

τα έχω λίγο μπερδεμένα ακόμη στο μυαλό μου. μάλλον χρειάζομαι χρόνο.

σήμερα δεν θα έχει πάλι εκπομπή λόγω δουλειάς, κούρασης & post-berlin μελαγχολίας. το δίωρό μου θα καλύψουν οι athens66, οι οποίοι παίζουν και γαμώ τις μουσικές. για τους metal addicts, με χαρά σας ενημερώνω οτι ο εν-μέταλ-αδερφός μου ξεκίνησε εκπομπή στο radiobubble. μπορείτε να τον ακούσετε εδώ.

reset

-=επέστρεψα=-

from berlin with (cosmic) love

last train to transcentral

>> πολλή γκατεμιά αυτές τις μέρες. ακυρώθηκε η απόσυρση και μου έμεινε το σαράβαλο αμανάτι, χθες έμεινα από μπαταρία και στα καπάκια τρύπησε ο θερμοσίφωνας με αποτέλεσμα να μισοπλημμυρήσει το πατάρι. είναι που ξανάρχισα να ακούω μέταλ και με έχει βάλει ο θεός στο σημάδι.

>> τελευταίες προετοιμασίες για το βερολίνο. ζεστά ρούχα, φωτογραφική μηχανή, ευρωπαϊκή κάρτα υγείας (never leave the country without it), ταξιδιωτικός οδηγός lonely planet (best of its kind), χρήματα. όλα εντάξει, εκτός από τη διάθεση. oh well, μιζέρια είναι, θα περάσει.

>> είδα τον κυνόδοντα τις προάλλες. πραγματικά καλή ταινία, η οποία αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον αν την βάλεις δίπλα στο σπιρτόκουτο του οικονομίδη. γιατί ουσιαστικά περί αυτού πρόκειται: ο κυνόδοντας είναι το σπιρτόκουτο των μεγαλοαστών. η αδρή αισθητική, η ανασφάλεια, η εγκατάλειψη της μικροαστικής οικογένειας δίνουν τη θέση τους στην κλινική 80s κομψότητα, την οικονομική ευμάρεια και τον υπερπροστατευτισμό στην ταινία του λάνθιμου. η επιθετικότητα και η λεκτική βία του σπιρτόκουτου απουσιάζουν -η βία (όταν ξεσπά) είναι σοκαριστική, και αυτό που σοκάρει ακόμη περισσότερο είναι η απάθεια που τη διαδέχεται. δεν υπάρχουν φωνές και κλάματα, μόνο σιωπή. ανάμεσα στα άκρα που ζωγραφίζουν οι δυο ταινίες (οι σημαντικότερες της δεκαετίας για το ελληνικό σινεμά κατά τη γνώμη μου), κινείται η οικογενειακή πραγματικότητα του νεοέλληνα, ψάχνοντας για διέξοδο.

[jan saudek]

>> μια και λέμε για σινεμά, οι seagazers οργανώνουν ψηφοφορία για την ανάδειξη των είκοσι καλύτερων ταινιών της δεκαετίας που σιγά-σιγά μας χαιρετά. λεπτομέρειες εδώ.

>> εδώ ο κύριος grimm δίνει ένα δίσκο-αποκάλυψη. είναι οπωσδήποτε χορευτική μουσική, αλλά εγώ προσωπικά δεν μπορώ να τον κατατάξω πουθενά. γαμάει πάντως.

>> αυτά προς το παρόν. η εκπομπή της κυριακής στον poplie ακυρώνεται λόγω ταξιδιού. τα λέμε σε μια βδομάδα περίπου!

τα χθεσινά podcasts

πρώτο μέρος
δεύτερο μέρος

playlists δεν πρόλαβα να γράψω, θα τα ανεβάσω αργότερα.
οκ με τα playlists! πρώτο μέρος // δεύτερο μέρος

gloomy sunday

σκοταδόψυχοι, καταθλιπτικοί και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, σήμερα το βράδυ μετά τις 10 κλαίμε το μακαρίτη στον poplie. master of ceremonies o υπογράφων. (διευκρίνισις: δεν θα παίξω gothιές, απλά θα σας βάψω τη διάθεση ασορτί με τον καιρό)

...κι άμα όλη αυτή η μαυρίλα σας πέσει βαριά, γυρίστε τη βελόνα στο radiobubble, όπου την ίδια ώρα ο θάνος aka theskyetc όλο και κάτι καλό θα παίζει.

(ένα σατανικό παιχνίδι της μοίρας μας έχει φέρει αντιμέτωπους αγαπητέ μου θάνε. ετοιμάσου για μονομαχία to the death. γιατί μπορεί εσύ να ξέρεις περισσότερα καντάρια μουσικής, εγώ όμως έχω σεξαπίλ!)

έχουμε πόλεμο, μην το ξεχνάς μωρό μου

όπως ήταν αναμενόμενο, οι πίθηκοι την έπεσαν δυνατά και ελληνικά (=5 μαζί, και με σπρέυ) στον πάνο μουζουράκη, για το γνωστό βίντεο που μπορείς να δεις και λίγο πιο κάτω. επειδή έχω βαρεθεί τα κομψά λόγια, θέλω να ευχηθώ σε όλους αυτούς τους καργιόληδες (και στους ομοίους τους) να τους γαμηθεί το σπίτι.

ο πιτσιρίκος όμως τα λέει καλύτερα.

update: ενδιαφέρον έχει το δελτίο τύπου που είχε εκδώσει ο π.μ. ΠΡΙΝ την επίθεση, με το οποίο επιχειρεί να κατεβάσει τους τόνους και να κρατήσει αποστάσεις από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, ο οποίος βρήκε στο πρόσωπό του έναν όψιμο εκφραστή. κατά τη γνώμη μου, αυτή η κίνηση ήθελε κότσια και του βγάζω το καπέλο. κατά τα άλλα, ο π.μ. είναι καλά στην υγεία του και ΟΥΔΕΙΣ συνελήφθη.

and now for something completely different

σε δυο ώρες (περίπου), στον poplie.

us and them

με αφορμή τη συνέντευξη
του παντελή βούλγαρη στη lifo

δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να γράψω κάτι σχετικό με τον εμφύλιο, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους: μεγάλωσα σε ένα έντονα φορτισμένο πολιτικό κλίμα εντός της οικογένειας, δεν έχω μελετήσει το θέμα αντικειμενικά και σε βάθος, και δεν διαθέτω την πνευματική διαύγεια και την υπομονή για να γράψω ένα συγκροτημένο (όχι αποσπασματικό) κείμενο. όμως είναι κάποια πράγματα που με τρώνε κάθε φορά που διαβάζω υπεραπλουστεύσεις, ευχολόγια για εθνική συναίνεση και λοιπές ΠΙΠΕΣ. βάσει αποσπασμάτων της παραπάνω συνέντευξης, παραθέτω μερικές σκέψεις σκόρπιες, όπως μου έρχονται.

Αυτή η επαναφορά του εμφυλίου στο προσκήνιο δεν διχάζει; Γιατί υποβαθμίζουμε την εθνική αντίσταση, που ενώνει; Μήπως βολεύει τις ιδεολογικές στοχεύσεις των Αμερικανών, που ευνοούν ό,τι αποδυναμώνει την εθνική συνείδηση;

>> παρντόν; ο εμφύλιος δεν υπήρξε ποτέ ουσιαστικά στο προσκήνιο. αντιθέτως, γίνεται συστηματική προσπάθεια να διαγραφεί από τη συλλογική μας μνήμη. δεν διδάσκεται στα σχολεία, απαξιώνονται τα προϊόντα πολιτισμού που ασχολούνται μ' αυτό το θέμα, αποπροσανατολίζεται κάθε απόπειρα δημόσιας αντιπαράθεσης. αντιθέτως, έχουμε χορτάσει από ιστορίες (απολίτικου) ηρωισμού και γενναίων μαχητών χωρίς ταξική συνείδηση. μήπως να θυμηθούμε ποιός βγήκε πρώτος στο βουνό και ποιός ουσιαστικά οργάνωσε την αντίσταση; το χαρτί του "κακού αμερικάνου" είναι πρόσφατο όπλο στη δεξιά φαρέτρα, το οποίο δανείστηκαν οι ιδεολόγοι της συντήρησης από τους αριστερούς συναδέλφους τους. και θα ρωτήσει κάποιος: ποιός έχει το μεγαλύτερο συμφέρον για αυτή την επιβολή αμνησίας στον ελληνικό λαό; η γνώμη μου είναι η εξής: η ελλάδα ήταν η μόνη χώρα η οποία δεν τιμώρησε τους προδότες της. δεν υπήρξαν λαϊκά δικαστήρια, δεν στήθηκαν κρεμάλες. αντίθετα τους παραχωρήθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της εξουσίας, και η περιοχή του παλαιού ψυχικού, την οποία διαμόρφωσαν ως οχυρό για να μπορούν να προφυλαχθούν από τις "ορδές των ξυπόλητων με τα κονσερβοκούτια". αν κάποιος εξυπηρετείται από το κουκούλωμα των γεγονότων του εμφυλίου, είναι ακριβώς αυτή η κάστα, και όχι η αριστερά (η οποία επίσης τα έκανε σκατά από τη μεριά της, αλλά τουλάχιστον τα στελέχη της δεν έφτιαξαν περιουσία το χειμώνα του 41-42).

Πάντως, στην υπόθεση του εμφυλίου, κυριάρχησε η άποψη της Αριστεράς, των ηττημένων. Αυτή η πλευρά επέβαλε την ερμηνεία της, παρ' ότι τότε το ΚΚΕ ήταν απομονωμένο και όλος ο πολιτικός κόσμος ήταν αντικομμουνιστικός.

>> από πού προκύπτει αυτό; η ιστορία γράφεται πάντα από το νικητή. ποιά μέσα είχε η διωκόμενη αριστερά για να επιβάλλει την ερμηνεία της; κι από πού; από τη μακρόνησο; το γεγονός οτι πολλές από τις απόψεις των ηττημένων επικράτησαν μέσα σε ένα τόσο εχθρικό κλίμα (διώξεις, παρανομία, χούντα κτλ), οφείλεται μάλλον στο γεγονός οτι δεν υπήρχαν γεγονότα (ούτε καν κατασκευασμένα) για να τις αντικρούσουν.

Για τον εμφύλιο ξέρουμε τα κίνητρα: άλλοι πήγαν στο βουνό διότι το επέβαλε το κόμμα τους, ήταν ήδη στελέχη, και άλλοι κατά τύχη ή αναγκαστικά, με παιδομάζωμα.

>> τι μου λέτε; δηλαδή κανείς δεν βρέθηκε στο βουνό κυνηγημένος, για να γλυτώσει από τις διώξεις που ασκήθηκαν για εγκλήματα του "ποινικού" (χα!) κώδικα; οι διώξεις αυτές δεν έγιναν κατά παράβαση του πνεύματος της γενικής αμνηστίας; ποιός παραβίασε στην πράξη τη συνθήκη της βάρκιζας και επιδώθηκε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις; και για ποιό λόγο τελικά το κκε δεν κατέβηκε στις εκλογές;

Να ξαναγυρίσουμε στον πόλεμο: Ποιος ευθύνεται για τον εμφύλιο κατά τη γνώμη σας; Ποιος πήρε την απόφαση;

>> η ερώτηση του ενός εκατομυρίου. φυσικά πρόκειται για ερώτηση παγίδα, καθότι είναι αδύνατον να απαντηθεί έτσι στο φτερό. εγώ θα ήθελα να θέσω κάποιες άλλες ερωτήσεις, που μπορούν να απαντηθούν πολύ πιο εύκολα:ποιός ήταν ο ρόλος των χιτών κατά τη διάρκεια της κατοχής και ποιός στον εμφύλιο; ποιός παρέδωσε την πελοπόννησο στους παρακρατικούς; ποιανών τα κεφάλια περιφέρονταν παλουκωμένα από πόλη σε πόλη; ποιοί άφησαν οικογένεια και βιός πίσω τους και αναγκάστηκαν να εκπατριστούν; ποιοί άνοιξαν πυρ το δεκέμβρη του '44; ποιοί έκαναν πίσω το 1945 ενώ είχαν το πάνω χέρι; ποιοί τελικά ωφελήθηκαν από όλη αυτή την ιστορία; δε με αφορά η εμπλοκή των μεγάλων δυνάμεων. με αφορά όμως άμεσα το γεγονός οτι κάποιοι δεν τιμωρήθηκαν για τα εγκλήματά τους, αλλά αντιθέτως καρπώθηκαν σημαντικά οφέλη από αυτό το αιματοκύλισμα.

-----------

είναι εύκολο και φτηνό να πεις οτι ο εμφύλιος ήταν απλά το αποτέλεσμα της σύγκρουσης γεωπολιτικών συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων, ότι οι εμπλεκόμενοι ήταν πιόνια σκοτεινών κέντρων εξουσίας, ότι εμείς δε φταίμε σε τίποτα και για όλα φταίνε οι απ' έξω. για μένα ο εμφύλιος ήταν πάνω απ' όλα ένας πόλεμος ιδεολογικός και ταξικός. υπό συγκεκριμένες συνθήκες, στο ένα στρατόπεδο τάχθηκαν η κραταιά τάξη και οι (άβουλοι;) λακέδες της, και στο άλλο οι δυνάμεις που ήθελαν να φέρουν αλλαγή. αυτή ήταν η ιστορική πραγματικότητα της εποχής σε όλη την ευρώπη, και αυτό μέσα μου είναι αδιαπραγμάτευτο. το αν η αριστερά κατάφερε να χάσει το λαϊκό έρισμα, το αν η ηγεσία της πρόδωσε τη βάση, αποδείχτηκε κατώτερη των περιστάσεων και λύγισε υπό το βάρος της ιστορικής ευθύνης, είναι μια άλλη ιστορία. το γεγονός παραμένει πως το παραμύθι αυτό είχε δράκο, και ο δράκος νίκησε. τέρμα πια με αυτή την καραμέλα.
δεν ήταν "όλοι το ίδιο".

το παραπάνω γράφτηκε εν θερμώ, χθες το βράδυ. επαναλαμβάνω πως αντικειμενικός ούτε μπορώ, ούτε θέλω να είμαι. βαρέθηκα τους αντικειμενικούς, τους μετριοπαθείς, τους φίλους όλων. this is my truth, tell me yours.

yet more videos (plus a small gift)

ναι, το ξέρω, σας τα έχω πρήξει με τα vids, αλλά αυτό είναι πολύ καλό:

[via]

επίσης, έχω κι αυτό το δίσκο με διασκευές-επανεκτελέσεις τραγουδιών των coil να σας δώσω. συμμετέχει πολύς λαός, περισσότερες λεπτομέρειες εδώ. εμένα πάντως χθες μου έφτιαξε (ή μήπως μου χάλασε;) το βράδυ.

-----------

update! έκτακτο παράρτημα!

θα γίνει της μουρλής μ' αυτό το βίντεο! (εννοείται respect και στους δύο, παρά την λογοκλοπή από τον bill hicks. αν και τους βλέπω να αποκτούν μεγάλους μπελάδες με τη φυλή των καραφλών πιθήκων...)

δεν έχω λόγια

[via]

το πιο αστείο είναι οτι με τον αγανακτισμένο στο τέλος ήμασταν συμφοιτητές! και κάναμε και (λίγη) παρέα! έλα μωρή αρρώστια, τρέλανέ μας εντελώς!

weekend warrior

λίγα πράγματα αυτές τις μέρες...
>> παρασκευή στο blue fox (πολιτισμικό σοκ) και μετά σε ένα πάρτυ σε σπίτι στη βικτώρια. νοτ μπαντ.
>> η βροχή κράτησε τον κόσμο μέσα το σάββατο. πέρασα μια βόλτα από το soul, όπου έπαιζαν αυτοί. ωραία πράγματα. το trova ήταν απόκοσμα άδειο, η αβραμιώτου σα στοιχειωμένη. καλύτερα έτσι. λιγότεροι βλάκες.
>> εκεί όμως γνώρισα και κάποιον που τον ήξερα και που δεν είναι βλάκας. confused?
>> είδα το los abrazos rotos. πραγματικά κακή ταινία. υπάρχει κανείς που του άρεσε;
>> έχω γελάσει άπειρα μ' αυτό εδώ. (δουλεύει καλύτερα αν είσαι παλιοροκάς/μεταλλάς, οπότε ξέρεις και who is who)
>> το διαβάζω και το ξαναδιαβάζω, και το αφήνω να με γεμίσει. ανυπομονώ να συναντηθούμε.
>> mental picture από το λεωφορείο.
>> "Έχω συνδέσει την τζαζ με την βαθιά μοναξιά."
>> ο ναρίτα είναι και γαμώ τα παιδιά.
>> έχω αρχίσει να διασκεδάζω πάρα πολύ με την εκπομπή στον poplie. έφτιαξα κι ένα ανθυπομπλόγκ, για να υπάρχουν μαζεμένα όλα τα podcasts. έχω βάλει και φωτογραφίες.
>> την χθεσινή εκπομπή πάντως μπορείτε να την κατεβάσετε από εδώ κι εδώ.

καλή εβδομάδα.

still

oh larry (oh narita!)

17

αποκλειστική εξομολόγηση του larry gus απο τη βαρκελώνη, μόνο για την εκπομπή και τον πόπλαι. μιλάει για τις επιρροές, τη βέροια, το δίσκο.

πρώτη μετάδοση: κομμάτια απο το αναμενόμενο άλμπουμ του (3 από αυτά δεν είναι στο πρόμο που ανέβηκε στο bolachas). 37λεπτο mixαρισμενο από τον larry με δικές του επιλογές, plus 3 εντελώς ακυκλόφορητα κομμάτια του μόνο για την εκπομπή.

some random music

μαχμούτ αχμέντ - έρε μέλα μέλα 1 | 2
βικ τσέσνατ - ατ δε κατ
betty & karen - i'm not satisfied
radiohead vs morcheeba vs digitalism - spirit world (mash up)

this one's for speri

update: ένας πραγματικός θησαυρός!
2gb ethiopique μουσικής σε ένα τόρεντ εδώ

last sunday's podcast

μέρος πρώτο (in which i ditch indie pop/rock for the likes of shackleton & mordant music)
μέρος δεύτερο (in which i reminisce about the past and realise that i still love heavy metal)

εδώ οι παλιότερες εκπομπές

ξημερώματα δευτέρας

δουλειά, δουλειά, δουλειά // έχω αρχίσει να χάνω λάδια // ευτυχώς οι μέρες περνάνε // και το ταξίδι στο βερολίνο πλησιάζει // προχτές κλείσαμε τα hostels // i can't wait for november to come // είδα κι αυτό τις προάλλες // (απίστευτο, έτσι;) // και σκέφτηκα τι μπορεί να μας περιμένει // θα είμαστε εκεί στην επέτειο των 20 χρόνων από την πτώση του τείχους // (στη μάνα μου, που είναι αμετανόητη κομμουνίστρια, είπα οτι πάμε για μνημόσυνο) // λένε οτι θα έχει τρελά πάρτυ // κι ένα τεράστιο ντόμινο // μην ανησυχείτε, θα φέρω φωτογραφίες // θα πάω κι εδώ // για να ζηλέψει ο osonnen // :)) // όπως ζηλεύω εγώ τα κυριακάτικα κορίτσια του // κατά τα άλλα βαριέμαι // πολύ όμως // και το μπλογκ και όλα // γι' αυτό και το έχω ρίξει στην εύκολη λύση με τα βίντεο και τα λινκς // παθέτικ // κάθε φορά που βαριέμαι, θυμάμαι εκείνο το τραγούδι των pet shop boys // το being boring // που μου άρεσε, αλλά κατά βάθος το μισούσα // γιατί με έκανε να νιώθω πολύ βαρετός // και λίγος // γι' αυτό και το έριξα στο μέταλ όταν ήμουν πιτσιρικάς // το μέταλ σε κάνει να νιώθεις πιο ψηλός // χωρίς απαραίτητα να είσαι // πραγματική comfort music // αλλά όλα κι όλα // είναι μερικά τραγούδια που ακόμη μου αρέσουν πολύ // όπως διαπιστώνω τώρα που τα ξανακούω // 10 χρόνια μετά // ή και περισσότερο // άσχετο: // είχα πολύ καιρό να γελάσω τόσο πολύ // concept album με θέμα την επανάσταση του 1821 // wtf!? // those metalheads are killing me // πώς να σε πάρει μετά ο άλλος στα σοβαρά; // anyway // to each his own // χαίρομαι πάντως // τις προάλλες ανακάλυψα οτι δεν είμαι ο μόνος που θέλει να βαρέσει τον moz // μη νευριάζεις θοδωρή // αφού κι εσύ κατά βάθος το ξέρεις // οτι τις θέλει τις κλωτσιές του :)

AMBER ALERT

όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω

σήμερα -όπως κάθε κυριακή- 10 με 12 το βράδυ στον poplie.

 (το uk garage/grime/dubstep αφιέρωμα αναβάλλεται, σήμερα έχει άλλα κόλπα)

ο γλοιώδης και ο απαίσιος

το κλέβω από το blog του πετρίδη και το ποστάρω στα καπάκια, γιατί αυτό πρέπει να το δουν όσοι περισσότεροι γίνεται. αν έχει στάλα ντροπής, ο αυτιάς πρέπει να επιστρέψει την δημοσιογραφική του ταυτότητα ΑΜΕΣΑ.

this is super

SUPERSUPER.