τετράδιο spiral

Σήμερα

2012-01-28T08:08:00.000+02:00

Μία απ' όλα

2012-01-17T11:00:00.000+02:00

Είναι μια σκέψη που με ταλαιπωρεί αρκετό καιρό τώρα, χωρίς να μπορώ να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά και να γράψω κάτι. Ευτυχώς, βρέθηκε ο King Mob και, στο πρώτο του post μετά από ΠΟΛΥ καιρό, μπόρεσε να τα πει πολύ καλύτερα απ' ότι θα μπορούσα εγώ. Με δυο λόγια: μου έχει γίνει πλέον πολύ δύσκολο να γράφω για μουσικές σα να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ γύρω μου καταρρέει το σύμπαν. Κι αν ο φίλος King Mob μοιάζει να έχει βρει τις ισορροπίες του και να επιστρέφει ορεξάτος (όσο ορεξάτος μπορεί να είναι κανείς αυτή την εποχή) στα του μπλογκοχωριού, εγώ έχω αρχίσει να χάνω λίγο το κουράγιο μου. Επιπλέον, αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα (με αρκετή καθυστέρηση, είναι αλήθεια) πως το blog έχει αποκτήσει ένα χαρακτήρα σχεδόν αποκλειστικά μουσικό, κι αυτό δεν μου αρέσει και πολύ. Δεν είναι πως βαρέθηκα να ακούω ή να γράφω για μουσική, απλά, όπως λέει κι ο τίτλος του, πρόκειται για τετράδιο κι όχι για περιοδικό. Οπότε, νομίζω οτι θα μου άρεσε το μαγαζί να επιστρέψει στην παλιότερη και προσωπικότερη (σβησμένη πλέον) εκδοχή του, και, αν στο μέλλον προκύψουν πάλι κείμενα αμειγώς μουσικά, ίσως θα ήταν καλή ιδέα να αναζητήσουν αλλού στέγη. Anyway, θα δούμε πώς θα πάει.

In other news, αλλαγές θα υπάρξουν και στην ηρωική ποπλαϊοεκπομπή. Αρχής γενομένης από σήμερα το απόγευμα, ο σπιραλάκος σταματάει να εκπομπάρει μονάχος του κι αποκτάει sidekick --αν και έχω την αίσθηση ότι σ' αυτή τη συνύπαρξη ο sidekick θα είμαι εγώ. Η Μαρία (the one and only) αναμένεται να εισβάλλει στα στούντιοζ με χάρη πεταλούδας (από αυτές του Πεκίνου, που ανοιγοκλείνουν τα φτερά τους και προκαλούν θύελλες στην Όμαχα) και να μας σαρώσει με λογοτεχνικές αναφορές, εκλεκτικές επιλογές σε μπάσους κρούνερς και καλόπιστη κοινωνική κριτική (sic). Αν κρίνουμε από την εκπομπή που είχαμε κάνει πάλι μαζί στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, η φάση θα έχει μπόλικη πλάκα και, αν βάλει ο Δαρβίνος το χέρι του και αποφύγουμε τους Smiths & τον Moz, μπόλικη καλή μουσική.

Παρεμπιπτόντως, εδώ υπάρχει η τελευταία σόλο σπιραλοεκπόμπα, η οποία μου άρεζε πολύ και σας προτείνω να την ακούσετε. Εντελώς αντικειμενικά μιλώντας, είναι γαμάτη.

Μιας και λέμε για γαμάτα πράγματα, να πούμε και δυο λόγια για την προχθεσινή εμφάνιση του Diplo. Τον κατσίβλαχο από το Tupelo του Mississippi (city population: 39,033) τον ξεχώρισα από την πρώτη στιγμή που άκουσα το 'Bucky done gun'. Όταν δε έμαθα ότι για ένα καιρό ήταν και ζευγάρι με την M.I.A., του έδωσα αιώνιο ρησπέκτ. Στην πορεία άκουσα σχεδόν όλα όσα έχει κάνει ως παραγωγός -κι έχει κάνει πολλά ο άτιμος!- κι η αγάπη μου για τη δουλειά του κούμπωσε οριστικά. Έτσι, η παρουσία του στην Αθήνα ήταν για μένα η εκπλήρωση ενός μουσικού απωθημένου. Ευτυχώς, ο τύπος δεν διέψευσε τις προσδοκίες μου, δίνοντας ένα δίωρο show που, όσοι ήμασταν την Κυριακή στο Κούκου, θα το θυμόμαστε για καιρό. Και θα 'ρθει τώρα κάποιος εμπαθής και θα ρωτήσει: Τι σου αρέσει σ' αυτόν τον κάγκουρα ρε σπιραλάκο; Θα σου απαντήσω αμέσως, αγαπητέ μου εμπαθή: Εκτός του ότι είναι σίγουρα ο coolest man alive, μιλάμε για έναν μάγκα εντελώς προσγειωμένο, που, αφού τα έσπασε για 2+ ώρες με πυρετό, μιλώντας συνέχεια με τον κόσμο και σκαρφαλώνοντας πάνω-κάτω στις κονσόλες, άραξε μετά το τέλος του σετ για να χορέψει παρέα με όσους ήταν πάνω στη σκηνή, να χαβαλεδιάσει ραπάροντας πάνω από τα κομμάτια που έβαζαν οι DJs του Κορμοράνου και γενικά να φερθεί σαν νορμάλ άνθρωπος, δικό μας παιδί λαϊκό, κι όχι σαν Μπριζίτ Μπαρντώ. Επιπλέον, μουσικά μιλώντας, είναι από τους λίγους που αντιλαμβάνονται πλήρως την ζωώδη, σωματική διάσταση της μουσικής, ακολουθώντας το ένστικτό του στην αναζήτηση του επόμενου υπερβρώμικου ήχου που θα σε κάνει να χοροπηδάς σαν το αρκούδι, χωρίς να πουλάει παπατζιλίκι και ψαγμενιλίκι. Τέλος, και τίποτα από τα παραπάνω να μην ίσχυε, ο τύπος έχει φτιάξει αυτό το κομμάτι, τι άλλο θέλεις; [Για την εμφάνιση των Acid Baby Jesus (για την οποία δεν έχω άποψη) και μια πιο αναλυτική παρουσίαση του Diplo-set -συν μια αναφορά στα 10 ευρώπουλα που χρέωνε ο μαγαζάτορας το ποτό- ο ΛΚΡόρης έχει κάνει τη βρώμικη δουλειά.]

Μ' αυτά και μ' αυτά, έφτιαξε κι η διάθεσή μου, που στην αρχή του ποστ ήταν να την κλαίνε οι ρέγκες. Καλή φάση.

ΥΓ. Το κόλλημα με τους Polica καλά κρατεί. Άκου εδώ να νιώσεις.

Στα γόνατα

2012-01-11T18:13:00.000+02:00

[polica - lay your cards out]

Οκ, μόλις άκουσα τον πρώτο ΓΑΜΑΤΟ δίσκο για το 2012. Κι επειδή είμαι καλό παιδάκι, θα σας δώσω και ντάουνλοουντ λινκ.

[via thathipsterporn]

Tonite

2012-01-07T12:46:00.000+02:00

Σήμερα στις 8 το βράδυ, ο Λουκάς (a.k.a. η indie συνιστώσα των Indiefunka) κι ο Αλέξης (official Vomvos provider) θα παρουσιάσουν 10 ποπλαϊκά βιντεοκλίπ από τη χρονιά που αφήσαμε πίσω μας, στο Mad TV. Προβλέπεται καλό γέλιο.

29 Popliars αποφάνθηκαν: Αυτά είναι τα καλύτερα τραγούδια του 2011

2011-12-31T00:46:00.001+02:00

[the poplie.eu crew: 20 from 2011]

Η διαδικασία ήταν σχετικά απλή: Ζητήσαμε από τους φίλους και συν-παραγωγούς μας στον Poplie.eu να μας στείλουν έκαστος/η από μια λίστα με τα 20 πιο αγαπημένα τραγούδια τους για τη χρονιά που φεύγει. Αφού τις μαζέψαμε, τις βάλαμε σε έναν excel-όφουρνο πιο εξελιγμένο κι από αυτόν των blogovisionistas, τον ρυθμίσαμε στους 200 βαθμούς για 10 μέρες, και μέχρι να πεις "μαστερσεφτζούνιορ" έτοιμη η νοστιμιά. Το μαγείρεμα/ανακάτεμα/σερβίρισμα ανέλαβε ο γιορς τρούλι, γιατί ξέρει από καλή ίντριγκα και δεν κωλώνει. Το τελικό αποτέλεσμα μπορείτε να το απολαύσετε είτε μέσω mixcloud στο γκατζετάκι από πάνω (εκεί υπάρχει και το σχετικό playlist), είτε κατεβάζοντάς το: μιξαρισμένο / μόνο τα τραγούδια.

Καλή χρονιά!

Μαίρη Κρίσνα, φάκερς!

2011-12-26T07:45:00.000+02:00

[fear - fuck christmas]

[+μπόνους τρακ]

Blogovision 2011 >> 01

2011-12-20T11:30:00.000+02:00

HTRK - Work (Work, Work)

Ένας δίσκος για πάντα. Tropical storms wash over me. Σε αργή κίνηση.

Περισσότερα εδώ κι εδώ.

Previously on Blogovision:

02 >> The Weeknd - House Of Balloons

03 >> EMA - Past Life Martyred Saints

04 >> WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain

05 >> Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

06 >> PJ Harvey - Let England Shake

07 >> Gazelle Twin - The Entire City
08 >> My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 02

2011-12-19T13:00:00.000+02:00

THE WEEKND - House Of Balloons

Σε κάποιο παράλληλο χωροχρονικό συνεχές, μια δεκαπεντάχρονη εκδοχή του εαυτού μου αυτή τη στιγμή κάνει double facepalm.

exhibit a / exhibit b

Previously on Blogovision:

03 >> EMA - Past Life Martyred Saints

04 >> WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain

05 >> Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

06 >> PJ Harvey - Let England Shake

07 >> Gazelle Twin - The Entire City
08 >> My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 03

2011-12-18T17:15:00.001+02:00

EMA - Past Life Martyred Saints

Από όλα τα κορίτσια του 2011, αυτή ήταν η αγαπημένη μου.

Περισσότερα εδώ κι εδώ.

Previously on Blogovision:

04 >> WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain

05 >> Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

06 >> PJ Harvey - Let England Shake

07 >> Gazelle Twin - The Entire City
08 >> My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 04

2011-12-17T15:30:00.000+02:00

WU LYF - Go Tell Fire To The Mountain

# L O V E   Y O U   F O R E V E R # 

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

05 >> Nicolas Jaar - Space Is Only Noise

06 >> PJ Harvey - Let England Shake

07 >> Gazelle Twin - The Entire City
08 >> My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Intermission IV

2011-12-17T03:58:00.000+02:00

Ο Jan Saudek είναι ένας από τους πιο αγαπημένους μου καλλιτέχνες ανεξαρτήτως μέσου, δυστυχώς όμως δεν έχω αξιωθεί ακόμη να γράψω δυο αράδες γι' αυτόν και το έργο του. Τον τελευταίο μήνα, επαρκές δείγμα της δουλειάς του φιλοξενείται σε έναν πολύ ιδιαίτερο χώρο (πρώην τραπεζαρία μοναστηριού στην παρυφή κτήματος), τον οποίο οι δημιουργοί του έχουν βαφτίσει The Long Room και βρίσκεται στο Πικέρμι. Ναι, το ξέρω, είναι στου διαόλου το κέρατο, όμως νομίζω πως αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή για εκδρομή όσο ακόμη ο καιρός το επιτρέπει --ιδίως με δεδομένο ότι σήμερα και αύριο είναι οι τελευταίες ημέρες της έκθεσης. Ψηθείτε.

[jan saudek's official website] | [περισσότερες πληροφορίες για την έκθεση] | [the long room]

Blogovision 2011 >> 05

2011-12-16T13:00:00.000+02:00

NICOLAS JAAR - Space Is Only Noise

Nicolas Jaar, a.k.a. ο ατσαλάκωτος. Ώρες-ώρες δεν αντέχεται τόση τελειότητα.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

06 >> PJ Harvey - Let England Shake

07 >> Gazelle Twin - The Entire City
08 >> My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 06

2011-12-15T08:50:00.000+02:00

PJ HARVEY - Let England Shake

Από όλα τα κορίτσια του 2011, αυτή ήταν η πιο ουσιαστική.

exhibit a / exhibit b

Previously on Blogovision:

07 >> Gazelle Twin - The Entire City
08 >> My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 07

2011-12-14T12:36:00.000+02:00

GAZELLE TWIN - The Entire City

Από όλα τα κορίτσια του 2011, αυτή ήταν η πιο όμορφη.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

08 >> My Brightest Diamond - All Things Will Unwind

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Intermission III

2011-12-13T14:30:00.000+02:00

Νταξ, δεν λέω, ωραία η blogovision, αλλά μετά από δυο εβδομάδες καθημερινής ενασχόλησης με τις φετινές μουσικές κυκλοφορίες, έγκωσα ο άνθρωπος. Έτσι, σήμερα στη σπιραλοεκπομπή δεν θα έχουμε την προγραμματισμένη παρουσίαση των δίσκων που βρέθηκαν στις θέσεις 8-14 της σπιραλολίστας· αντ' αυτού, την πρώτη ώρα θα παίξουν κάποιες μάλλον αναπάντεχες επιλογές από τα 00s, ενώ μετά τις 7 θα λάβει χώρα η θριαμβευτική επιστροφή του (σχεδόν) μετανοημένου μεταλλά (yeap, that's me) στα πλατώ του poplie, για μία και μοναδική εμφάνιση με μουσικές και αστείες ιστορίες από τα metal 90s. Αν έχετε κι εσείς μεταλλικούς σκελετούς στη ντουλάπα σας (Anathema anyone?), ελάτε να τους αερίσουμε παρέα. Γαμώ θα είναι.

[sentenced - nepenthe]

Blogovision 2011 >> 08

2011-12-13T11:30:00.000+02:00

MY BRIGHTEST DIAMOND - All Things Will Unwind

Η εκδίκηση της πχιότητας (και των τραγικών εξώφυλλων).

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

09 >> Snowman - Absence
10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 09

2011-12-12T08:45:00.000+02:00

SNOWMAN - Absence

Σκέψου το πρώτο άλμπουμ των Dead Can Dance, και φαντάσου το με τον King Diamond στα φωνητικά. Όχι, δεν είναι τόσο χάλια όσο ακούγεται. Ναι, είμαι σίγουρος. Πρόκειται για δισκάρα.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

10 >> William Elliott Whitmore - Field Songs
11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 10

2011-12-11T11:30:00.000+02:00

WILLIAM ELLIOTT WHITMORE - Field Songs

Για κάποιο περίεργο λόγο, τα τραγούδια ετούτου του βλάχου μου δίνουν κουράγιο.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

11 >> TV Ghost - Mass Dream

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 11

2011-12-10T03:25:00.001+02:00

TV GHOST - Mass Dream

Το post-punk των ~~ονείρων~~ εφιαλτών μου.

exhibit a / exhibit b

Previously on Blogovision:

12 >> Africa Hitech - 93 Million Miles

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 12

2011-12-09T04:18:00.001+02:00

AFRICA HITECH - 93 Million Miles

Οι μπαρμπάδες ξέρουν από καλό μπλιμπλίκι.

exhibit a / exhibit b

Previously on Blogovision:

13 >> Submotion Orchestra - Finest Hour

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 13

2011-12-08T16:32:00.001+02:00

SUBMOTION ORCHESTRA - Finest Hour

Heavy bass και παλιά δαντέλα.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

14 >> Toddla T - Watch Me Dance

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 14

2011-12-07T03:31:00.001+02:00

TODDLA T - Watch Me Dance

Νταξ, ο πιτσιρικάς είναι εντελώς για το χαβαλέ, αλλά με τέτοια παλιόφατσα τι περίμενες να παίζει; Μπαχ και Μπετόβεν;

exhibit a / exhibit b

Previously on Blogovision:

15 >> Tom Waits - Bad As Me

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 15

2011-12-06T16:47:00.001+02:00

TOM WAITS - Bad as Me

He's such a badass.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

16 >> The Go! Team - Rolling Blackouts
17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Intermission II

2011-12-06T03:26:00.001+02:00

[pic]

3 χρόνια μετά, έχω ήδη (σχεδόν) ξεχάσει. Και ντρέπομαι γι' αυτό.

Blogovision 2011 >> 16

2011-12-05T14:19:00.001+02:00

THE GO! TEAM - Rolling Blackouts

Γαμημένη ευφορία. Όχι αυτή που μας κυνηγάει να μας πάρει τα λεφτά ρε --η άλλη, με το ύψιλον.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

17 >> Wild Flag - Wild Flag

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Intermission

2011-12-04T22:56:00.001+02:00

[listener - i don't want to live forever]

my eyes saw fire, my heart said escape

(κουράγιο, τίποτα δεν κρατάει για πάντα)

Blogovision 2011 >> 17

2011-12-04T20:25:00.001+02:00

WILD FLAG - Wild Flag

Έτσι γαμάει η μέση ηλικία.

Περισσότερα εδώ.

Previously on Blogovision:

18 >> MRR-ADM - Archive

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 18

2011-12-03T08:13:00.001+02:00

MRR-ADM - Archive

Τους θυμάσαι τους Low Frequency In Stereo; Όχι; Δεν πειράζει. Τους Can δεν μπορεί, θα τους θυμάσαι, σωστά; Σκέψου το remix του Lavelle στο Vitamin C, αλλά σε abstract hip-hop φάση. Το έχεις; Τέλεια. Πώς σου φαίνεται; Παραμιλάει κι ο άστεγος σε δυο κομμάτια. Γαμώ είναι. Ψήσου.

exhibit a / exhibit b

Previously on Blogovision:

19 >> Obits - Moody, Standard and Poor

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 19

2011-12-02T21:06:00.001+02:00

OBITS - Moody, Standard and Poor

Μπορεί να μου εξηγήσει κάποιος γιατί δεν τους προσλαμβάνει ο Καζαμπλάνκας να του φτιάξουν ένα δίσκο, να μην ταλαιπωρείται άδικα το παληκάρι;

exhibit a / exhibit b

Previously on Blogovision:

20 >> Case Studies - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Blogovision 2011 >> 20

2011-12-01T17:30:00.001+02:00

CASE STUDIES - The World Is Just a Shape to Fill the Night

Leonard Cohen, country/folk και οδυνηροί χωρισμοί, σε φάση κλείνομαι σε μια καλύβα στο βουνό και βγάζω τα εσώψυχά μου. There's a dagger in my hand and I don't want to put it in your heart.

Περισσότερα εδώ.

A Prelude to Blogovision 2011

2011-12-01T03:59:00.001+02:00

Το μεγάλο ζόρι (file under: first world problems) με τη μπλογκοβίζιον δεν είναι να επιλέξεις 20 δίσκους και να τους βαφτίσεις "καλύτερους της χρονιάς", σιγά, αυτό είναι πανεύκολο. Το δύσκολο είναι να αποδεχθείς την ιδέα ότι υπάρχουν εκεί έξω ένας σκασμός δίσκοι τους οποίους δεν πρόλαβες να ακούσεις, και οι οποίοι είχαν το potential να είναι σ' αυτή τη λίστα. Με μια πρόχειρη ματιά, βλέπω στο listening queue μου (δηλαδή, για να καταλαβαινόμαστε, στο download folder του υπολογιστή) Kate Bush, Sepalcure, Tori Amos, Blue Daisy, ASAP Rocky, Battles, M83, Kuedo, Modeselector, Pinch & Shackleton, Sex Church, We Were Promised Jetpacks, βασικά ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΑΚΟΥΓΑ ΟΛΗ ΤΗ ΧΡΟΝΙΑ;

Τέλος πάντων, θα πορευτούμε μ' αυτούς που ακούσαμε, τους υπόλοιπους θα τους τσεκάρουμε σε μια άλλη ζωή, τότε που οι άνθρωποι θα έχουν 3 ζευγάρια αυτιά και οι μέρες 30 ώρες για να προλαβαίνουμε να τα ακούμε ΟΛΑ, γαμώ τους αυτισμούς μου μέσα.

Εδώ μπορείτε να ακούσετε την εκπομπή που έκανα εχθές στον Poplie, με τραγούδια από δίσκους που (υποτίθεται πως) δεν είχαν χωρέσει στην εικοσάδα μου --λέω υποτίθεται, γιατί τελικά η εικοσάδα άλλαξε καμιά δεκαριά φορές ώσπου να πάρει την τωρινή της μορφή, και δεν αποκλείω ν' αλλάξει άλλες τόσες μέχρι το βραδάκι που θα ποστάρω το νούμερο 20.

Άντε, καλή μπλογκοβίζιον να έχουμε λοιπόν.

Οι δίσκοι της εβδομάδας #09-12 (28/11/2011)

2011-11-29T05:30:00.000+02:00

[Η τρύπα με τα σκατά έχει γεμίσει μέχρι πάνω και περιμένει να πέσουμε μέσα, όμως ο σπιραλάκος επιμένει να ακούει μουσική σα να μη συμβαίνει τίποτα. Τι να πεις, είναι κι αυτός ένας τρόπος να (μην) αντιμετωπίζει κανείς την πραγματικότητα.]

Florence And The Machine - Ceremonials [6.3]

Παρότι αρκετά καλός, ο δεύτερος δίσκος της Πασταφλώρας δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει το ντεμπούτο της, ίσως γιατί μοιάζει να ηχογραφήθηκε έχοντας κατά νου αυτές ακριβώς τις προσδοκίες. Αρκετά από τα τραγούδια του 'Ceremonials' λυγίζουν υπό το βάρος της φιλοδοξίας για κάτι larger than life, καθώς δεν είναι τόσο "δυνατά" στο γράψιμό τους όσο τα αντίστοιχα του 'Lungs', ενώ και η υπερβολικά μεγάλη, για τα δεδομένα της εποχής (ADD anyone?), διάρκεια του δίσκου δεν βοηθάει στο να μπαλωθούν οι αδυναμίες. Όπως και να έχει, εγώ εξακολουθώ να την αγαπάω.

[what the water gave me] | [no light, no light] | [shake it out]

Tom Waits - Bad As Me [7.6]

Μιλώντας για προσδοκίες, η επιστροφή του Tom Waits στη δισκογραφία ευτυχώς υπήρξε αντάξια του ονόματός του. Το 'Bad As Me' (ή 'Badass Me', για τους φίλους του Θωμά), χωρίς να είναι ούτε κατά διάνοια η καλύτερη δουλειά του, αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο, ο οποίος με κάποιο τρόπο συνοψίζει όλες τις όψεις του έργου του, από τις gritty μπαλάντες των πρώτων χρόνων μέχρι την μπηφχαρτική ζούρλια των τελευταίων. Επιπλέον, έχει δυο-τρία τραγούδια (με πρώτο και καλύτερο το ομώνυμο του δίσκου) που εύκολα χωράνε σε οποιαδήποτε greatest hits συλλογή. Well done, Mr Waits.

[bad as me] | [satisfied] | [kiss me]

Theophilus London - Timez Are Weird These Days [3.7]

Αντίθετα, τρελή απογοήτευση είναι το ντεμπούτο του Theophilus London, ο οποίος με είχε ψήσει με το βίντεο του 'Last name: London'. Δυστυχώς, το δισκάκι αποτελεί τη βαρετότερη (στα όρια του ενοχλητικού) εκδοχή του "fun" (ο Δαρβίνος να το κάνει) όπως το όρισαν οι Black Eyed Peas (ναι, τόσο χάλια), με τη μανιέρα rap-στο-κουπλέ-τραγουδάμε-στο-ρεφραίν να επανέρχεται σε κάθε γαμημένο track. Τέλος, η προσπάθειά του να ξεπατικώσει τις περίφημες "ανάσες" του Jay-Z όταν ραπάρει, είναι τόσο αποτυχημένη που σου προκαλεί θλίψη. Στον Καιάδα.

[last name london] | [i stand alone] | [one last time]

Andres - Andres III [7.1]

Αν και έχει κάνει όνομα σαν house παραγωγός, εδώ ο (γέννημα-θρέμμα του Detroit) Andres ρίχνει το βάρος στη hip-hop πλευρά των επιρροών του, και το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Με μόνη εξαίρεση το 'Be free baby' που ανοίγει το δίσκο και το οποίο είναι όντως φτιαγμένο για τα dancefloors, τα υπόλοιπα tracks είναι στημένα πάντω σε mid-tempo grooves και χτισμένα με μερικά από τα πιο εκλεκτικά samples που έχω ακούσει για φέτος. Συνολικά πρόκειται για πολύ καλό δίσκο, χορταστικό σε μουσική παρά τη μικρή του διάρκεια, ενώ το 'Make it last' είναι σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα κι αισθαντικά instrumental hip-hop tracks της χρονιάς που φεύγει.

[be free baby] | [make it last] | [outta this earth]

Feist - Metals [6.8]

Τέσσερα χρόνια μετά το μπαμ με το '1234' που την έκανε πρώτη μούρη στο Youtube και βοήθησε την Apple να πουλήσει εκατομμύρια ipod nanos, η Feist επιστρέφει. Αυτή τη φορά, η Καναδή τραγουδοποιός είναι λιγότερο παιχνιδιάρα, όμως εξίσου αξιαγάπητη. Το song-writing της έχει γίνει πιο εσωστρεφές αλλά και (κατά ένα παράξενο τρόπο) πιο straight-forward, με αποτέλεσμα ο ήχος της να χάνει λίγο σε χάρη και κομψότητα, αλλά να κερδίζει σε bluesy τσαμπουκά --ή τουλάχιστον αυτές οι στιγμές μοιάζουν να κλέβουν τις εντυπώσεις στο 'Metals'. Αν έλειπαν και τα δυο-τρία αδύναμα κομμάτια που δημιουργούν κοιλιά στο μέσο του δίσκου, ο βαθμός θα ήταν μεγαλύτερος.

[how come you never go there] | [a commotion] | [graveyard]

My Brightest Diamond - All Things Will Unwind [7.7]

Latest entry στη λίστα με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, το 'All Things Will Unwind' της Shara Worden, aka My Brightest Diamond, αποτελεί μια μικρή αποκάλυψη. Αν μάλιστα η φίλη μας είχε καταφέρει να δείξει λίγη αυτοσυγκράτηση στην εντεχνίλα που ώρες-ώρες γίνεται too much, τώρα θα μιλάγαμε για αριστούργημα. Ακόμη κι έτσι όμως, ετούτη η πιο συγκροτημένη και συγκρατημένη εκδοχή της Joanna Newsom κερδίζει με το σπαθί της τις σπιραλοεντυπώσεις στο τέλος του 2011. Τι κι αν το εξώφυλλο είναι ο,τι χειρότερο έχω δει την τελευταία δεκαετία; It's all about the songs, dummy. And she's got them.

[be brave] | [everything is in line] | [ding dang]

Bjork - Biophilia [5.2]

Για το 'Biophilia' δεν έχω να πω πολλά. Η αγωνία της Bjork να παραμείνει culturally relevant την έχει κάνει πλέον πιο γραφική κι από τη Βίσση. Επιπλέον, με το ρόλο της ως πχιοτικό άλλοθι σε μια παραπαίουσα μουσική μεγαλοβιομηχανία η οποία ψάχνει απελπισμένα τρόπους να μαζέψει λεφτά με κάθε λογής gimmicks, γίνεται ακόμη πιο αντιπαθητική στα μάτια μου. App-songs? Seriously? Και πού είναι τα τραγούδια, οέο; Τέσπα, λόγω 'Crystalline' και πρότερης καψούρας, δεν μπορώ να της κακιώσω περισσότερο.

[crystalline] | [mutual core] | [sacrifice]

Thundercat - The Golden Age Of Apocalypse [6.7]

Ρετροφουτουριστική jazz/funk του εικοστού πρώτου αιώνα από τον μπασίστα των Suicidal Tendencies (I kid you not), σε παραγωγή Flying Lotus και με κυκλοφορία από την Brainfeeder. Σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες και όλα τα γούστα, όμως προσωπικά με πέτυχε σε φάση που ήθελα να ξεμπουκώσω τα αυτιά μου από βαρετά ακούσματα και δούλεψε μια χαρά. Για περισσότερες πληροφορίες, απευθυνθείτε στους Μεζζανιώτες ή τον Ρορίτο που μου το έκαναν πάσα και, όσο να 'ναι, σκαμπάζουν περισσότερο απ' αυτά.

[for love I come] | [goldenboy] | [is it love?]

Circle Takes The Square - Rites of Initiation (EP) [6.4]

Και, τέλος, λίγη φασαρία, για να αποκατασταθούν οι συμπαντκές ισορροπίες. Τους Circle Takes The Square τους έμαθα από τον Raggedy Man, φαίνεται όμως πως αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο στην post-hardcore/metal σκηνή. Αυτό το EP αποτελεί την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά εδώ κι επτά χρόνια, και, παρότι δεν είμαι πλέον πιτσιρικάς, το καταδιασκέδασα. Οι συνθέσεις είναι δουλεμένες μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, τα φωνητικά φουλ πορωτικά και οι ατμόσφαιρες αρκούντως πειστικές --τι άλλο να ζητήσει κανείς από έναν τέτοιο δίσκο; Εξίσου διασκέδασα πάντως και με αυτό εδώ το review, το οποίο αποτελεί αξεπέραστο μνημείο κάφρικης τέχνης.

[enter by the narrow gates] | [spirit narrative] | [the ancestral other side]

[Από ~~αύριο~~ μεθαύριο ξεκινάει και η blogovision, στην οποία το τετράδιο θα συμμετέχει για πρώτη φορά. Ποστ με τους δίσκους ~~της εβδομάδας~~ του μήνα (αν υπάρξει) θα ανέβει και πάλι συγκεντρωτικά στο τέλος του Δεκέμβρη.]

Beat me up all night // HTRK live review (sort of)

2011-11-28T03:59:00.000+02:00

Νοέμβρης 2011, Βερολίνο. Μια τελευταία βουτιά.

Το Chez Jacki είναι χωμένο κάτω από μια γέφυρα του S-Bahn, με την πόρτα του ν' ανοίγει στην ανατολική όχθη του Spree. Κλασσικό βερολινέζικο venue, από αυτά που κάνουν την υπόγα του Bios να μοιάζει με το Παλλάς. Στη σκηνή του έχουν ήδη ανέβει και παίζουν οι Bruises, ντόπιο ντουέτο πειραματικών προσανατολισμών και αγνώστων λοιπών στοιχείων. Δεν τους λες κακούς, όμως δεν πρόκειται να σκίσεις καλσόν για πάρτη τους. Μπύρα με 2 ευρώ λοιπόν και περιμένουμε.

Περιμένοντας, παρατηρώ το κοινό: Ένα συνοθύλευμα από δερματόδετους πάνκηδες, κατσουφιασμένους μεταγότθους και χαριτοδιπλωμένα χιψτερόνια σε μια αναπάντεχα αρμονική συνύπαρξη, μουστάκια, eyeliner & υπεσταλμένες μοϊκάνες διάσπαρτες ανάμεσα σε ξυρισμένα κεφάλια και hoodies. Πολλές και πολύ ωραίες οι θηλυκές παρουσίες, which is always a good thing. 'Ωρα για δεύτερη μπύρα.

Τελευταίες νότες για τους Bruises, οι οποίοι γνωρίζουν μια μικρή αποθέωση από συγγενείς και φίλους. Ξεστήσιμο και στήσιμο για ν' ανέβουν τα δικά μας παιδιά. Αναμονή. Ντουμάνια ξηρού πάγου σηκώνονται στη σκηνή κι ανακατεύονται με τους καπνούς των τσιγάρων, κάνοντας την ατμόσφαιρα ανυπόφορη --εννοείται πως εξαερισμός δεν υπάρχει ούτε γι' αστείο. Κάπου στο βάθος ακούγεται η εισαγωγή του 'Ice Eyes Eis'. Ξεκινάμε.

Όταν καταλαγιάζουν οι καπνοί, οι δυο HTRK έχουν ήδη λάβει θέσεις μάχης. Μια ματιά στο set-up των οργάνων προξενεί ευχάριστη έκπληξη, καθώς δεν υπάρχει πουθενά λάπτοπ. Ο σχιστομάτης, εκτός από την κιθάρα που κρέμεται στους ώμους του, έχει δίπλα του ένα τραπέζι με δυο κονσόλες ήχου κι άπειρα πεταλάκια. Η Jonnine είναι μάλλον υπεύθυνη για το ρυθμό, καθώς μπροστά της βρίσκεται ένα MPC/sampler κι ένα ηλεκτρονικό snare. Και φυσικά το μικρόφωνο.

It's killing time. Χωρίς διακοπές για συστάσεις και φιλοφρονήσεις, ακούμε ολόκληρο το 'Work (work, work)', ενώ στον τοίχο πίσω από τη σκηνή παίζουν live visuals. Για κάποιο λόγο, η θερμοκρασία μοιάζει να έχει πέσει αισθητά σ' ολόκληρο το χώρο. Είναι αυτό το παγωμένο συναίσθημα που ξεχυνεται από τα ηχεία, μια αποστασιοποιημένη, στείρα θλίψη --άραγε έτσι να λυπούνται τα πρεζάκια; Στο πρόσωπο της Jonnine, τις λίγες φορές που φωτίζεται, βλέπεις συσπάσεις υπό το βάρος ένος πένθους χημικού, πένθος και κούραση μαζί, δεν θέλει να είναι εκεί και το νιώθεις. Ο Nigel, από την άλλη, είναι χαμένος στον κόσμο του: πατά κουμπάκια, παίζει μερικές νότες στην κιθάρα, ξανά κουμπάκια, τα μάτια του δεν σηκώνονται στιγμή για να κοιτάξουν προς το μέρος μας --ή οπουδήποτε αλλού. Στη μια ώρα που θα διαρκέσει το live, oι δυο τους δεν πρόκειται να κοιταχτούν ούτε μια φορά.

'Slo-glo', 'Bendin', 'Synthetik', κάποιοι από το κοινό (μαζί τους κι εγώ) ψιθυρίζουν σκόρπιους στίχους, κάποιοι άλλοι κουνιούνται μάλλον εκτός ρυθμού, ο ρυθμός έχει γίνει ρευστός, γλιστράει μέσα απ' τα χέρια σου, δεν μπορείς να τον πιάσεις, στη διάρκεια του 'Poison' ο τοίχος προβάλλει tentacle porn και κολλάμε, δυο σειρές μπροστά ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να πιαστούν από κάπου, ποιός ξέρει, μπορεί και να τα καταφέρουν. Προτελευταίο κομμάτι το 'Love triangle' κι έχω ανατριχιάσει ολόκληρος, σκέφτομαι πως μιλάει για τους τρεις τους, πριν αυτοκτονήσει ο Sean, γαμημένη απώλεια, αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα τελικά, αυτή είναι η δύναμη του ήχου τους. Κλείνουν το live με κάτι από τον πρώτο δίσκο, η Jonnine μας πετά μια βιαστική καληνύχτα και, χωρίς ν' ανταλλάξουν ματιά ή κουβέντα, φεύγουν ο καθένας προς διαφορετική κατεύθυνση. The end.

Τα φώτα ανάβουν κι ένας πιτσιρικάς (είναι-δεν είναι 18 χρονών) λαμβάνει θέση πίσω απ' τα ντεκς για να παίξει το πιο βίαιο, βρώμικο hardcore dubstep που μπορείς να φανταστείς. Αρκετός κόσμος αποχωρεί, όμως για κάποιους η νύχτα τώρα αρχίζει. Μένω λίγο για να χαζέψω τους πάνκηδες που κοπανιούνται σα να μην υπάρχει αύριο, ή σα να μην υπήρξαν ποτέ οι Exploited, πίνω μια τελευταία μπύρα και την κάνω για να προλάβω την πτήση για Αθήνα.

Στο δρόμο της επιστροφής σκέφτομαι πως δεν υπάρχει τρόπος για να συνεχίσουν να υφίστανται οι HTRK. Έβγαλαν το δίσκο όπως όφειλαν στο μακαρίτη -άλλωστε πρόκειται για κομμάτια που είχαν γράψει όλοι μαζί-, έκαναν την περιοδεία, όμως το βάρος που κουβαλάνε στους ώμους τους μοιάζει να τους έχει διαλύσει. Δεν βλέπω κάτι άλλο που να μπορούν να κάνουν, εκτός από το να πάρει ο καθένας το δρόμο του. Περίπου όπως κατέβηκαν από τη σκηνή του Chez Jacki.

[HTRK live at Bumbershoot 2011] | [HTRK cover Sucide's 'Sweetheart']

[+το κείμενο που είχα γράψει για το 'Work (work, work)']

One hand on the trigger, one hand on the cross

2011-11-27T03:01:00.001+02:00

[jamie n commons - the preacher]

"Θέλω να γίνω Μάρκος στη θέση του Μάρκου, δυστυχώς όμως είμαι απλώς ένας εικοσιδυάχρονος αγγλάρας".

[Καλά το πάει πάντως ο πιτσιρικάς, νο;]

Be changed

2011-11-25T20:46:00.001+02:00

[my brightest diamond - be brave]

be brave, dear one

be changed, or be undone

Late contestant για τη λίστα με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς (δυστυχώς με άθλιο vid).

Μέρες του Νοέμβρη

2011-11-22T01:23:00.001+02:00

[gotye feat. kimbra - somebody that I used to know]

Μετακόμιση // Ατυχήματα // Ταξίδια // Μπαστούνια // HTRK // Βρογχίτιδα // Βιβλία // Ρούχα // Πλυντήρια (πολλά πλυντήρια) // EMA // Βρυκολακιασμένες ακαδημαϊκές υποχρεώσεις --και φυσικά Παπαδήμος // Βορίδης // 6η δόση // Γαμημένη εφιαλτική πραγματικότητα.

--Λέξεις-κλειδιά για ένα μήνα που έκανε για τρεις -κι ακόμη δεν έχει τελειώσει.

Μ' αυτά και μ' αυτά, παραμέλησα τη σειρά των εβδομαδιαίων μου δισκο-ποστ, ενώ επίσης οφείλω να γράψω δυο λόγια για το live των HTRK που είδα στα ξένα. Τέλος πάντων, θέλω να ελπίζω ότι μόλις βγει κι αυτή η διαβολοβδομάδα, θα μπορέσω να επιστρέψω στη (σχεδόν) ρουτίνα μου, να κάνω μια σούμα του τι άκουσα όλο αυτό τον καιρό (η καταγραφή των εμπειριών είναι το παν, το λέει κι ο Περέκ) και να μπω πανέτοιμος και ψαρωμένος ως νέοπας στο πανηγύρι της blogovision. Μέχρι τότε, βαθιές ανάσες και Gotye. Ξανά και ξανά.

There is no art in the absence of risk(*)

2011-11-20T03:00:00.000+02:00

[pic]

(*)Αυτό έγραφε το t-shirt που φορούσε η EMA κατά τη διάρκεια του encore. Και μπορεί τα ρίσκα της να ήταν ελεγχόμενα, όμως τουλάχιστον τα πήρε. Όσο γι' αυτούς που θα βρεθούν να μιλήσουν για ποζεριλίκια κτλ, δεν τους κακιώνω. Και οι Animal Collective χρειάζονται το κοινό τους.

Back

2011-11-12T20:07:00.001+02:00

[the sandman, brief lives]

Same as it ever was

2011-11-04T08:15:00.000+02:00

[διαχρονικός garfield]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #08 (2011/11/03)

2011-11-03T06:40:00.000+02:00

[Κουρέματα, δημοψηφίσματα, μικροατυχήματα και αγχώδεις προετοιμασίες για ένα τελευταίο ταξίδι αναψυχής πριν την πτώση. Πάμε μαζί / μια τελευταία βουτιά --κι όποιος αντέξει.]

Joker - The Vision [5.3]

Το 2011 μοιάζει να είναι έτος αποφοίτησης για τους πιτσιρικάδες της τάξης Dubstep '07. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε, τα παχιά μπάσα έγιναν mainstream με τη μορφή (ή μήπως το παθολογικό μόρφωμα;) του brostep και οι πιο ελπιδοφόροι από αυτούς εξαργυρώνουν την παρουσία τους στη σκηνή με LP κυκλοφορίες σε καταξιωμένες, εκτός χώρου εταιρίες, προετοιμαζόμενοι για το πέρασμα στον πολύ κόσμο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό: οι Zomby & Rustie π.χ. μας έδωσαν πολύ καλές δουλειές, με ελάχιστες/καθόλου παραχωρήσεις σε ήχο και αισθητική. Δυστυχώς, this is not the case με τον Joker. Ο εμπνευστής του ρετροφουτουριστικού purple sound, αντί τα σπάσει όλα και να κυκλοφορήσει ένα πραγματικά forward-thinking δίσκο όπως ο Rustie, αποφασίζει να ενδώσει στις φτηνότερες των επιρροών του και το αποτέλεσμα κρίνεται μάλλον απογοητευτικό. Στα 12 tracks του 'Vision' θα συναντήσετε mid-zeroes Timbaland, τεμπέλικο southern hip hop και προκάτ RnB, κοτσαρισμένα πάνω σε syncopated beats και πασαλειμένα με τα analog synths που αποτελούν σήμα κατατεθέν του 22χρονου Μπριστολέζου. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι πως ανάμεσα στη σαβούρα μπορεί κανείς να βρει αρκετές καλές ιδέες και προσχέδια εξαιρετικών κομματιών που χάθηκαν κάπου στην υλοποίηση, σαφείς ενδείξεις πως αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ-πολύ καλό.

[tron] | [the vision (let me breathe)] | [my trance girl]

Still Corners - Creatures Of An Hour [6.1]

Κλασσική περίπτωση δίσκου που έχει κάνει όλο τον κόσμο να παραληρεί --όλους, εκτός από τον yours truly. Εκ πρώτης όψεως, οι Still Corners φαίνονται μια χαρά παιδιά: ατμοσφαιρικοί, αεράτοι, τρυφεροί, με ήχο σαν παλιές, κιτρινισμένες φωτογραφίες, ταμάμ για nostalgia trips. Το κακό είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχει γεμίσει ο τόπος από τέτοιου είδους συγκροτήματα, κάπως σαν τη φάση με τις ψευδο-polaroid που έχουν επίσης κατακλύσει τα ιντερνέτια κι έχουν γίνει εντελώς σούπα --δηλαδή, πόσες φωτογραφίες κοριτσιών με πουά φορέματα μπορεί να δει κανείς μέχρι να σιχαθεί; Και, σε τελική ανάλυση, τι να νοσταλγήσεις; Κάτι που δεν έζησες; Τέλος πάντων, με δεδομένα τα παραπάνω, οφείλω να παραδεχθώ οτι το 'Creatures of an hour' ακούγεται πολύ ευχάριστα. Απλά, αυτό που παίζουν το έχουμε ξανακούσει, και μάλιστα πολύ καλύτερα.

[cuckoo] | [endless summer] | [i wrote in blood]

Black Chow - Wonderland (EP) [8.1]

Black Chow σημαίνει Kevin Martin (aka The Bug) και Kiki Hitomi. Κι αν για τον πρώτο δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, για την Kiki πρέπει να πούμε δυο λόγια: Πρόκεται για μια τύπα από την Ιαπωνία (hello captain obvious!), η οποία στα 90s πήγε στο Λονδίνο για να σπουδάσει γραφικές τέχνες κι αποφάσισε να μείνει μόνιμα. Με τον Martin συνεργάζονται και στους King Midas Sound, όμως το κύριο μουσικό της project είναι οι Dokkebi Q, οι οποίοι πέρυσι μας έδωσαν έναν από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων ετών. Ως Black Chow, οι Martin/Hitomi παίζουν το πιο σκοτεινό, υγρό κι ερεθιστικό dub που μπορεί να φανταστεί κανείς, με σκοπό να μην αφήσουν ούτε μια ερωτογενή ζώνη αχαρχάλευτη. Το ομώνυμο κομμάτι του ΕΡ ανακηρύσσεται εύκολα sexxxiest track of the year, ενώ το 'Danger' -με την υπερευρυματική χρήση των 8-bit arpeggios στο background- ακολουθεί από κοντά. Συνολικά, το 'Wonderland' περιέχει 15 λεπτά βρώμικης γκάβλας (θα μου επιτρέψετε τη έκφραση, δεν υπάρχει άλλη που να περιγράφει ακριβέστερα τον ήχο τους), φτιαγμένη για να παίζει στο repeat, την ώρα που ιδρωμένα σώματα βγάζουν περίεργα γούστα σε υπόγεια clubs και σε κρεβάτια. Goatboy approves.

[wonderland] | [danger]

ΥΓ1. Την επόμενη εβδομάδα δεν θα έχει ποστ λόγω ταξιδιού.
ΥΓ2. Μόνο ο αέρας μας κρατάει ψηλά πια / τώρα πια μόνο ο αέρας.

Always been there

2011-10-27T04:57:00.000+03:00

[photo by lyconaut]

"It's about being in place. We--" gesturing around the Visitors' Bar and its withdrawal into seemingly unbounded shadow, "we're in place. We've been in place forever. Look around. Real estate, water rights, oil, cheap labor --all of that's ours, it's always been ours. And you, at the end of the day what are you? one more unit in this swarm of transients who come and go without pause here in the sunny Southland, eager to be bought off with a car of a certain make, model, and year, a blonde in a bikini, thirty seconds on some excuse for a wave --a chili dog, for Christ's sake." He shrugged. "We will never run out of you people. The supply is inexhaustible."

Thomas Pynchon, Inherent Vice

Οι δίσκοι της εβδομάδας #07 (2011/10/26)

2011-10-26T04:00:00.000+03:00

[Με καθυστέρηση δύο ημερών λόγω ανωτέρας βίας & άγχους/στρες/παχυσαρκίας -άτιμη κρίση-, παραθέτω εν τάχει τη γνώμη μου για τους δίσκους που άκουσα την περασμένη εβδομάδα.]

Rustie - Glass Swords [7.4]

Let this kid go wild! Είναι ανεπανάληπτη η ελευθερία με την οποία διαχειρίζεται ο Rustie το υλικό του. Μουσική του χθες, του σήμερα και του αύριο φτιαγμένη για να ντύσει video games κάποιας εναλλακτικής εκδοχής των 80s, ήχος που ακροβατεί στα όρια του καλού γούστου και συναισθητικά φέρνει στο μυαλό φουξ αποχρώσεις και nyan cats να τα σπάνε γεμάτες χαρά, με τη βία (όπου υπάρχει) να εκδηλώνεται μέσα από synth stabs αντί για wobble bass και βασικά όλο το πακέτο να ακούγεται σαν dubstep on E. Δεν είναι για όλα τα γούστα (κιθαρολάγνοι μείνετε όσο πιο μακριά μπορείτε), αλλά μετράει πάρα-πάρα πολύ.

[city star] | [cry flames] | [all nite]

Dum Dum Girls - Only In Dreams [5.9]

Ας ξεκινήσουμε με τα ευχάριστα: Τα κορίτσια μας έχουν δουλέψει πολύ στο στούντιο κι αυτό φαίνεται. Το 'Only in Dreams' ('Μόνο στα όνειρα' -seriously?) αποτελείται από δέκα καλογραμμένα, καλοπαιγμένα κομμάτια, με ωραία ατμόσφαιρα, τσάι και συμπάθεια σε φάση πανκ ροκ κι είμαστε όλοι φίλοι. Πάμε στα δυσάρεστα τώρα. Ο ήχος των Dum Dum Girls έχει καθαρίσει πολύ σε σχέση με το ντεμπούτο τους -για την ακρίβεια, υπερβολικά πολύ. Επιπλέον, φαίνεται πως η Dee Dee τον τελευταίο χρόνο έμαθε να βάζει βιμπράτο στη φωνή της και -δυστυχώς για όλους μας- το έχει ξεπατώσει. Γενικότερα, ο δίσκος αποπνέει μια επαγγελματίλα που δε νομίζω πως ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του συγκροτήματος, ενώ και η σχεδόν μηδενική διαφοροποίηση από τραγούδι σε τραγούδι δεν βοηθάει την κατάσταση. Όσο για τα υπόλοιπα που διαβάζω σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν τα τραγούδια (η μαμά της Dee Dee πέθανε από καρκίνο & το αγόρι της έλειπε για καιρό σε περιοδεία), μπορεί να ξυπνούν τη συμπόνια στη μαύρη κι άραχνη ψυχή μου, αλλά μουσικά δεν μου λένε κάτι.

[bedroom eyes] | [always looking] | [coming down]

Puscifer - Conditions Of My Parole [7.1]

Παρότι έφαγε τρελό κράξιμο από παντού, το πρώτο δισκάκι των Puscifer (one-man project του Maynard Keenan) μου είχε αρέσει ΠΑΡΑ πολύ, ακριβώς επειδή κρατούσε αποστάσεις από τον ήχο των Tool & A Perfect Circle. Δυστυχώς, η δεύτερη κανονική δουλειά του(ς) (δεν μετράω ΕΡs, remixes κτλ) μοιάζει -ως ένα βαθμό- με πισωγύρισμα: Κομμάτια όπως τα 'Weaver' & 'Telling Ghosts' θα μπορούσαν εύκολα να βρίσκονται στο 'Thirteenth Step', πράγμα που δεν είναι απαραίτητα κακό, όμως εγώ ήλπιζα σε κάτι εξίσου παλαβό και out there με το υλικό του 'V for Vagina'. Από εκεί και πέρα, η φωνάρα παραμένει καθηλωτική, οι μελωδίες που επιλέγει να περπατήσει είναι εξίσου μνημειώδεις με αυτές του παρελθόντος, και γενικά δε νομίζω οτι υπάρχει περίπτωση να μη μ' αρέσει δίσκος στον οποίο εμπλέκεται το τρελο-Maynard -με εξαίρεση βέβαια το eMOTIVe, που ήταν μια βλακεία και μισή.

[green valley] | [man overboard] | [tumbleweed]

Χμμμ (2)

2011-10-25T00:22:00.000+03:00

[η ερτ λογοκρίνει τηλεοπτικό σποτ της μπιενάλε]

Χμμμ

2011-10-22T22:17:00.000+03:00

[nothing nice to say]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #06 (2011/10/17)

2011-10-17T22:17:00.000+03:00

[Από τους τρεις δίσκους που άκουσα αυτή την εβδομάδα, οι δύο είναι πάσες του Raggedy Man και ο ένας του Sketchinky. Το which-is-whose είναι μάλλον εύκολο να το καταλάβετε :-)]

K-Holes - K-Holes [6.8]

Ρε, μήπως μας δουλεύουν οι μάγκες της Hozac Records; Δεν υπάρχει περίπτωση αυτός ο δίσκος να κυκλοφόρησε φέτος. Η μουσική, ο ήχος, ακόμη και οι φάτσες των μελών του συγκροτήματος, όλα μοιάζουν να έχουν βγει από τα πιο λερωμένα και θορυβώδη νεοϋορκέζικα υπόγεια των early 80s. Δεν αναφέρομαι βέβαια στην καλογυαλισμένη εκδοχή των 80s που τόσο πολύ πουλάει τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρώντας τα αυτιά και την αισθητική μας, έτσι; Εδώ έχουμε να κάνουμε με άγριο no wave/garage punk χωρίς την παραμικρή υποψία λούστρου, μια μουσική που μου φέρνει στο μυαλό ένα μάλλον ατσούμπαλο, ιδρωμένο πλάσμα που χοροπηδάει άτσαλα υπό τους ήχους του σαξοφώνου, κουνώντας την περμανάντ του πάνω-κάτω και πέρα-δώθε μέχρι τελικής πτώσης. Και παρότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν των 80s, αυτό το άτσαλο πλάσμα μου φαίνεται παράξενα γοητευτικό.

[short zippers] | [werewolf with a tan] | [swamp fires]

Alexander Turnquist - Hallway Of Mirrors [6.1]

Ο Alexander Turnquist είναι 23 ετών, συνθέτης και δεξιοτέχνης της δωδεκάχορδης ακουστικής κιθάρας. Παρότι πιτσιρικάς, έχει ήδη βγάλει τρεις δίσκους πριν από το 'Hallway of mirrors', απολαμβάνοντας εξαιρετική κριτική αποδοχή και δίνοντας αφορμή για συγκρίσεις με ιερά τέρατα όπως ο John Fahey. Η τελευταία του δουλειά, αν και κυκλοφόρησε την άνοιξη, είναι ένας δίσκος απόλυτα φθινοπωρινός, φτιαγμένος για να ακούγεται σε ημιφωτισμένα δωμάτια με βροχερά παράθυρα και χοντρές γάτες κουρνιασμένες σε πουλοβεροφορεμένες αγκαλιές. Από εκεί και πέρα, είναι μάλλον θέμα γούστου και ιδιοσυγκρασίας το αν θα βρει κανείς πράγματα για να πιαστεί και να αγαπήσει σ' αυτά τα 35 λεπτά ορχηστρικής μουσικής. Αυτή η φίλη για παράδειγμα το λάτρεψε· εγώ οφείλω να ομολογήσω ότι υπήρξαν στιγμές που βαρέθηκα.

[spherical aberrations] | [waiting at the departure gate]

Snowman - Absence [7.6]

Για απουσία έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα στο κείμενο για τους HTRK, 'Absence' ονομάζεται και ο δίσκος των Snowman που δεν έχω σταματήσει να ακούω τις τελευταίες μέρες. Οι δυο μπάντες μοιράζονται κοινή καταγωγή (Αυστραλία), κοινή πορεία (expats στο Λονδίνο) & κοινές μουσικές καταβολές (post-punk), όμως ενώ οι HTRK κατάφεραν να ξεπεράσουν τον χαμό ενός μέλους τους χωρίς να διαλυθούν, οι Snowman -για άγνωστους σε μένα λόγους- ανακοίνωσαν πως κατεβάζουν ρολλά την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε ετούτη η -τρίτη και, κατά τα φαινόμενα, τελευταία- δουλειά τους. Έχοντας αφήσει πίσω τις τελευταίες στάλες θορύβου, ο ήχος τους έχει εξελιχθεί σε κάτι απροσδιόριστα απειλητικό, το οποίο, επιχειρώντας μια ακροβατική παρομοίωση που σίγουρα θα εγείρει ενστάσεις, θα περιέγραφα σαν early-90s King Diamond from down under, μεγαλωμένο με αυστηρή δίαιτα post-punk αντί για prog/hard rock και με δισκογραφικό συμβόλαιο στην παλιά, καλή 4AD. Οκ, τραβηγμένο ίσως, αλλά σκεφτείτε το για μια στιγμή: Σχεδόν αποκλειστικά falsetto φωνές, απόκοσμες, κλασσικίζουσες μελωδίες & ατμόσφαιρες, tribal ρυθμοί και κοφτά μπασο-ριφς -έχω άδικο; Μάλλον ναι, αλλά νομίζω πως πιάσατε το νόημα. Όπως και να έχει, το 'Absence' αποτελεί ένα εξαιρετικό ρέκβιεμ για μια μπάντα που μάλλον αδίκησε τον εαυτό της εγκαταλείποντας τη μάχη νωρίς.

[white wall] | [a vanishing act] | [hyena]

What is the Reader Mixtape?

2011-10-14T14:12:00.000+03:00

Είναι λίγο σαν ανέκδοτο: Πόσοι info-junkies χρειάζονται για να φτιάξουν ένα mixtape; Απ' ότι φαίνεται, δώδεκα είναι αρκετοί. Όπερ σημαίνει πως η αφεντιά μου και έντεκα ακόμη υπέροχοι κύριοι και κυρίες τσοντάραμε από ένα κομματάκι έκαστος, ο TheSkyEtc ανέλαβε να τα βάλει σε μια σειρά, ο Narita ετοίμασε το epic artwork και εγένετω Reader Mixtape. Δεύτε λάβετε από παρακάτω:

stream | download

Συμμετείχαν:

Raggedy Man // TheSkyEtc // Narita // Silentcrossing // John Streckfous // Winton Tostello // EveOfDes // Green Onion // Oksikemia // lkrory21 // Mindstripper // Inverted A

Αφύπνιση

2011-10-12T03:34:00.000+03:00

Η πρώτη ίσως ερωτική ανάμνηση που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτή εδώ τη σκηνή από τις Ερωτικές μπίζνες ενός πρωτάρη: Πρέπει να ήμουν 7 ή 8 χρονών όταν ένιωσα μια πρωτόγνωρη και μάλλον άβολη έξαψη βλέποντας τον πιτσιρικά τότε Tom Cruise να κάνει σεξ (ή μήπως έρωτα;) με τη Rebecca De Mornay στο ημιφωτισμένο βαγόνι του ηλεκτρικού, υπό τους ήχους κάποιας συγκλονιστικής μουσικής που έμελλε να μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου για πάντα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως μέχρι σήμερα, κάθε φορά που ακούω το Love on a real train των Tangerine Dream, μια σκιά εκείνης της άγουρης έξαψης ακόμη ξυπνά μέσα μου. Υποθέτω πως είναι κι αυτός ένας από τους τρόπους με τους οποίους η μουσική λειτουργεί ως μηχανισμός γνώσης και θύμησης.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον επίσης μου φαίνεται το γεγονός ότι οι Tangerine Dream, αφού καθόρισαν ως επιρροή το τοπίο της ηλεκτρονικής μουσικής στα 90s (μπορεί άραγε να φανταστεί κανείς π.χ. τους FSOL χωρίς το 'Phaedra';), εξακολουθούν να επηρεάζουν μια μεγάλη μερίδα από τους bedroom producers του σήμερα. Προσέξτε όμως την ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Οι ηλεκτρονικάδες των 90s κατέφευγαν στους πρωτοπόρους T.D. των 70s αναζητώντας νέες ιδέες, οι σημερινοί πιτσιρικάδες ψαρεύουν νοσταλγία από τη δισκογραφία των παρηκμασμένων T.D. των 80s -νοσταλγία για μια εποχή όμως που δεν γνώρισαν ποτέ! Ακούστε το εξαιρετικό Hanging on του Active Child σε αντιπαραβολή με το προανεφερθέν κομμάτι των Tangerine Dream, για να βγάλετε κι εσείς τα συμπεράσματά σας. Music works in mysterious ways, δε νομίζετε;

[το παραπάνω κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη χθεσινή εκπομπή στον Poplie, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #05 (2011/10/10)

2011-10-10T22:40:00.000+03:00

[Έναν εξαιρετικό δίσκο ζητούσα απεγνωσμένα την προηγούμενη εβδομάδα, και το σύμπαν έδειξε την κοελική του φύση και μου τον έστειλε. Για λεπτομέρειες, keep reading.]

Zola Jesus - Conatus [6.4]

Δεν θα πω ψέματα: Την Zola Jesus την έμαθα πέρυσι, όταν το 'Night' έσκασε σαν βόμβα στα ανυποψίαστα αυτιά μας, αφήνοντας πίσω του κομμάτια και κόσμο στα πατώματα. Στον ενάμιση χρόνο που μεσολάβησε από τότε, η δεσποινίς Danilova απέκτησε σχεδόν rock star status στην διεθνή λατερνατίβα και, συνακολούθως, ο νέος της δίσκος μπήκε στις λίστες με τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς. Ακούγοντας το 'Conatus' χωρίς το σοκ-και-δέος effect της πρώτης επαφής με τη ΦΩΝΗ, είναι εύκολο να το δεις γι' αυτό που πραγματικά είναι: Μια συλλογή από 11 pop τραγούδια, κάποια καλά, κάποια όχι και τόσο, ντυμένα με μάλλον ασήμαντα electro/industrial beats που εξυπηρετούν κυρίως ως βάση για να πατήσει πάνω τους το γοτθικό κτήνος που βγαίνει κάθε φορά που η τύπισσα ανοίγει το στόμα της. Είναι αυτό το κτήνος που παίρνει συνθέσεις των τεσσάρων ακόρντων πασπαλισμένες με παιδικές μελωδίες και τις μεταμορφώνει σε ύμνους για την αποκάλυψη. Είναι αυτό το κτήνος που, παρότι το αρχικό ψάρωμα έχει φύγει, εξακολουθεί να εμπνέει σεβασμό. Είναι, τέλος το ίδιο κτήνος που θα με κάνει να περιμένω (με λιγότερη ανυπομονησία, είναι αλήθεια) την επόμενη δουλειά της Zola Jesus, με την ελπίδα ότι θα καταφέρει να με ξαναφήσει με ανοιχτό το στόμα, αυτή τη φορά για τις συνθετικές και όχι για τις φωνητικές της ικανότητες

[vessel] | [ixode] | [in your nature]

Machinedrum - Room(s) [6.2]

Μετά τους Africa Hitech, άλλος ένας βετεράνος παραγωγός αποφασίζει φέτος να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο footwork. Παρότι δεν έχει καλά-καλά τριανταρίσει, ο Travis Stewart κουβαλά πίσω του 10 χρόνια μουσικής καριέρας, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει κατασταλάξει σε έναν συγκεκριμένο ήχο και χωρίς να κάνει το μεγάλο μπαμ. Ο τύπος είναι μεγάλος μάστορας στα beats και, ακούγοντας το 'Room(s)', είναι προφανές πως νιώθει ότι έχει πολλά ν' αποδείξει: Τα ακροβατικά που κάνει με τους ρυθμούς στο MPC του είναι υλικό που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία των wannabe beat-makers. Η ανάγκη του όμως για αναγνώριση είναι αυτή που τον ρίχνει στην παγίδα της φλυαρίας και υπονομεύει την προσπάθειά του: Σε αντίθεση με το δίδυμο των Pritchard & Spacek, ο φίλος μας δεν επιδεικνύει καμία αυτοσυγκράτηση στη διαχείριση των πολλών και καλών ιδεών του, με αποτέλεσμα τα tracks να είναι υπερβολικά φορτωμένα με layers πάνω σε layers ήχου και άπειρα αχρείαστα vocal samples. Υπήρξαν δε στιγμές κατά την ακρόαση του δίσκου, που όλο αυτό μου έφερε πονοκέφαλο, παρόμοιο με αυτόν που νιώθει κανείς όταν ακούει έναν ξερόλα να μιλάει επί μια ώρα.Παρόλα αυτά, ο ξερόλας έχει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να πει, οπότε σας προτείνω να οπλιστείτε με υπομονή και να επιχειρήσετε να τον ακούσετε.

[she died there] | [GBYE] | [u don't survive]

HTRK - Work (work, work) [8.1]

Πώς αξιολογεί κανείς την απουσία; Ο θάνατος του μπασίστα Sean Stewart, με μια υποψία αυτοχειρίας που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα, μοιάζει να άφησε τους HTRK λειψούς: Κάπως σαν σώμα χωρίς σπονδυλική στήλη, ο ήχος τους έμεινε χωρίς νεύρο και χωρίς κεντρικό άξονα. Παραδόξως όμως, αυτή η απουσία είναι που απογειώνει το 'Work (work, work)' και το αναδεικνύει ως ένα από τα πιο στοιχειωτικά ακούσματα για το 2011. Με σκοτάδι, υγρασία και μια μυρωδιά οπίου που φέρνει περισσότερο σε eros παρά σε thanatos (αν και οι μυρωδιές αυτές μοιάζουν αρκετά), οι δυο εναπομείναντες HTRK χτίζουν μια ατμόσφαιρα απόλυτα πειστική, μια ατμόσφαιρα που σε καταπίνει αμάσητο, για να σε φτύσει πίσω στον πραγματικό κόσμο μετά από 40 λεπτά, όσο δηλαδή διαρκεί ο δίσκος. Μουσικά, το ντουέτο (πλέον) έχει ξεφύγει αρκετά από το synth punk της πρώτης τους δουλειάς, κάνοντας το crossover σε ένα ετερόκλητο κοινό που θα μπορούσε να αποτελείται από τα πιο σκοταδερά των indie kids, παρέα με νεογότθους χίψτερς και μεσήλικες trip-hoppers βαφτισμένους στη λάσπη των Massive Attack, ένα κοινό δηλαδή που θα αναγνωρίσει ομορφιά στους υπνωτικούς ρυθμούς, τον ερεθιστικό ψίθυρο της Jonnine Standish και τις Durutti-κες κιθάρες του Nigel Yang. Κάπου σ' αυτό το κοινό θα βρίσκομαι κι εγώ, κουνώντας ναρκωμένος το κεφάλι και μουρμουρίζοντας: set my heart alight, beat me up all night.

[slo glo] | [skinny] | [love triangle]

One accident away from a miracle

2011-10-08T04:22:00.001+03:00

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα γράψω ένα κείμενο για τους Listener, όμως απ' ότι φαίνεται η στιγμή αυτή θα αργήσει λίγο. Μέχρι τότε, ας πω πως αυτό που κάνουν μου φαίνεται δυνατό και βαθιά αληθινό, κι ας μοιράσω και το αγαπημένο μου τραγούδι, μαζί (απαραιτήτως) με τα λόγια.

Seatbelt Hands

She's the kind of lady that calls everybody baby

honey, sugar, sweetie, she's always making friends

and she keeps us all locked outside her thick leather skin

she always starts with a smile, it's small and butter yellow

but easier than a handshake, doesn't like her hands touched

she tans alot, gets burnt alot smoking through the cartons

but then gets put out so much, she's considered a bargain

she was born on the fourth of july with her hand on her heart

loves america,& being patronized, no one ever told her to guard her heart

she was an angel for halloween once, but never again

and for christmas ever year she's haunted by demons

they always tell her they love her.

she used to believe in innocence until she lost it

and spent a long summer, riding the trains

she has cats and collectors plates to keep her sane

watching TV in her favorite chair... both of which are rented

she's alone, and surrounds herself with loners

her life is a loan, lent out to anyone who will own her

waiting for the night to sweep her off her feet, while she mops the bathroom floor

hoping for a winning ticket or a man to treat her right

but they're both a gamble and she's been a loser all her life

and if she had a nickel for every time she's been punched and kicked

she'd put it together with her camel cash, try to buy some happiness

they always tell her they love her, but then they take something from her.

she would always show us her dreams

they were crumpled up like leaves from holding on too tight

scattered in her shoebox coffin on the cardboard walls covered in butterflies

she's got love in her heart for her babies, and hope in her mind for tomorrow

and blood on her hands that only she sees, holding the last bit of time that's borrowed

but you never know where that heart has been, and we'll never know how hard it's been

I wanna cut open my chest and let her in, but that won’t fix what needs to mend

and she stands there unlit cigarette in hand

filling up that empty hole with anything that’ll pour

insides hanging out like a flare, warning.

there’s beauty in that pain, can you see it?

she’s crashing through life with seat belt hands

one accident away from a miracle

and there’s an honesty there, but I can’t take it all in

she hides the worst of it in the wrinkles

that’s the ache you get when there’s nowhere else to go.

and she’s got nowhere else to go, she doesn’t want to go there.

so I promise I’ll go with her.

website | bandcamp

+ seatbelt hands live +

mixtape #04 | red curtains

2011-10-05T21:01:00.000+03:00

angelo badalamenti // gazelle twin // fever ray // dead can dance // glasser // giorgio moroder // lana del rey // the weeknd // the xx // chris isaak // wax audio // david lynch // coctaeu twins // the cure // suede // wild beasts // david bowie // iggy pop // sonic youth // EMA // patti smith // nina simone

GET IT

(Πρόκειται ουσιαστικά για το playlist της χθεσινής εκπομπής στον Poplie, πρώτης για τη φετινή σεζόν, όμως έχω την αίσθηση οτι λειτουργεί όμορφα και σαν δίωρο χορταστικό mixtape μηδενικού νεωτεριστικού ενδιαφέροντος. Οι εκπομπές θα ανεβαίνουν κάθε εβδομάδα στο mixcloud και θα μπορείτε να τις ακούτε on demand από το αντίστοιχο widget στην δεξιά πλευρά του blog)

Οι δίσκοι της εβδομάδας #04 (2011/10/03)

2011-10-03T20:39:00.000+03:00

[Πολλή δουλειά, λίγη και όχι ιδιαίτερα καλή μουσική αυτή την εβδομάδα. Χρειάζομαι έναν εξαιρετικό δίσκο επειγόντως.]

Panda Bear - Tomboy [4.1]

Εντάξει, μωρή αρκούδα, παραδίνομαι. Αρκετά με ταλαιπώρησες κι αρκετά σε ταλαιπώρησα, καιρός να πάμε παρακάτω. Έχω 5 μήνες που παιδεύομαι on and off με το Tomboy, προσπαθώντας να βρω από κάπου να πιαστώ, να ανακαλύψω ίσως κρυμμένες χάρες που αποκαλύπτονται μετά την 6η/10η/νιοστή ακρόαση, χωρίς τύχη όμως. Είναι αλήθεια πως έχω θέμα με τον ήχο των όψιμων Animal Collective -βασικά μου προκαλεί ψυχοσωματικές αντιδράσεις τύπου ναυτία, ζαλάδες και blurred vision-, όμως στο Person Pitch, τον προηγούμενο δίσκο του Panda Bear, υπήρχαν τουλάχιστον τα 'Comfy in Nautica' & 'I'm not', τραγούδια δηλαδή που τα καταλάβαινα και τα ένιωθα. Εδώ όλα τα καταπίνει η chilled νεοχίπικη κρυφο-φιλοδοξία, αυτό το I'm-too-chill-to-bother-yet-I-bother-way-too-much feeling, ντυμένο με ένα υπερβολικά φορτωμένο drowsy ηχητικό ρούχο που ξεπερνά τα όρια του αδιάφορου και γίνεται ενοχλητικό. Από τα 12 κομμάτια του άλμπουμ, ξεχωρίζω το 'Slow Motion' ως την πιο άρτια υλοποίηση του pandabear-ικού οράματος, το 'Afterburner' ως την πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του και το 'Scheherazade', επειδή ακριβώς δεν ακούγεται σαν Panda Bear. And with that said, μπορώ να βγάλω το Tomboy από το listening queue μου και να μην ξανασχοληθώ ποτέ μαζί του.

[slow motion] | [afterburner] | [scheherazade]

The War On Drugs - Slave Ambient [5.4]

Shoegaze americana? Seriously? Ίσως κάνω λάθος, αλλά στο μυαλό μου ο ήχος των massive ξυσιμάτων του shoegaze πάντα παρέπεμπε σε γκρίζα αστικά τοπία κι όχι στους απέραντους δρόμους της αμερικάνικης υπαίθρου. Επιπλέον, το να ακούω φυσαρμόνικες και την faux-Dylanesque φωνή ενός τύπου που το πραγματικό του όνομα είναι Granofsky, πάνω από μοτόρικ ρυθμούς και drone guitars, μου φαίνεται πιο παράταιρο κι από Στέρεο Νόβα με λαούτα και τον Σωκράτη Μάλαμα στα φωνητικά. Εντάξει, υπερβάλλω λίγο, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα: π.χ. το 'Your love is calling my name' είναι σίγουρα ένα από τα πιο υπέροχα-να-τα-ακούς-οδηγώντας-στην-εθνική τραγούδια της χρονιάς, ενώ εξίσου πορωτικό είναι το instrumental 'Original Slave'. Γενικά, τα σημεία που το μαρσαριστό shoegaze επικρατεί της americana είναι απολαυστικά, όταν όμως το πράγμα γυρνά στις ραδιοφωνικότερες στιγμές του Springsteen, ο δίσκος πάσχει, κυρίως γιατί ο Adam Granduciel δεν έχει ούτε το ένα δέκατο από τα songwriting skills του Boss. Έτσι, το 'Slave Ambient' μου μοιάζει μετέωρο, προδομένο από τις american hero φιλοδοξίες του δημιουργού του. Από την άλλη, βλέποντας την αποθεωτική αποδοχή που γνώρισε ο δίσκος στις ΗΠΑ, υποψιάζομαι οτι ίσως πρόκειται για ένα από αυτά τα πράγματα που πρέπει να είσαι αμερικάνος για να τα εκτιμήσεις.

[your love is calling my name] | [come to the city] | [original slave]

Crowbar - Sever The Wicked Hand [5.8]

Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά, να βλέπω Beavis & Butthead και να σκάει αυτό το κομμάτι. Θυμάμαι στα καπάκια να μαζεύω το σαγόνι μου απ' το πάτωμα. Ήταν η εποχή που ο όρος sludge metal δεν είχε καν ανακαλυφθεί, επρόκειτο απλά για doom metal with a hardcore twist -ή το ανάποδο, αν προτιμάτε. Ήταν οι Black Sabbath αγκαλιά με τους Black Flag, σε πείσμα των πιο παραδοσιακών μεταλλάδων και πάνκηδων. Ήταν ο χοντρο-Kirk Windstein, που τραγούδαγε κι έχεζε ταυτόχρονα. Ήταν και γαμώ. Fast forward 20 σχεδόν χρόνια, κι ο Kirk είναι ακόμη εδώ, αναγεννημένος χριστιανικά, αλλά ακόμη δυσκοίλιος φωνητικά. Γενικά, ελάχιστα έχουν αλλάξει: Ο ίδιος ήχος στις κιθάρες, οι ίδιοι αργοί-με-βάρβαρα-ξεσπάσματα ρυθμοί, οι ίδιοι υπερ-κλισέ βασανιστικοί στίχοι. Το μόνο που λείπει είναι -αναμενόμενα;- η στεγνή έμπνευση των πρώτων δίσκων τους. Ο 15χρονος εαυτός μου θα το λάτρευε, ο τωρινός μπορεί απλά να απολαμβάνει τη νοσταλγία.

[isolation (desolation)] | [cemetary angels] | [echo an eternity]

Formal Invitation

2011-10-02T21:17:00.000+03:00

SEASON 3 PREMIERE[*]

Τετράδιο Spiral on Poplie.eu
Τρίτη | 04 Οκτώβρη | στις 6 το απόγευμα

& EVERYONE'S INVITED.

[* for real this time]

Is that you, Sibyl Vane?

2011-09-29T06:37:00.000+03:00

[deadfile - miss sibylline]

Λίγη ομορφιά για να αντιμετωπίσουμε τη μέρα. Βαθιές ανάσες. Όλα θα πάνε καλά. Μάλλον.

αυτός είναι ο deadfile / κι αυτό το κομμάτι παραμένει έπος

Οι δίσκοι της εβδομάδας #03 (2011/09/26)

2011-09-26T22:56:00.000+03:00

[Δυο γρήγορες διευκρινίσεις: Σύμφωνα με την κλίμακα σπιράλ, οτιδήποτε πάνω από 7 είναι δισκάρα. Επίσης, δίσκοι της εβδομάδας σημαίνει τι άκουσα εγώ κι όχι τι κυκλοφόρησε μέσα στην εβδομάδα. Ευχαριστώ για την προσοχή σας :-)]

Wild Flag - Wild Flag [7.5]

Υπέροχες γεροντομπεμπέκες έτοιμες για όλα; Μπα, more like riot grrls still rule ok είναι η φάση. Τα δυο τρίτα των Sleater-Kinney παρέα μ' άλλες δυο μεσήλικες πλακώνονται για ένα χρόνο στα τζαμαρίσματα και βγάζουν έναν από τους καλύτερους indie rock δίσκους του 2011, ένα δίσκο γεμάτο κιθάρες, 90s πόρωση και ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Τονίζω το 'τραγούδια', γιατί αυτά είναι που μου έχουν λείψει περισσότερο από το indie τα τελευταία χρόνια. Δουλεμένες συνθέσεις χωρίς τεμπέλικες λύσεις, δεμένος ήχος, μελωδίες η μία πάνω στην άλλη, και η πορωτική φωνή της Carrie Brownstein να σε καλεί για άπειρο χοροπήδημα: Βασικά δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο για φτιάξεις έναν rock δίσκο παλαιάς κοπής χωρίς να γίνεις rawk και γραφικός. Κι αν δε με πιστεύτε, κάντε κλικ στα λινκς από κάτω.

[romance] | [boom] | [future crimes]

William Elliott Whitmore - Field Songs [7.4]

Working man's country/folk blues από έναν τύπο τίγκα στα τατού, που, απ' ότι διαβάζω, τον αγαπάνε και οι χαρντκοράδες και οι χίψτερς. Ο Will Whitmore τραγουδά για τον κόσμο της δουλειάς, για ελευθερία και αξιοπρέπεια, με μια εντυπωσιακή, αυθεντικά αμερικάνικη φωνή, την οποία συνοδεύει με κιθάρα ή μπάντζο και, περιστασιακά, ένα kick drum για το ρυθμό. Πρόκειται ουσιαστικά για protest songs στην παράδοση του Woody Guthrie, ένα ζόρικο είδος που μπορεί πολύ εύκολα να σε κάνει ρόμπα (βλέπε Tom Morello ως Nightwatchman), όμως ο φίλος μας, που ζει και δουλεύει στα οικογενειακά κτήματα, τα τραγουδά με τόση πίστη και αφοσίωση, που σε κερδίζει με το καλημέρα. Τον ακούω και μοιάζει να κατέχει μια αλήθεια για τη ζωή που μου διαφεύγει, μια αλήθεια που την ήξερα αλλά την έχω ξεχάσει, μια αλήθεια που σιγά-σιγά μπορεί και να τη θυμηθώ. Και θέλω να τη θυμηθώ.

[bury your burdens in the ground] | [field song] | [everything gets gone]
[+ I'm digging my grave (live)]

Prurient - Bermuda Drain [7.2]

Μετά την πρώτη ακρόαση του 'Bermuda drain', έψαξα κατευθείαν να διαβάσω τις αντιδράσεις των σκληροπυρηνικών οπαδών του Prurient στο διαδίκτυο: Ήμουν σίγουρος ότι θα βρω άπειρα παραληρηματικά κείμενα γεμάτα από τις λέξεις-κλειδιά "ξεπούλημα", "προδοσία", "φλώρος" και άλλα τέτοια γραφικά. Τελικά δεν βρήκα τίποτα, γεγονός που με οδηγεί σε δυο συμπεράσματα: α) ο Prurient δεν έχει σκληροπυρηνικούς οπαδούς, ή β) έχει, αλλά οι νοϊζάδες είναι πιο ώριμοι σαν ακροατές από τους μεταλλάδες. Βλέπετε, η στροφή του Dominick Fernow σε πιο συμβατικές μουσικές φόρμες και η ενσωμάτωση του κλασσικού δίπολου θόρυβος-αμπιεντίλα σε (σχεδόν) κανονικά τραγούδια, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα πάρε-δώσε του με τους Cold Cave, θα μπορούσαν εύκολα να ερμηνευτούν ως selling out to the man, τουλάχιστον από τους πιο κολλημένους (yeap, been there, done that). Βέβαια, ο δίσκος είναι τόσο καλός, που οποιαδήποτε συζήτηση περί ξεπουλήματος καθίσταται αυτομάτως irrelevant: Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, η λεκτική βία (πιο έντονη από ποτέ, καθώς η φωνή δεν κρύβεται πλέον πίσω από το θόρυβο), το συναίσθημα βαθιάς απελπισίας, όλα υπάχουν στο 'Bermuda Drain', ντυμένα με μελωδία και ρυθμό, και απολύτως προσιτά σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Δεν αποκλείω πάντως ο δίσκος να είναι ένα εκκεντρικό αστείο του Fernow -εξάλλου, και η συμμετοχή του στους Cold Cave ακούγεται πως είναι το αποτέλεσμα ενός χαμένου στοιχήματος-, όμως τι σημασία έχει τελικά;

[a meal can be made] | [palm tree corpse] | [myth of sex]

Apparat - The Devil's Walk [4.4]

Απογοήτευση. Ο καινούργιος δίσκος του Apparat είναι ένα πράγμα χωρίς εκπλήξεις και χωρίς συναίσθημα, ένας ήχος καλογυαλισμένος, αποστειρωμένος και, τελικά, ξεπερασμένος. Δεν ξέρω τι μύγα φιλοδοξίας τσίμπησε τον γερμανό, όμως αναζητείται αντίδοτο επειγόντως. Ειδικά όταν αποφασίζει να τραγουδήσει, η κατάσταση χειροτερεύει: Στην καλύτερη περίπτωση ακούγεται σαν άψυχος Jonsi, στη χειρότερη σαν Thom Yorke των φτωχών. Σαν τη μύγα μες το γάλα ξεχωρίζει το εξαιρετικό 'Goodbye', το μόνο κομμάτι που μοιάζει να έχει σφυγμό, μάλλον ελέω Soap&Skin. Κατά τα άλλα, είμαι σίγουρος πως ο δίσκος θα έχει μεγάλο σουξέ στη λατερνατίβα της χώρας μας, οπότε, ο,τι και να λέω εγώ, δεν έχει καμία μα καμία σημασία.

[song of los] | [goodbye] | [ash/black veil]

Leave a mark

2011-09-23T06:34:00.000+03:00

[EMA - Marked]

I wish that every time he touched me left a mark

Ξεκίνησα να ετοιμάζω post για το καινούργιο videoclip της EMA (βλέπε παραπάνω) και κατέληξα να κάνω δίωρη ιντερνετική βόλτα-προσκύνημα στο μεγαλείο της τύπισσας. Κάπως σαν riot grrrl-goes-folk, η δεσποινίς Anderson μοιάζει αξιαγάπητη κι επικίνδυνη μαζί -γνήσιο παιδί των 90s, με μια ευθύτητα στο στίχο που τσακίζει κόκκαλα. Περιττό να πω οτι την αγαπώ παράφορα. Πιο κάτω θα βρείτε μερικά λινκς για να ακολουθήσετε κι εσείς το μονοπάτι των προσκυνητών.

η καλλιτέχνις // ο δίσκος // το εμβληματικό κομμάτι // το blog // η προηγούμενη μπάντα // η διασκευή στο endless nameless // η διασκευή στο kind hearted woman // η συνέντευξη στο p4k

κι ένα εξαιρετικό τραγούδι για να βλέπεις το ξημέρωμα [+live]

I want to be your slut

2011-09-22T04:05:00.000+03:00

Και μαζεύεις λοιπόν λεφτά όλο το χρόνο, για να πας κι εσύ σαν καλός χίψτερ μια βόλτα στο Βερολίνο. Και πηγαίνεις τελικά Νοέμβρη μήνα που είναι φτηνά τα εισιτήρια. Και το τελευταίο βράδυ πριν επιστρέψεις, πας για burger στο White Trash Fast Food. Κι εκεί πετυχαίνεις δυο παγκοσμίως άγνωστους τυπάδες από την Αυστραλία, να παίζουν το garage της αρκούδας και να σου δίνουν τα μυαλά στα χέρια. Και παρότι δεν σου έχει μείνει φράγκο, βρίσκεις 10 ευρώ για να αγοράσεις ένα t-shirt, κυρίως επειδή ο τύπος λέει "μάγκες, αγοράστε τίποτα, αλλιώς μας βλέπω να παίρνουμε πίπες στο σταθμό για να βγάλουμε εισιτήρια". Και το t-shirt γράφει: "Digger & The Pussycats - Australia's worst export since ugg boots & uranium". Και είναι αλήθεια: Ένα τυχαίο βράδυ στο Βερολίνο, πήγες για burger και είδες ένα από τα καλύτερα live της ζωής σου.

[digger and the pussycats - i want to be your slut, live at white trash fast food]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #02 (2011/09/19)

2011-09-19T22:17:00.002+03:00

[Μετά το τρελό σουξέ που είχε η α-λα Pitchfork χρησιμοποίηση δεκαδικών ψηφίων στη βαθμολογία των δίσκων την προηγούμενη βδομάδα, σκέφτηκα να κάνω το επιπλέον βήμα κι αυτή τη φορά να βγάλω βαθμολογίες με ακρίβεια χιλιοστού. Τελικά το μετάνιωσα, όμως τώρα επεξεργάζομαι μια νέα κλίμακα βαθμολόγησης με τη χρήση μιγαδικών αριθμών. Γιατί τετράδιο Spiral σημαίνει επιστημονική μέθοδος, όχι σαχλαμάρες.]

Case Studies - The World Is Just A Shape To Fill The Night [7.4]

Μέσα στο 2010 ο Jesse Lortz άφησε πίσω του όχι μόνο τους The Dutchess & The Duke, αλλά κι ένα οδυνηρό διαζύγιο, το οποίο στοιχειώνει τον πρώτο δίσκο του ως Case Studies. Στο 'The World Is Just...' οι στίχοι του Lortz είναι ματωμένοι, ο ήχος όσο λερωμένος πρέπει και η ατμόσφαιρα σκοτεινή: Ο δίσκος κουβαλάει την απώλεια που έχει βιώσει ο καλλιτέχνης και οι λίγες αχτίδες ήλιου που καταφέρνουν να χωθούν από τις κουρτίνες, δεν αρκούν για να φωτίσουν τα σκοτάδια. Μουσικά, η αγάπη του για τον πρώιμο Leonard Cohen κυριαρχεί, ευτυχώς όμως ο τύπος έχει τα τραγούδια για να αντέξει μια τόσο βαριά σκιά. Συνολικά, πρόκειται για μια μάλλον αναπάντεχη κυκλοφορία από την Sacred Bones, η οποία μας έχει συνηθίσει σε πολύ πιο φασαριόζικα πράγματα, μια κυκλοφορία όμως που ξεχωρίζει εύκολα μέσα στο σωρό των folk singer-songwriter δίσκων που έχω ακούσει φέτος και θέτει υποψηφιότητα για τη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς.

[the eagle, or the serpent] | [lies] | [dagger]

Burzum - Fallen [6.6]

Το 'Fallen' συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το 'Belus': Καλύτερη παραγωγή, περισσότερα καθαρά φωνητικά, πιο αργοί ρυθμοί, ελάχιστες εκπλήξεις. Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα σοβαρό λόγο για τον οποίο εν έτει 2011 οι πιτσιρικάδες μπλακμέταλλοι θα επέλεγαν να ασχοληθούν με τα ύστερα του μπάρμπα-Vikernes. Ο δίσκος απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε 30ρηδες που διέλυσαν τα παιδικά τους δωμάτια στα 90s ακούγοντας το 'Hvis Lyset Tar Oss' και συνεχίζουν να παρακολουθούν τον σκοτεινό πρίγκηπα της Νορβηγίας, οδηγούμενοι από τη συνήθεια, την περιέργεια και μια κάποιου είδους διεστραμμένη συμπάθεια: σε κάποιους σαν την αφεντιά μου δηλαδή. Η κριτική στο sputnikmusic το συνοψίζει θαυμάσια: "So what happened? Something about the murder conviction and prison (probably the wife and kids, too) has aged Varg, and dealt a severe blow to his angst. The man's no less capable, just far less intense. Its apparent the grim 20-something Varg is gone. [..] Varg is no longer a pissed-off youth hefting a mace in front of a mirror. He's become black metal's Dylan or Springsteen, swearing a solemn but unspoken oath to practice his craft till he keels over. This is Varg nearing 40, recording in his cabin rather than his basement, playing to dark folk tales and a fireplace instead of to Satanic seances and a burning church." Και, για να προσθέσω το λιθαράκι μου, όπως ο Dylan ή ο Springsteen, αυτό που ξέρει να κάνει, συνεχίζει να το κάνει καλά.

[valen] | [vanvidd]

Balam Acab - Wander/Wonder [6.4]

Bιαστήκαμε να τον βαφτίσουμε witch house πέρυσι, όμως ο Balam Acab ελάχιστα κοινά έχει με τους άμπαλους ποζεράδες που απαρτίζουν τη συγκεκριμένη (ο βελζεβούλης να την κάνει) σκηνή. Ο φίλος μας ξέρει να χτίζει τραγούδια και ατμόσφαιρες, έχει αίσθηση της μελωδίας, ξεκάθαρη αισθητική και γνωρίζει τον τρόπο για να φτιάξει τη μουσική που θέλει. Το Wander/Wonder είναι ένα βήμα προς τα εμπρός κι αποτελεί μια κατηγορία ήχου από μόνο του, πατώντας παντού (ambient electronica, dream pop, r&b) και πουθενά. Συνολικά ο δίσκος τσουλάει πολύ-πολύ όμορφα, χώνοντας τον ακροατή σε ένα σύννεφο ονειρικής, μελαγχολικής ευδαιμονίας, όμως αυτή η συναισθηματική συνέπεια που αποτελεί τη μεγαλύτερή του δύναμη, είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα του: Η μηδενική διαφοροποίηση στο mood αργά ή γρήγορα κουράζει. Επίσης, πόσες στρουμφοφωνές μπορεί να ακούσει κάποιος μέχρι να πει έλεος;

[welcome] | [oh, why] | [fragile hope]

Roc Marciano & Gangrene - Greneberg (EP) [6.3]

Το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο EP είναι μπλεγμένος ο Oh No, γνωστός και ως 'ο ακόμη πιο μπαφάκιας μικρός αδερφός του Madlib', ήταν αρκετό για να θέλω να το τσεκάρω. Στο project συμμετέχει επίσης ο Alchemist, με τον οποίο ο Oh No έχει στήσει τους Gangrene, καθώς και ο Roc Marciano, βετεράνος της east coast hip hop σκηνής και φυσικά παντελώς άγνωστος σε μένα. Οι τρεις τους παίζουν ωραία μπάλα, αλλάζοντας συνεχώς ρόλους πίσω από το μικρόφωνο και την κονσόλα, και το αποτέλεσμα είναι αρκετά αξιόλογο: Τα beats έχουν στηθεί πάνω σε σχεδόν απείραχτα retro-μαύρα samples, η παραγωγή είναι εξαιρετική χωρίς να γίνεται φαντεζί και τα verses πορώνουν όμορφα. Προσωπικά ήλπιζα σε κάτι λίγο περισσότερο out there, αλλά, ακόμη κι έτσι, έχουμε να κάνουμε με 22 λεπτά ποιοτικού hip hop χωρίς αδύναμες στιγμές, που τελικά άξιζε το bandwidth που έφαγα για να το κατεβάσω.

[momma told me] | [hoard 90] | [jet luggage]

TV Girl - Benny And The Jetts (EP) [6.0]

Δέκα λεπτά ηλιόλουστης retro pop θα βρείτε σ' αυτό ΕΡ, το οποίο οι TV Girl χαρίζουν από τη σελίδα τους στο Facebook. Είναι γεγονός πως κανείς δεν έχασε παίζοντας το χαρτί της νοσταλγίας τα τελευταία χρόνια -έτσι κι αυτό το ντουέτο από το San Diego ποντάρει σε θύμησες 60s αλλά και 90s, και καταφέρνει να κερδίσει (τουλάχιστον) τη συμπάθειά μου, δίνοντας 4 πολύ πιασάρικα τραγουδάκια. Από την άλλη, όλα αυτά τα έχουμε ακούσει ξανά και ξανά, και μάλιστα πολύ καλύτερα, τόσο από τους The Go! Team, όσο και (πιο πρόσφατα) από τους Cults. Όπως και να 'χει, στο κουπόνι του ΟΠΑΠ δίνει απόδοση 1.10 να τους συναντήσουμε ως μουσική υπόκρουση σε σποτάκι αναψυκτικού, αν βέβαια τους πάρουν μυρωδιά τα τζιμάνια των διαφημιστικών.

[baby you were there] | [benny and the jetts]

Update

2011-09-13T16:36:00.000+03:00

Τι τις ήθελα τις πρεμιέρες Τρίτη και 13; Άκυρη η σημερινή εκπομπή στον Poplie λόγω ανωτέρας βίας, τεχνικών προβλημάτων κτλ. Όταν με το καλό είμαστε έτοιμοι, θα ενημερώσουμε πάλι.

In other news, here's a cruel-yet-funny animated gif of the first squirrel put into orbit:

[* pic]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #01 (2011/09/12)

2011-09-12T20:55:00.000+03:00

[Αφού χάνω που χάνω τον καιρό μου ακούγοντας συνεχώς μουσική και κρατώντας σημειώσεις σχεδόν ψυχαναγκαστικά (γαμημένο OCD), είπα να αρχίσω να τα μοιράζομαι, για να ανοίξουν οι κλασσικές, ανούσιες μουσικοκουβέντες που τόσο αγαπάμε. Οι βαθμολογίες μπαίνουν κυρίως εν είδει προβοκάτσιας και ακολουθούν την κλίμακα pitchfork, γιατί ο καλός ο χίψτερ φαίνεται στις λεπτομέρειες.]

Zomby - Dedication [7.2]

Είναι, κατά τη γνώμη μου, ο πιο ταλαντούχος της γενιάς του και γι' αυτό το λόγο οι απαιτήσεις μου είναι μεγάλες. Το 'Dedication' αποτελεί τον πρώτο του δίσκο στην 4AD και, με 16 στοιχειωμένα κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών, μοιάζει περισσότερο με συρραφή εξαιρετικών προσχεδίων για κομμάτια που θα γράψει στο μέλλον. Ακόμη κι έτσι, είναι πολύ καλύτερο από τις περισσότερες κυκλοφορίες σ' αυτό το μετα-dubstep περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 1-2 χρόνια, καθώς ο τύπος ξέρει περισσότερη μουσική από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Στοιχηματίζω ότι η επόμενη του δουλειά θα είναι μνημειώδης.

[digital rain] | [haunted] | [things fall apart]

[+ μια εξαιρετική συνέντευξη στο self-titled]

Pygmy Lush - Old Friends [6.3]

Ετούτο είναι αμερικανο-φολκ παιγμένο από χαρντκοράδες με ευαισθησίες. Το 'Old Friends' κυκλοφόρησε την άνοιξη κι έκανε αρκετό κόσμο στο ελληνικό μπλογκοχωριό να παραμιλάει, εν μέρει μάλλον δικαιολογημένα. Το πρόβλημά μου με τον συγκεκριμένο δίσκο είναι ότι, ενώ ξεκινάει και -κυρίως- τελειώνει πολύ δυνατά, στη μέση κάνει μια πλαδαρή κοιλιά, που -εμένα τουλάχιστον- με κουράζει λίγο. Όπως και να 'χει, κομμάτια σαν το ομώνυμο του δίσκου δεν γράφονται κάθε μέρα, οπότε αξίζει παραπάνω από μια αυτιά.

[admit] | [old friends] | [pals]

Beirut - The Rip Tide [5.6]

Τρίτος δίσκος για τον Zac Condon και, παρότι οι balkan αναφορές στον ήχο του έχουν ελαχιστοποιηθεί, η συναγή ουσιαστικά παραμένει σταθερή. Πνευστά, ταμπούρλα και η ίδια, πηγμένη-στο-βιμπράτο φωνή, που κάποτε μου άρεσε αλλά πλέον έχει αρχίσει να με εκνευρίζει. Το 'The Rip Tide' ξεκινάει αναπάντεχα καλά, όμως οι πιο αξιόλογες ιδέες του εξαντλούνται στα 3-4 πρώτα τραγούδια, με αποτέλεσμα το δεύτερο μισό του να βουλιάζει στη λήθη. Ο τύπος χρειάζεται μια αλλαγή και μάλιστα γρήγορα.

[a candle's fire] | [santa fe] | [port of call]

Red Hot Chili Peppers - I'm With You [5.4]

Ντροπή; Όπως άλλοι έχουν κρυφή καψούρα με τους REM και με τους U2, έτσι κι εγώ από πιτσιρικάς αγαπάω τους RHCP. Οκ, οι δίσκοι τους πάντα χρειάζονταν ξεσκαρτάρισμα, αλλά, αφού ξεφορτωνόσουνα τη φύρα, έμεναν τουλάχιστον 7-8 τραγούδια που άξιζαν τον κόπο. Αυτή τη φορά τα καλά τραγούδια είναι μόλις 3-4 και η μπάντα μοιάζει κουρασμένη. Υποθέτω οτι η απουσία του Frusciante έχει παίξει το ρόλο της, παρότι ο αντικαταστάτης του, παιχτικά τουλάχιστον, ακούγεται ολόιδιος. Στα ευχάριστα της υπόθεσης είναι οτι ο Kiedis προφανώς αγαπάει Listener, αν κρίνουμε από τη επική γεροντομουστάκα του και τη εκφορά του λόγου στο (μέτριο κατά άλλα) 'Even you Brutus'. Συνολικά, χωρίς ο δίσκος να είναι ιδιαίτερα κακός, πρόκειται μάλλον για τη χειρότερη δουλειά της καριέρας τους. Κρίμα.

[monarchy of roses] | [ethiopia] | [did I let you know]

Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son [5.1]

Κλασσική περίπτωση τραγουδιάρη ιδιαίτερα αγαπητού στην Ελλάδα, που στο εξωτερικό δεν τον ξέρει ούτε ο μπατζανάκης του, και κοίτα να δεις που ο μπαγάσας θα με βάλει να τσακωθώ με το αίσθημα. Αυτό το χαμηλών τόνων chamber-pop-meets-folk δεν είναι και πολύ του γούστου μου, η φωνή του μου φαίνεται εντελώς επίπεδη και το όλο πακέτο αναδίδει μια μυρωδιά μούχλας. Επίσης, στο εξώφυλλο ο τύπος μοιάζει να αναπαύεται πάνω σε μια γιγάντια ματωμένη σερβιέτα. Nuff said, τώρα περιμένω τις ορδές των θαυμαστών του, και ιδίως τον φίλο που είχε επιλέξει τον ομώνυμο δίσκο του για καλύτερο του 2008 (you know who you are!), για να τσακωθούμε.

[black bird] | [felicity] | [seedling]

poplie, season III

2011-09-11T22:36:00.000+03:00

[*pic]

ενώ ο αέρας εκεί έξω μυρίζει τέλος εποχής περισσότερο από ποτέ, στον poplie απτόητοι ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το χειμώνα με -τι άλλο;- πολλή μουσική. η νέα σεζόν ξεκινά τον οκτώβρη και θα με βρει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) να επιλέγω τραγούδια & να φλυαρώ κάθε τρίτη από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα. οι εκπομπές (για να μπαίνουμε σιγά-σιγά σε ρυθμό) θα ξεκινήσουν από τις τρίτη που μας έρχεται (τρίτη και δεκατρείς, πολύ ενθαρρυντικό!), κάπως σαν τα φιλικά προετοιμασίας πριν την επίσημη έναρξη του πρωταθλήματος. σας περιμένω.

υγ1. αν είναι να βουλιάξουμε, ας βουλιάξουμε τραγουδώντας.

υγ2. η φωτογραφία είναι από τα ερείπια της ΕΜΙ/Columbia στον περισσό και την έχει τραβήξει ο lyconaut.

this new love of mine

2011-09-09T17:34:00.000+03:00

[lana del rey - blue jeans]

We've been sent nearly 19 tracks by her "people", all demos with different producers at the helm, and they're intriguingly split as outlined above, with the 24-year-old New Yorker and sometime London resident singing either high and girly on songs that present her as some sort of pop Lolita, or low and husky (she's a former jazz singer) on material that suggests a fully-grown woman who's been through the mill and has emerged the other side, wearier and wiser, with stories to tell.

η lana del rey (κατά κόσμον lizzy grant) έκανε το μεγάλο μπαμ με το video games, ένα κομμάτι που έριξε τη μισή χιψτεροκοινότητα (και όχι μόνο) στα πατώματα. τα diet mtn dew και kinda outta luck που ακολούθησαν, καθώς και κάποια άλλα τραγούδια που διέρρευσαν αφού έσκασε το hype, δεν ήταν στο ίδιο επιπέδο, ούτε προσέθεσαν κάτι καινούργιο σ' αυτά που ξέραμε. σήμερα όμως προσγειώθηκε στο youtube το παραπάνω έπος, για να βάλει την τσούπρα μας οριστικά και αμετάκλητα στο μουσικό χάρτη. hip people of the world, meet your new queen.

[official website] | [facebook page]

doppelgänger

2011-08-30T04:23:00.000+03:00

[gazelle twin - men like gods]

Elizabeth Walling could be Brighton's answer to Fever Ray's Karin Dreijer Andersson, with her queer masked costumes and avant-garde electronica. Her repertoire draws from sci-fi film scores, choral music, underwater life and the paranormal. The visual accoutrements – stark, monochrome videos, theatrical live shows – are striking, but the brooding, atmospheric scores on this debut are thrilling enough to stand alone.

late bloomer, σπουδαγμένη στα της μουσικής και με προϋπηρεσία στην avant-garde σκηνή του brighton, η δεσποινίς walling αποφάσισε τα τελευταία δυο χρόνια να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο προσωπικό της project, όχι απλά γράφοντας και ηχογραφώντας όλη τη μουσική & τους στίχους, αλλά επιπλέον σχεδιάζοντας την interactive εκδοχή του δίσκου, φτιάχνοντας τα videos, ακόμη και ράβοντας τα κουστούμια που θα φορέσει στη σκηνή κατά τη διάρκεια των συναυλιών της. το 'the entire city' κυκλοφόρησε από την (σχεδόν self-run) anti-ghost moon ray τον ιούλη, ενώ από σήμερα ξεκινάει η διανομή του από τη rough trade. οι αναφορές στην fever ray είναι μάλλον αναμενόμενες, όμως ο ήχος της gazelle twin είναι πιο στεγνός, τραχύς και κοφτός. άλλες επιρροές μοιάζουν να είναι (επίσης αναμενόμενα) η lisa gerrard & οι dead can dance, η elizabeth fraser & οι coctaeu twins, η bjork αλλά και ο giorgio moroder. δουλεύοντας μέσα από τις επιρροές αυτές η gazelle twin ανακαλύπτει τη δική της φωνή, πλάθει τις δικές της ιδέες και μας δίνει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους της χρονιάς. το καλύτερο; φαίνεται ικανή γι' ακόμη μεγαλύτερα πράγματα.

LINKS

[official website] | [interview at the quietus] | [interview at amelia's]

OTHER VIDEOS

[changelings] | [i am shell, i am bone]

[kudos στον ιχνηλάτη zeugolator
που την είχε πάρει μυρωδιά από πέρυσι]

all yours

2011-08-26T06:33:00.000+03:00

[submotion orchestra - live at momo]

Submotion Orchestra have rapidly built up a reputation as one of the most interesting and original projects emerging from the UK today. Drawing upon dubstep, soul, ambient electronica, jazz and dub, their unique music is at once delicate and heavy, spacious and dense, highly atmospheric but firmly rooted.

τους ακούω και τους ξανακούω, και σκέφτομαι: "το έχω ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα". πού όμως; ίσως στο 'timeless' του goldie -έχουν περάσει κιόλας δεκαπέντε χρόνια; η πόλη σιγά-σιγά ξυπνά, όμως δεν ξέρω αν τη χωράει τόση ομορφιά. it's all yours.

mixtape #03 | summer guitars

2011-08-22T09:37:00.000+03:00

jesu // wu lyf // fucked up // the go! team // deerhoof // dengue fever // black lips // descartes a kant // zZz // digger & the pussycats // obits // r.e.m. // the fall // the kills // moon duo // EMA // chain and the gang

GET IT

[photo by theskyetc]

summer of '94 revisited

2011-08-13T09:27:00.003+03:00

[araabMUZIK]

όσο κι αν προσπαθήσεις να κρυφτείς, η νοσταλγία θα σε βρει --ακόμη κι αν χρειαστεί να μεταμφιεστεί σε πιτσιρικά hip hop παραγωγό από το providence του rhode island. o araabMUZIK (κατά κόσμον abraham orellana) κατάγεται από τη γουατεμάλα κι αποτελεί ο,τι κοντινότερο σε βιρτουόζο του MPC όπως μπορείς να δεις κι εδώ. στο ντεμπούτο LP του, που έχει τίτλο "electronic dream" και κυκλοφόρησε στα μέσα ιουλίου, ο φίλος μας ανακαινίζει μια ντουζίνα 90s dance anthems (από early trance μέχρι gabber) ξηλώνοντας τους παραδοσιακά 4/4 ρυθμούς τους και φορώντας τους άλλους, πιο αργούς, σκοτεινούς και νευρώδεις, και το αποτέλεσμα της δουλειάς του είναι αναπάντεχα καλό. τα κομμάτια διατηρούν αρκετό από το ευφορικό/μελαγχολικό συναίσθημα εκείνης της εποχής, όμως μετά το treatment έχουν αποκτήσει επιπλέον βάρος και δύναμη, παρά την παντελή απουσία μπάσου. σίγουρα ο δίσκος δεν είναι για όλα τα γούστα (ξέρω κόσμο που μάλλον θα τον μισήσει), όμως -στα δικά μου, ξεδιάντροπα 90s αυτιά τουλάχιστον- μοιάζει να είναι η ιδανική μουσική υπόκρουση για τη μελαγχολία που συνοδεύει τις τελευταίες μέρες των διακοπών και το ταξίδι της επιστροφής.

[araabMUZIK documentary] | [album review on RA]

svrf's up

2011-07-24T04:08:00.008+03:00

[the burzums - dunkelheit]

The Burzums was the musical project by Charlie "Varg" Vikernes. It began during 1961 in Bergen, California and quickly became prominent within the early Californian surf scene. During 1962 and 1963, The Burzums recorded four albums; however, in 1964 Vikernes was convicted and imprisoned for using cuss words in public to describe guitarist Øystein "Euronymous" Aarseth, and the mild intimidation of the congregations of several milk bars and several churches. While imprisoned, Vikernes recorded two really poor albums in the dark ambient surf style.

Dunkelheit first featured on the Burzums' legendary surf LP Filosofem (literally "Surf's Up" in English) recorded on a low budget in the back of a surf shop in Bergen, California using an Edison Phonograph, the cheapest instruments available to Varg and other awesome gadgets to get that famously warm Trve Kvlt sound of sand, sun and surf.

έχω λιώσει στο γέλιο. η φάση είναι surfing the dark forests of niflheim, ό,τι πρέπει δηλαδή μ' αυτή τη διαολεμένη ζέστη. kvlt as fuck.

[για τους blackmetally-impaired, εδώ το αυθεντικό]

goddamn these thoughts

2011-07-16T03:48:00.004+03:00

[Arrange - When'd You Find Me]

goddamn these thoughts
and goddamn these people that remind me of you
and goddamn the heart attacks
every single one of them I wish you'd go through
I've been told it's good for me to cry but I can't
the thought doesn't register
I put power in you then try to take it away
but it proves too impossible

είναι ένα απλό ποπ τραγουδάκι, με μια συνηθισμένη για την εποχή, σπιτική lo-fi παραγωγή, κι όμως μέσα του κουβαλάει βάρος κι ανάγκη. το "plantation" είναι η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά αυτού του πιτσιρικά από τη florida, την οποία και δίνει δωρεάν από τη σελίδα του στο bandcamp. απ' ότι διαβάζω, ο δίσκος αποτελεί προϊόν χωρισμού και, παρόλο που μουσικά απέχουν αρκετά, στα αυτιά μου μοιάζει να συγγενεύει συναισθηματικά με το "hospice" των antlers. προβλέπεται πολύ κλάμα.

passionate & fearless

2011-06-27T21:34:00.003+03:00

[listener - falling in love with glaciers]

Listener is an experimental spoken word project of Dan Smith, described by Smith as "talk music".

γιατί να μην υπάρχουν περισσότεροι ~~μουσικοί~~ άνθρωποι με άγριο πάθος γι' αυτό που κάνουν; γιατί αυτός ο τύπος να είναι παγκοσμίως άγνωστος; γιατί, τέλος, να μην έχω κι εγώ ένα τέτοιο επικό μουστάκι; οι απαντήσεις στο επόμενο επεισόδιο.

official website / band interview

ad infinitum

2011-06-20T16:28:00.002+03:00

[shabazz palaces - an echo from the hosts that profess infinitum]

α ρ ρ ώ σ τ ι α

wu lyf ftw

2011-06-14T04:13:00.001+03:00

[WU LYF - spitting blood]

WU LYF (pronounced "Woo Life", stands for "World Unite! Lucifer Youth Foundation") are a band from Manchester, England that are best known for creating a mystery about themselves by declining requests for interviews and not releasing much information to the press.

δεν έχω ιδέα τι παίζει με την πάρτη τους. αν όντως είναι αυτό που δηλώνουν, τότε ίσως γινόμαστε μάρτυρες στη γέννηση της σημαντικότερης κιθαριστικής μπάντας των τελευταίων ετών. ο πρώτος τους δίσκος έχει τίτλο 'go tell fire to the mountain', αποτελεί κάλεσμα στα όπλα για τους ανθρώπους της γενιάς τους/μας και κυκλοφόρησε επίσημα χθες από τους ίδιους, εκτός δισκογραφικών. εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια εξαιρετική κριτική/παρουσίαση του δίσκου, εδώ βλέπετε/ακούτε το έπος 'dirt' κι αυτό είναι το επίσημο site της μπάντας.

their kingdom

2011-04-30T02:02:00.002+03:00

[the future sound of london - my kingdom]

15 xρόνια μετά, τα 3d graphics ίσως μοιάζουν ξεπερασμένα, όμως η μουσική των fsol και η ατμόσφαιρα του video clip εξακολουθούν να με αρρωσταίνουν.

πόνος μυαλού.

[file under: βασιλικοί γάμοι 2011]

zoom back, camera

2011-04-29T04:25:00.000+03:00

[alejandro jodorowsky's the holy mountain remixed]

real life awaits us.

[file under: κάψιμο μυαλού στις 4 το πρωί]

το νου σας

2011-04-20T00:41:00.001+03:00

pull a string, a puppet moves

each man must realize
that it can all disappear very
quickly:
the cat, the woman, the job,
the front tire,
the bed, the walls, the
room; all our necessities
including love,
rest on foundations of sand -
and any given cause,
no matter how unrelated:
the death of a boy in Hong Kong
or a blizzard in Omaha
can serve as your undoing.
all your chinaware crashing to the
kitchen floor, your girl will enter
and you'll be standing, drunk,
in the center of it and she'll ask:
my god, what's the matter?
and you'll answer: I don't know,
I don't know...

- charles bukowski

να ανταμώνουμε

2011-04-19T04:52:00.001+03:00

. . .

space children

2011-04-17T21:39:00.005+03:00

[kan'nal - space child]

τους λένε Kan'Nal, κατάγονται από την γουατεμάλα και κυκλοφορούν στην μουσική πιάτσα από το 2001. οι φήμες λένε πως τα live τους αποτελούν εγγυημένη ψυχεδελική εμπειρία, με oriental-meets-native american χορεύτριες επί σκηνής και όλα τα σχετικά κομφόρ. είμαι σίγουρος οτι αν τους ανακαλύψει το ετερόκλητο desert rock/tool/γκρούβαλο ελληνικό κοινό, θα τους λατρέψει. κι εγώ πάντως ψήθηκα.

εδώ το επίσημο site της μπάντας / εδώ η καταχώρισή τους στη wikipedia

[via]

kudos to outofthebloo
for the find

mixtape #02 | while johnny was away on bussiness

2011-04-06T10:29:00.000+03:00

gang gang dance // have a nice life // kurt vile // patrick wolf // cocorosie // the durutti column // dead man's bones // the twilight singers // the walkabouts // bonnie prince billy // pj harvey // mark lanegan // wye oak // j mascis

GET IT

[photo by theskyetc]

στο πανηγύρι του αη-ψεύτη

2011-04-01T11:28:00.000+03:00

οι εορτασμοί ξεκίνησαν, πάρτε λαμπάδες/κουφέτα/τουλιγιατοχριστούλι κι ελάτε όπως είστε.

[ο υποφαινόμενος θα αναλάβει

τα decks 6 με 7 το απόγευμα]

today & tomorrow

2011-03-25T14:12:00.000+02:00

press play

2011-03-21T09:47:00.003+02:00

βλέποντας το δεύτερο nothing days event να πλησιάζει με δρασκελιές, σκέφτηκα να ανεβάσω το warm-up set που είχα παίξει στο πρώτο event τον περασμένο γενάρη. η μείξη δυστυχώς είναι πρόχειρη και η ένταση του ήχου κάνει κάποια σκαμπανεβάσματα από τραγούδι σε τραγούδι, πράγμα λογικό αφού: α) δεν έχω κατάλληλο εξοπλισμό στο σπίτι, & β) δεν είμαι και κανένας dj της προκοπής (χαίρω πολύ). τεσπα, είπα να ξεπεράσω τις ντροπές και να το μοιράσω έτσι κι αλλιώς.

Nothing Days DJ Set

ξεκινάει βαρύ κι ασήκωτο, καγκουριάζει κάπου στη μέση (UK-style), για να ρίξει μια ωραιότατη ψυχεδελική κωλοτούμπα προς το τέλος. enjoy.

(playlist υπάρχει στα σχόλια)

τζαμίλια φύγε, κρατάω μαχαίρι

2011-03-05T20:49:00.001+02:00

έστω και με καθυστέρηση, το καλύτερο τραγούδι του 2010 απέκτησε video clip. και γαμάει.

..oh jamelia, you've got to go away..

we like to party

2011-02-25T07:05:00.002+02:00

τα κλασσικά: ο στρέκφους θα τσακώνεται με τον φούνκα για τους μπητλς και τους στόουνς, ο ίντυ θα χώνει αρκέιντ φάιρ κι ο οκσικέμια θα λέει τι βλακείες είναι αυτές, βάλτε κάνα μαύρο να γουστάρουμε. όποιος δεν έρθει ντυμένος μασκαράς θα τρώει φατούρο, ενώ στο τέλος θα παίξουμε κρυφτό, κυνηγητό, μπιζ και μακριά γαϊδούρα στους δρόμους των πετραλώνων. γαμώ θα είναι.

τα άνθη του λωτού

2011-02-18T13:57:00.002+02:00

[radiohead - lotus flower]

υπάρχει μια μοναξιά αδάμαστη,
μια μοναξιά στεγνή και στείρα.
θα με βρεις εκεί
να χορεύω
με την πλάτη στον τοίχο.

infinite bliss

2011-02-08T18:00:00.000+02:00

[the go! team ft bethany cosentino - buy nothing day]

"μαζί σου δεν φοβάμαι τίποτα", μου ψιθύρισε

καθώς τα πόδια μας αφήναν το περβάζι

[the secretary song] | [ready to go steady] | [rolling blackouts]

[the go! team documentary 2011]

the 1+1 project, week 5

2011-02-05T11:31:00.004+02:00

what is the 1+1 project?

the new: θανάσης παπακωνσταντίνου - ο ελάχιστος εαυτός (2011)

έχω την εντύπωση πως αυτή τη βδομάδα τουλάχιστον τρεις από τους έξι συμμετέχοντες στο 1+1 project θα γράψουμε για το θανάση.

[θανάσης παπακων/νου, ορφέας περίδης - ομίχλη]

αυτός ο ελάχιστος, αυτός ο εαυτός, ίδιος με θόρυβο ψυγείου σ' άδειο σπίτι, που δένει αρμονικά με τον άλλον, του σύμπαντος, και υφαίνουν τον τρόμο και μετά την πίστη. Παγώνει τον χρόνο, παγώνει το αίμα, δεν εξελίσσεται, δεν ερμηνεύει. βουτάει τα δάχτυλα στο μέλι της ζωής κι αυτιστικά -θαρρείς- για πάντα το αναδεύει.

ο θανάσης στα 52 του παραμένει πνεύμα ανήσυχο. μαθαίνει να σαμπλάρει, εξακολουθεί να αποφεύγει την ευκολία στο στίχο, κι αν πλέον δεν πρωτοπορεί, δεν μπορείς να του κακιώσεις. το χρέος του απέναντι στην ελληνική μουσική το έχει κάνει και με το παραπάνω.

στο πλάι του, άξιος συμπαραστάτης στέκει ο φώτης σιώτας, αναλαμβάνοντας ενορχηστρώσεις, τοξωτά έγχορδα & φωνητικά. συμμετέχει επίσης ο ορφέας περίδης, τραγουδώντας στην πιο αδύναμη ("ανταρκτική") αλλά και στην καλύτερη ίσως στιγμή του δίσκου, την ονειρική "ομίχλη". μου άρεσε επίσης πολύ το ομώνυμο κομμάτι (βγαλμένο κατευθείαν από την "αγρύπνια"), καθώς και τα "ποιος θα με θυμάται", "σαν παιδί" & "φέγγαρος", με το τελευταίο να είναι το πιο φευγάτο κομμάτι του θανάση από τη "βροχή..." και δώθε.

συνολικά ο "ελάχιστος εαυτός" είναι ένας πολύ δουλεμένος δίσκος, προσεγμένος μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. το μόνο που του λείπει (όπως καταλήξαμε συζητώντας με τους inverted a & green onion) είναι ένα πραγματικά μεγάλο τραγούδι, ένα "μιλώ για σένα" ή "όταν χαράζει", το οποίο θα τον σήκωνε στα επίπεδα του "βραχνού προφήτη" ή της "αγίας νοσταλγίας". παρόλα αυτά, πρόκειται για μια πολύ καλή κυκλοφορία, αντάξια της δισκογραφίας του θανάση παπακωνσταντίνου, και σίγουρα ο ελληνικός δίσκος που θα ακούσω περισσότερο το 2011.

υγ. ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο δίλεπτο "ερώτηση κρίσεως". είναι καιρός να βγάλουν οι έλληνες καλλιτέχνες το κεφάλι τους από την άμμο, να κοιτάξουν το τέρας στα μάτια και να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. φαντάζομαι οτι στις καλοκαιρινές συναυλίες θα γίνεται χαμός. εεεε, οοοο, γαμώ το φασισμό :)

BONUS TRACK

σαν παιδί

the old: screaming trees - buzz factory (1989)

γαμώτο, μεγαλώνω.

[screaming trees - black sun morning]

μεταξύ αστείου και σοβαρού, ένας φίλος προσφέρθηκε να κεράσει σφηνάκια όποιον από τους συμμετέχοντες στο 1+1 project έγραφε για το buzz factory. ανέλαβα να εκπληρώσω την επιθυμία του (μάλλον έπαιξαν ρόλο και τα σφηνάκια) χωρίς να σκεφτώ τις πιθανές συνέπειες --τώρα έχω πάθει κατάθλιψη.

τα παλιά τα χρόνια το γούσταρα πολύ το grunge. παρόλα αυτά δεν έτυχε να ακούσω τους screaming trees στην εποχή τους --βλέπετε τότε δεν υπήρχε ιντερνέτι, τα λεφτά ήταν λίγα και το πλησιέστερο αξιοπρεπές δισκάδικο βρισκόταν σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από το χωριό. έτσι βολευόμασταν με όποιους δίσκους μπορούσαμε να βρούμε, ακούγοντας επαρχιακό ραδιόφωνο και ανταλλάζοντας/ αντιγράφοντας κασσέτες. όταν έφυγα φοιτητής, αγάπησα τον mark lanegan και κάποια στιγμή στις αρχές των 00s έπεσε στα χέρια μου η δισκογραφία τους, όμως ήταν πλέον αργά για να ασχοληθώ: η μουσική έτρεχε κι εγώ την κυνηγούσα για να την πιάσω. κάπως έτσι φτάσαμε εν έτει 2011 να ακούω το buzz factory και να προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν να φοράς καρώ πουκάμισο, βερμούδα και να μη σου καίγεται καρφί για τίποτα. γαμώτο.

για το δίσκο δεν ξέρω τι μπορώ να γράψω, για να δούμε: συμπυκνώνει στον ήχο του όλο σχεδόν το ροκ των 70s & 80s. επίσης η φωνή του μάρκου παρότι πρωτόλεια, είναι πολύ καλή. κι εγώ δυστυχώς δε νιώθω σχεδόν τίποτα. τα κομμάτια είναι μια χαρά, είμαι σίγουρος οτι αν τα άκουγα το 1995 θα τα λάτρευα, όμως τώρα κάτι λείπει. τι; μάλλον εγώ. κάποια πράγματα καλό είναι να τα κάνεις στην ώρα τους, αλλιώς να μην τα κάνεις καθόλου. and this is one of those things.

γαμώτο, μεγάλωσα.

υγ. θάνο, έκανα οτι μπορούσα. sorry man :(

BONUS TRACK

the looking glass cracked

+ οι επιλογές των

from the archives #02 | ποπ + ροκ

2011-02-01T13:42:00.010+02:00

[click on image to enlarge]

ποπ + ροκ | τεύχος 129 | μάρτιος 1989

κείμενο του στάθη ν. παναγιωτόπουλου

ένα πολύ ενδιαφέρον κειμενάκι από τον καιρό της πρώτης άνθησης του ιδιωτικού ραδιοφώνου στη θεσσαλονίκη, το οποίο (άθελά του) σήμερα βγάζει πολύ γέλιο. συντάκτης του είναι ο γνωστός στάθης 'ράδιο αρβύλα' παναγιωτόπουλος, ο οποίος μάλλον λόγω κληρονομικού χαρίσματος έβλεπε τουλάχιστον 15 χρόνια μπροστά! ακολουθεί μετεγγραφή των κυριότερων σημείων (κράτησα το κείμενο ως έχει, παρότι πάσχει από κακή σύνταξη & ελλειπή διόρθωση):

Θυμάμαι ότι παλιότερα, όταν δεν υπήρχε δορυφορική τηλεόραση, όταν δεν υπήρχαν ούτε πολλά μουσικά περιοδικά και ραδιοφωνικοί σταθμοί, όταν κοντολογίς η ενημέρωση στα μουσικά πράγματα ήταν πολύ λίγη, σχεδόν υποτυπώδης, όσοι είχαν το λεγόμενο «ψώνιο» με τη μουσική, συναντούσαν τεράστιες δυσκολίες στο να μάθουν κάποια πληροφορία, ν' ακούσουν ένα καινούριο συγκρότημα, δίσκο και λοιπά. Τότε υπήρχε ένα «Ποπ και Ροκ», ένας Πετρίδης στα ραδιόφωνο, πολύ λιγότεροι δίσκοι κυκλοφορούσαν σε ελληνική εκτύπωση κι όσο για τηλεόραση; Κάποια μουσικά διαλείμματα πριν το δελτίο των 12, που συνήθως παρουσίαζαν τις επιτυχίες της εποχής και για τους τυχερούς εδώ στη Βόρεια Ελλάδα, η μάταιη ελπίδα να συλλάβει η (συνήθως αρχαία) τηλεοπτική συοκευή το πρόγραμμα της Γιουγκοσλαβίας που από καιρού εις καιρόν μετέδιδε κάποια βίντεο κλιπς ή συναυλίες που ο κακόμοιρος μουσικόφιλος προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει μέσα σε αληθινές... χιονοθύελλες. Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η ενημέρωση. Δεν τα λέω αυτά για να πω πόσο χειρότερα ήταν τα πράγματα τότε και μπράβο σε μας τους «παλιότερους» που σε τόσα βάσανα υποβληθήκαμε, ούτε φυσικά θέλω να πω ότι τότε η κατάσταση ήταν καλύτερη. Απλά, σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Με αποκορύφωμα το ΜΤV, η θεσσαλονίκη έχει γεμίσει μουσική στην τηλεόραση από όλα τα δορυφορικά κανάλια, τις μουσικές εκπομπές στα τρία κρατικά κανάλια αλλά και στη δημοτική τηλεόραση. Όποια ώρα και ν' ανοίξεις την τηλεόρασή σου, καταιγισμός από βίντεο-κλιπς,πληροφορίες, συνεντεύξεις, ειδήσεις.. Αυτό στην ουσία σημαίνει ότι αφαιρείται πια το κίνητρο του ενδιαφέροντος, του να τρέξεις, να ψάξεις, να γνωρίσεις, στο φινάλε τη γοητεία του ν' ανακαλύπτεις κάτι μόνος σου. Όλα βρίσκονται εκεί, στο ψυχρό γυαλί, δίκην μασημένης τροφής, και βέβαια η «μουσικόφιλη» νεολαία δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να την απορροφά. Όλοι πια, από 10 έως 25 χρόνων ξέρουν όλα τα τραγούδια και τα συγκροτήματα απ' έξω και δεν έχουν καμία διάθεση για εμβάθυνση, παραπάνω πληροφόρηση, κριτική άποψη. Δεν θέλω να προχωρήσω περισσότερο, απλά να αναρωτηθώ: πώς (και από πού) θα βγουν οι επαΐοντες της μουσικής της επόμενης γενιάς; Ποιοί θα κάνουν εκπομπές στο ραδιόφωνο; Ποιοί θα γράφουν στα περιοδικά; Οταν όλοι ξέρουν τα ίδια, ποιος θα είναι αυτός που θα ενημερώσει τους υπόλοιπους;
Πληθώρα από δορυφορικές μουσικές εκπομπές, αλλά και πληθώρα από ραδιόφωνα. Σε κάποια μελλοντική σελίδα, θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μια πλήρη παρουσίαση όλων των ραδιοφωνικών σταθμών που λειτουργούν στη θεσσαλονίκη, με τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά τους.(Μιλάμε βέβαια για τους σταθμούς που θα υπάρχουν μέχρι τότε, χε χε). Προς το παρόν, μερικές διαπιστώσεις. Κατά ένα πρόχειρο απολογισμό υπάρχουν στη θεσσαλονίκη αυτή τη στιγμή 18-20 σταθμοί και αναμένεται να λειτουργήσουν άλλοι 2-3 στους επόμενους λίγους μήνες. (Το πόσοι από αυτούς ανάμενεται να κλείσουν επειδή δεν θα αντέξουν στον ανταγωνισμό είναι μια άλλη ιστορία). Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Περισσότεροι σταθμοί, περισσότερη μουσική, καλύτερη ενημέρωση, ανεβασμένο επίπεδο, έτσι δεν είναι; Εκεί δεν πάει το μυαλό σας; Λάθος φίλοι μου. Σκεφτείτε αυτό: πριν την ελεύθερη ραδιοφωνία υπήρχαν 3-4 σταθμοί στους οποίους δούλευαν 50 άνθοωποι και 7-8 από αυτούς έκαναν μουσικές εκπομπές. Ξαφνικά, οι σταθμοί έγιναν πενταπλάσιοι και χρειάστηκαν δεκαπλάσιοι άνθρωποι για να κάνουν μουσικές εκπομπές. Υπήρχαν τόσοι άνθρωποι με τις φωνές, τις γνώσεις, την εμπειρία, τη σοβαρότητα, την υπευθυνότητα; Όχι βέβαια. Τι λέτε εσείς να έγινε; Λέτε αυτοί που είχαν την κλίση, να είπαν «τώρα που υπάρχει ζήτηση, ας προσπαθήσω να μάθω πέντε πράγματα παραπάνω, τα στοιχειώδη του ραδιοφώνου και μετά να προσπαθήσω να κάνω καριέρα εκεί»; Όχι βέβαια. Ή μήπως φαντάζεστε ότι αυτοί που άνοιξαν τους σταθμούς, να διάλεξαν τους έμπειρους και αυτούς που είχαν τη διάθεση να μάθουν, να έβαλαν τους μεν κοντά στους δε, και να περίμεναν να εκπαιδευτούν οι δε, ώστε να βγουν στο ραδιόφωνο με κάποια εφόδια; Και πάλι όχι. Όποιος είχε έστω και την πιο περιθωριακή σχέση με τη μουσική (δούλευε ας πούμε σε εταιρία δίσκων και κουβαλούσε τις σακούλες με τα δείγματα στα μαγαζιά) σήμερα άρπαξε την ευκαιρία και έγινε παραγωγός του ραδιοφώνου και εκτελεί ένα ύψιστο λειτούργημα. Αν δεν το ξέρατε, το να εργάζεσαι στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ένα ύψιστο κοινωνικό λειτούργημα. Αυτοί δε που άνοιξαν τους σταθμούς (κατά πλειοψηφία εκδότες, επιχειρηματίες, εφοπλιστές, πολιτικοί και τυρέμποροι, η αφρόκρεμα δηλαδή του ραδιοφώνου, της μουσικής και της ενημέρωσης), περισυνέλεξαν πέντε-δέκα πειρατές, ντισκ-τζόκεϊς ή παιδιά των δισκάδικων, και έφτιαξαν «μουσικό τμήμα» στο σταθμό τους. Ή ακόμα χειρότερα, έφτιαξαν ολόκληρους σταθμούς. Ποιός είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι με αυτά τα δεδομένα μπορεί το επίπεδο των μουσικών εκπομπών (για να περιοριστούμε εκεί, αν και σε όλους τους άλλους τομείς η κατάσταση είναι ανάλογη, αν όχι χειρότερη) να ανέβηκε; Μάλλον κανείς. Τα ανομήματα που διαπράττονται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης, είναι άνευ προηγουμένου. Και όλα αυτά φυσικά στο όνομα της ελεύθερης ραδιοφωνίας, της πολυφωνίας, του πλουραλισμού, της πολλαπλής ενημέρωσης. Αυτό είναι ένα θέμα που δεν σκοπεύω να το αφήσω έτσι. Μουσικές εκπομπές από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσική, που το μόνο πράγμα που επιδιώκουν είναι η αυτοπροβολή, και το να «περάσουν» τα φτωχά μουσικά τους γούστα στον κόσμο ενημερώνοντας τον ανεύθυνα και λαθεμένα. Για να μη νομιστεί ότι μιλάω γενικά και αόριστα και παριστάνω τον υπεράνω όλων, πρέπει να πω οτι έχω κι εγώ μια εκπομπή οτο ραδιόφωνο {ποιος δεν έχει;) και κάνω κι εγώ τα σφάλματα μου, αλλά αυτά που παρατηρεί κανείς γύρω του είναι άνω ποταμών. Σε προσεχείς στήλες θα ασχοληθούμε με υπαρκτά παραδείγματα. ΕΠΩΝΥΜΑ. Όποιος αντέχει στο βάρος της κριτικής, ας κοπιάσει...

ενδιαφέρον, έτσι; τώρα, όπου βλέπετε 'ελεύθερη ραδιοφωνία' βάλτε 'internet', και ομοίως αντικαταστήστε το 'άσχετοι παραγωγοί' με 'bloggers', κι έχετε ένα κείμενο το οποίο θα μπορούσε να έχει γραφτεί χθες στο σόνικ (και μάλλον έχει όντως γραφτεί, τώρα που το σκέφτομαι).

υγ. για να μην παρεξηγούμαι, οφείλω να διευκρινίσω πως δεν είναι στις προθέσεις μου να εκθέσω τον στάθη παναγιωτόπουλο: όντας βόρειος, έχω μεγαλώσει με τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο & την τηλεόραση. θέλω όμως να το αντιπαραβάλλω με τα κείμενα των αντίστοιχων σημερινών γραφιάδων --έτσι, για να αποκτήσουμε λίγη προοπτική στη γκρίνια μας.

αφιερωμένο

2011-01-31T17:01:00.000+02:00

'γαμημένοι ανθέλληνες'
είπε ο χιμπατζής κι έφαγε το σαπούνι

mixtape #01 | on a random sunday night

2011-01-31T13:49:00.001+02:00

saint bushmill's choir // the twilight singers // nancy elizabeth // gene clark // midlake // arab strap // prolapse // gerry mitchell & little sparta // gillian welch // beth orton // john frusciante

GET IT

[photo by theskyetc]

the 1+1 project, week 4

2011-01-30T11:39:00.003+02:00

what is the 1+1 project?

post με καθυστέρηση 2 ημερών λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και γενικότερης κακοκεφιάς. ευτυχώς οι μουσικές επιλογές της εβδομάδας αποδείχθηκαν εξαιρετικές.

the new: nicolas jaar - space is only noise (2011)

ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω οτι αυτό το έπος είναι δουλειά εικοσάχρονου.

[nicolas jaar - keep me there]

το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ακούγοντας το 'space is only noise', είναι η μουσική & αισθητική παιδεία του δημιουργού του. το οτι είναι γιος του σκηνοθέτη & εικαστικού alfredo jaar ίσως να εξηγεί κάποια πράγματα, όμως δεν λέει τίποτα για το πόσο απίστευτα καλός είναι ο δίσκος --εκτός κι αν δεχτούμε οτι το ταλέντο είναι θέμα γονιδίου, οπότε πάω πάσο. καθότι όμως έχουμε από την εγχώρια σκηνή άπειρα παραδείγματα άξιων γονέων που το μόνο που κληροδότησαν στα παιδιά τους ήταν το όνομα και τα κονέ (ναι, είμαι εμπαθής, now fuck off), θα πρέπει να βρούμε άλλο τρόπο για να εξηγήσουμε το πώς ο εν λόγω πιτσιρικάς έχει καταφέρει να ακούγεται τόσο φρέσκος αλλά και άμεσα διαχρονικός, για το πόσο σοφά έχει στήσει τα τραγούδια του και για την έμπνευση που μοιάζει να ξεχειλίζει από παντού.

το 'space is only noise' είναι υπνωτιστικά ερωτικό, σωματικό κι εγκεφαλικό μαζί. επίσης, είναι ίσως ο μόνος δίσκος που έχω ακούσει τα τελευταία 2-3 χρόνια, ο οποίος ακούγεται ολόκληρος, σαν ένα ενιαίο έργο, ενώ ταυτόχρονα έχει και ξεκάθαρα σουξέ: το nickcave-ικό (ναι!) 'too many kids finding rain in the dust' που πάει χέρι-χέρι με την ethiopique αποδόμηση του 'keep me there', το funky 'problems with the sun', το dark electro 'space is only noise if you can see' και τέλος την downtempo house κορύφωση το δίσκου, το 'variations'. ανάμεσα σ' αυτά παρεμβάλλονται άψογα τα κινηματογραφικά & κλασσικότροπα ιντερλούδια-τσόντες δένοντας το πακέτο σε ένα συμπαγές σύνολο, που το αφήνεις να παίζει από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να σου περνάει καν από το μυαλό να αλλάξεις τραγούδι.

έχω διαβάσει σε διάφορες μεριές να περιγράφουν το 'space is only noise' ως minimal house/techno. κατά τη γνώμη μου κάτι τέτοιο α) δεν στέκει μουσικά, β) αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη, γ) αδικεί τον ίδιο το δίσκο. ναι, ο nicolas jaar τα 2 τελευταία χρόνια μας έχει δώσει εξαιρετικά techno/house remixes, ενώ τέτοια είναι και τα dj sets του, αυτό όμως δεν σημαίνει οτι η μουσική που έχει φτιάξει εδώ είναι techno/house. αν πρέπει σώνει και καλά να κολλήσεις μια ταμπέλα στο παρόν πόνημα, τότε αυτή η ταμπέλα δεν μπορεί παρά να είναι pop: είναι πολύ δύσκολο να μη σου αρέσει αυτός ο δίσκος, όχι μόνο γιατί έχει κάτι για τον καθένα, αλλά κυρίως επειδή μοιάζει να απευθύνεται σε όλους. and that's what pop music's all about, right?

όπως και να έχει, μάλλον πρόκειται για τον πρώτο πραγματικά σημαντικό δίσκο των 10s.

BONUS TRACKS

συνέντευξη του nicolas jaar στο resident advisor

too many kids finding rain in the dust (live set)

the old: the dismemberment plan - emergency and i (1999)

οφείλω να παραδεχθώ οτι ο λόγος που με έκανε να ακούσω το συγκεκριμένο δίσκο ήταν το δεκάρι με το οποίο βαθμολογήθηκε από τους κατάπτυστους, με αφορμή την επανακυκλοφορία του σε βινύλιο. τελικά αυτή τη φορά οι κατάπτυστοι είχαν δίκαιο.

[the dismemberment plan - spider in the snow]

The only thing worse than bad memories

Is no memories at all

From the age of 20 to 22 I had five friends

None of whose names I can recall

And as I would walk down K Street to some temping job

As winter froze the life out of fall

Yeah, I must've been having a ball

πώς γίνεται ένα συγκρότημα που κινείται εντός συγκεκριμένου μουσικού πλαισίου να βρίσκεται ταυτόχρονα τόσο πολύ εκτός ορίων και γραμμών; αυτό είναι το ερώτημα που γυρνάει στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες που ακούω το 'emergency and i'. έχοντας σαν αφετηρία τους pixies (όπως κάθε αμερικάνικο indie συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του) και το post-punk, o ήχος των dismemberment plan σε πρώτο άκουσμα θυμίζει σούπερ τσιτωμένους pavement, μέχρι που σκάνε οι απρόβλεπτες υπερδιαστημικές τους ιδέες και το όλο πράγμα απογειώνεται. οι τύποι είναι άλλοτε funkοχορευτικοί, άλλοτε ευαίσθητοι, κι άλλοτε εντελώς ψυχοπαθείς. επιπλέον, είναι πολύ καλοί μουσικοί, πράγμα σπάνιο για μπάντα του είδους --ειδικά το rhythm section τους παίζει παπάδες. αν σ' όλα αυτά προσθέσει κανείς τον στεγνό & εντελώς ιδιαίτερο στίχο τους (που ακόμη κι όταν νοσταλγεί, δεν κοινοτυπεί), τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ένας μικρός θρίαμβος.

η ύπαρξη τέτοιων indie συγκροτημάτων είναι ο κύριος λόγος που δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά το indieχνο των national & των arcade fire: θέλω ζωντάνια, θέλω ευφυία, θέλω το απρόσμενο να με περιμένει σε κάθε γωνία του δίσκου, μουσικά και στιχουργικά, και οι dismemberment plan στο 'emergency & i' έχουν όλο το πακέτο. από οτι διαβάζω, η μπάντα (που δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία και διαλύθηκε το 2003) έχει επανασυνδεθεί κι ετοιμάζεται για συναυλίες αλλά και νέα δισκογραφική δουλειά. μάλλον ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η εις βάρος τους αδικία.

BONUS TRACKS
the city (live on jimmy fallon, jan 2011)

time bomb (change lp, 2001)

+ οι επιλογές των:

...

2011-01-28T03:01:00.001+02:00

Απεργία πείνας.
- Γιατί δεν πήγες και συ;
- Μα...
- Γιατί δεν κάνεις αντίσταση;
- Μα δε μπορώ. ο αγώνας μου είναι αλλού.
Κάνω, αλλά δεν φαίνεται.
Είμαι μαζί σας κι απ έξω σας.
Είστε μαζί μου κι απέξω μου.
Είμαστε διαφορετικοί.
Κάποτε συναντιόμαστε.
Κάποτε χωρίζουμε.

[*]

last night i dreamt of portlandia

2011-01-24T01:15:00.002+02:00

◄ ok, ετοιμάζω βαλίτσες ►

do you remember the 90s? // η απέραντη νοσταλγία ξαναχτυπά // (κι όσο βουλιάζουμε στα σκατά, τόσο αυτή θα μεγαλώνει) // σούπερ κολλητικό το τραγουδάκι // all the hot girls wear glasses, yeah! // το portland λέει έχει λέει τους πιο αυστηρούς νόμους ενάντια στην οπλοκατοχή σε ολόκληρες τις ηπα // και τους πιο φιλικούς προς την ελευθερία του λόγου // πέρυσι είχαν 13.000 συμμετοχές στο naked bike ride // wowzers! // σύμφωνα με το βίντεο, portland is the city where young people go to retire // portland is the chuck norris of cities, θα συμπλήρωνα εγώ // άσχετο, αλλά is that omer prionis juggling with the flag at 2:25? // μια που τ' αναφέραμε, κόψε άτομο που έχουν εκεί για δήμαρχο και κάνε τη σύγκριση // πίκρα; // τεσπα, the dream of the 90s is alive in portland // and the tatoo ink never runs dry // οπότε δεν χρειάζεται να το κουράζουμε // διαβατήριο έβγαλα // βαλίτσες μάζεψα // τα ψάρια τα τάησα // την κάνω! // (ελπίζω μόνο να με δεχτούνε)

υγ. sleater-kinney ftw είπαμε;

[portlandia ονομάζεται η νέα σειρά του ifc, με πρωταγωνιστές την carrie brownstein και τον fred armisen. το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις ηπα τα ξημερώματα του σαββάτου και ήταν αρκετά συμπαθητικό. περισσότερες πληροφορίες και videos θα βρείτε εδώ]

the 1+1 project, week 3

2011-01-21T20:09:00.004+02:00

what is the 1+1 project?

μετά το overdose πχιότητας της προηγούμενης εβδομάδας, είπα αυτή τη φορά να ακούσω κάτι πιο βρώμικο.

the new: woodsman - rare forms (2011)

είχα ενθουσιαστεί με δαύτους όταν πέρυσι άκουσα το 'memory tape' ep τους. έτσι, μόλις διέρρευσε το παρόν δισκάκι (κυκλοφορεί επίσημα σε 4-5 μέρες) έσπευσα να το τσεκάρω. δυστυχώς, οι εντυπώσεις που μου άφησε είναι μάλλον ανάμεικτες.

οι woodsman είναι λέει από το denver και αγαπάνε τη φύση και τα πειραματικά φιλμάκια του stan brakhage. έχουν 2 drummers στη σύνθεσή τους και κυκλοφορούν τις δουλειές τους από τη lefse, την εταιρεία που έχει επίσης στο δυναμικό της τον how to dress well (αυτό το γράφω για να τσιμπήσει ο oksi :P). στο 'rare forms' οι woodsman αποφασίζουν να διασχίσουν όλο το φάσμα της ψυχεδέλειας, ψεκινώντας από το πατροπαράδοτο psych rock του 'insects' (press play από πάνω) και περνώντας διαδοχικά από τα χωράφια του sun araw & της not not fun ('dead awake', 'unnamed'), των can (τα 'spectral creatures' & 'unnamed 2' αποτελούν υποδειγματικά kraut ιντερλούδια θορύβου) για να χαθεί προς στιγμήν σε χίπικες ατραπούς, κομπλέ με ινδικά κρουστά και λαχούρια ('i can't move', 'future pulls') πριν καταλήξει στο ατόφια animalcollectiv-ικό 'beat the heat'. τα τελευταία 3 κομμάτια του δίσκου κάνουν μια σούμα όλων των παραπάνω, και το τέλος τους βρίσκει να στέκονται ανάμεσα στα θρύψαλα που αφήνει πίσω του το 'all the cards fell in place'. κι έρχομαι να ρωτήσω: άξιζε το παραπάνω μια βδομάδα εντατικής ακρόασης; έλα μου ντε..

χωρίς να είναι κακό, το 'rare forms' αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα συνοχής. επιπλέον, η απουσία μπάσου στα περισσότερα κομμάτια έχει ως αποτέλεσμα να ακούγονται ασύνδετα, ενώ και ο ήχος τους μοιάζει να έχει θολώσει αδικαιόλογητα σε σχέση με το 'memory tape', κυρίως λόγω της υπερβολικής χρήσης εφέ στις κιθάρες. το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι πως το τελικό αποτέλεσμα δεν πιάνει υψηλά στάνταρ απόδοσης σε κανένα από τα ψυχεδελικά υπο-είδη τα οποία η μπάντα εξερευνά. οι woodsman ΔΕΝ είναι sun araw, ΔΕΝ είναι animal collective (αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό), και ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ can.

το γαμώτο της όλης υπόθεσης είναι οτι στο προηγούμενο ep τους έμοιαζαν να έχουν βρει τον ήχο και το ύφος που τους ταιριάζει, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να μπαίνουμε τώρα σε συγκρίσεις. ελπίζω στην πορεία να ξαναβρούν το δρόμο που τώρα φαίνεται να έχουν χάσει. προς το παρόν, αν θέλει κάποιος να τους τσεκάρει, προτείνω να ακούσει πρώτα το 'memory tape'.

BONUS TRACK

when the morning comes

the old: techno animal - the brotherhood of the bomb (2001)

[techno_animal]=[kevin_martin]+[justin_broadrick]=[the_bug]+[godflesh] => you get the picture

σκοτεινό, επιθετικό, βίαιο, βιομηχανικό illbient/hip hop. δεν έχει πολλά περισσότερα να γράψεις για το συγκεκριμένο δίσκο. ο χαρακτηριστικός ήχος του martin κάνει μπαμ από μακριά, οι dub στιγμές είναι αρκετές, ενώ δειλά-δειλά ξεπροβάλλει και το ragga στοιχείο ('piranha'). 12 κομμάτια, με τα μισά από αυτά να διαθέτουν φωνητικά (συμμετοχές από dalek, anti pop consortium & rubberoom μεταξύ άλλων), τίγκα στην urban μπίχλα, οτι πρέπει για soundtrack δυστοπικής σειράς ή ταινίας. από εκεί και πέρα, είναι καθαρά θέμα γούστου αν θα σου αρέσει ή όχι. εγώ το καταευχαριστήθηκα, αν και τα 60' λεπτά που διαρκεί μου φάνηκαν πολλά.

(για τις υπόγειες διαδρομές που συνδέουν ένα μεγάλο κομμάτι της urban bass σκηνής με τον ακραίο κιθαριστικό ήχο -π.χ. η ikonika υπήρξε drummer σε post-hardcore συγκρότημα, ο distance είναι γνωστός metalhead- θα ήθελα κάποια στιγμή να βρω το χρόνο να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα --ή, ακόμη καλύτερα, να το κάνει κάποιος άλλος για μένα!)

BONUS TRACKS

razor x productions (the bug vs the rootsman) - killer queen (ft warrior queen)

godflesh - streetcleaner

+ οι επιλογές των:

the 1+1 project, week 2

2011-01-17T22:53:00.004+02:00

what is the 1+1 project?

οκ, δεύτερη εβδομάδα του project κι έχω καθυστερήσει το post τρεις μέρες. spiral, πάντα αξιόπιστος.

the new: james blake - james blake (2011)

τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (και επίσης ο χρόνος είναι χρήμα): για foreplay διαβάστε το post του green onion, με τον οποίο συμφωνώ σε πολλά σημεία, και πάμε σβέλτα να καταθέσω τις ενστάσεις μου.

τα καλά νέα: όντως ο james blake ως παραγωγός, μετά τα περσινά eps, δείχνει οτι πλέον γνωρίζει το αντικείμενό του, έχοντας χτίσει ένα εντελώς προσωπικό ήχο τον οποίο δεν μπερδεύεις με κανέναν άλλο. επιπλέον, σαν τραγουδιστής καταφέρνει επίσης να εντυπωσιάσει, με μια φωνή που φανερώνει ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα περίμενες από έναν άνθρωπο 21 ετών.

όσον αφορά τα τραγούδια: αφετηρία για όλα σχεδόν τα κομμάτια του είναι μια μουσική/στιχουργική φράση, δική του ή δανεισμένη από αλλού, πάνω στην οποία χτίζει με κύριο υλικό τις παύσεις και τις σιωπές, αφαιρώντας μάλλον παρά προσθέτοντας, και με πλήρη αίσθηση του χώρου που πρέπει να έχει ένα τραγούδι για να αναπνέει.

τα κακά νέα: με το πρώτο ομώνυμο lp του συνθετικά μπαίνει σε χωράφια τα οποία μάλλον δεν κατέχει αρκετά. αυτό φαίνεται π.χ. στη σύγκριση της instant classic διασκευής στο "limit to your love" (από το οποίο κρατάει μόνο το σημείο που του αρέσει) ή του "i never learnt to share" (κομμάτια δηλαδή στα οποία η πρώτη ύλη δεν είναι δική του), με τραγούδια όπως τα πιανιστικά ιντερλούδια "give me my month" & "why don't you call me" ή τα "lindesfarne i & ii", τα οποία πραγματικά θα μπορούσαν (και ίσως θα έπρεπε) να λείπουν. η τελική αίσθηση που μένει μετά από κάθε ακρόαση, είναι οτι υπάρχουν κενά που δεν καλύφθηκαν, οτι κάτι έχει μείνει λειψό -και όχι με την καλή έννοια. ίσως γι' αυτό να ευθύνεται το νεαρό της ηλικίας του και η λαχτάρα του να ολοκληρώσει το συντομότερο το δίσκο, όμως το γεγονός δεν αλλάζει: κάτι λείπει από τη συνταγή.

εν κατακλείδει: σε επίπεδο παραγωγής, είναι σίγουρα τεράστιο επίτευγμα το οτι από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά καταφέρνει να δημιουργήσει τη δική του μουσική γλώσσα (ίσως ο,τι σημαντικότερο μπορεί να επιτύχει στην καριέρα του ένας παραγωγός), ως τραγουδοποιός όμως θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο για να βρει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον να μας πει. η αίσθησή μου είναι πάντως οτι αυτό θα συμβεί με την πάροδο του χρόνου, οπότε ίσως την επόμενη φορά να μπορούμε όντως να μιλήσουμε για αριστούργημα.

το μόνο σίγουρο είναι οτι όλο το 2011 θα ξεσκιστεί να κάνει remix.

BONUS

the wilhelm scream (live)

the old: talk talk - laughing stock (1991)

τους talk talk σαν όνομα τους θυμάμαι πιτσιρικάς από στις αφίσες του μπλεκ, ανάμεσα στους duran duran και διάφορους άλλους με αστεία κουρέματα. όταν πριν ένα-δυο χρόνια διάβασα ότι οι δυο τελευταίοι δίσκοι τους αποτέλεσαν ακρογωνιαίους λίθους για τη γέννηση του post rock, έπεσα από τα σύννεφα. wtf?

η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό ακούγοντας τον δίσκο είναι διακριτικός. περιμένοντας να συναντήσω τις τόσο χαρακτηριστικές για τις post-rock μπάντες μελοδραματικές κορυφώσεις & στιβαρές ενορχηστρώσεις (gybe-gybe, είστε εδώ;), βρέθηκα σε ένα (εκ πρώτης ακροάσεως) μάλλον singer-songwriter rock ηχητικό σύμπαν, με τη διαφορά οτι ο κόσμος των talk talk απλώνεται πέρα από τετράλεπτες ελεγειακές μπαλάντες, περνώντας σε free-form χωράφια, με όχημα κλασσικές ενορχηστρώσεις (οι οποίες δεν ακούγονται σαν τέτοιες) και jazz ρυθμολογίες, χωρίς όμως τελικά να είναι τίποτα από τα παραπάνω. συγκρατημένο στα ξεσπάσματά του, το laughing stock μοιάζει να υπαινίσσεται περισσότερα από όσα λέει, ακολουθώντας κατά πόδας τη φωνή και τους στίχους του mark hollis, του ανθρώπου που κρύβεται ουσιαστικά πίσω από το δίσκο.

οφείλω να πω ότι πρόκειται για απαιτητικό άκουσμα, κυρίως όσον αφορά τις συνθήκες ακρόασης. αν το ακούσετε μέσα σε λεωφορείο/μετρό/whatever δεν θα δουλέψει. το ίδιο θα συμβεί αν επιχειρήσετε να το ακούσετε περπατώντας στην πόλη, ανεξαρτήτως ώρας ή διάθεσης. το laughing stock απαιτεί σπιτική άνεση, θαλπωρή και πλήρη προσοχή από τον ακροατή για να πετύχει. αν του τα δώσετε αυτά, θα υπάρξει ανταμοιβή. όχι κάθαρση, καθώς τίποτα δεν μοιάζει να λύνεται στο τέλος (και μάλλον δεν είναι αυτός ο σκοπός), αλλά ανακούφιση. ανακούφιση από τους πόνους μιας δύσκολης μέρας, ή από το φορτίο μιας ταλαιπωρημένης ψυχής.

15.01.11

2011-01-13T15:43:00.002+02:00

in an interesting turn of events, από εκεί που ανυπομονούσα να παρεβρεθώ ως θεατής στο πρώτο event του nothing days, βρέθηκα να συμμετέχω στα warm-up dj sets παρέα με τους oksikemia, narita & quietdrumming. οι πόρτες ανοίγουν γύρω στις 6, τα dj sets θα ξεκινήσουν γύρω στις 8. λεπτομέρειες για τα live των larry gus, demlike stare & hype williams που θα ακολουθήσουν, εδώ. μετά το πέρας των ζωντανών εμφανίσεων, θέση πίσω από τα decks θα λάβει ο ακριβοθώρητος haunted dancehall, ο οποίος κάτι μου λέει πως θα κλέψει την παράσταση. τα λέμε εκεί.