'γαμημένοι ανθέλληνες'
είπε ο χιμπατζής κι έφαγε το σαπούνι
είπε ο χιμπατζής κι έφαγε το σαπούνι
31.1.11
mixtape #01 | on a random sunday night
GET IT
30.1.11
the 1+1 project, week 4
post με καθυστέρηση 2 ημερών λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και γενικότερης κακοκεφιάς. ευτυχώς οι μουσικές επιλογές της εβδομάδας αποδείχθηκαν εξαιρετικές.
the new: nicolas jaar - space is only noise (2011)
ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω οτι αυτό το έπος είναι δουλειά εικοσάχρονου.
το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ακούγοντας το 'space is only noise', είναι η μουσική & αισθητική παιδεία του δημιουργού του. το οτι είναι γιος του σκηνοθέτη & εικαστικού alfredo jaar ίσως να εξηγεί κάποια πράγματα, όμως δεν λέει τίποτα για το πόσο απίστευτα καλός είναι ο δίσκος --εκτός κι αν δεχτούμε οτι το ταλέντο είναι θέμα γονιδίου, οπότε πάω πάσο. καθότι όμως έχουμε από την εγχώρια σκηνή άπειρα παραδείγματα άξιων γονέων που το μόνο που κληροδότησαν στα παιδιά τους ήταν το όνομα και τα κονέ (ναι, είμαι εμπαθής, now fuck off), θα πρέπει να βρούμε άλλο τρόπο για να εξηγήσουμε το πώς ο εν λόγω πιτσιρικάς έχει καταφέρει να ακούγεται τόσο φρέσκος αλλά και άμεσα διαχρονικός, για το πόσο σοφά έχει στήσει τα τραγούδια του και για την έμπνευση που μοιάζει να ξεχειλίζει από παντού.
το 'space is only noise' είναι υπνωτιστικά ερωτικό, σωματικό κι εγκεφαλικό μαζί. επίσης, είναι ίσως ο μόνος δίσκος που έχω ακούσει τα τελευταία 2-3 χρόνια, ο οποίος ακούγεται ολόκληρος, σαν ένα ενιαίο έργο, ενώ ταυτόχρονα έχει και ξεκάθαρα σουξέ: το nickcave-ικό (ναι!) 'too many kids finding rain in the dust' που πάει χέρι-χέρι με την ethiopique αποδόμηση του 'keep me there', το funky 'problems with the sun', το dark electro 'space is only noise if you can see' και τέλος την downtempo house κορύφωση το δίσκου, το 'variations'. ανάμεσα σ' αυτά παρεμβάλλονται άψογα τα κινηματογραφικά & κλασσικότροπα ιντερλούδια-τσόντες δένοντας το πακέτο σε ένα συμπαγές σύνολο, που το αφήνεις να παίζει από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να σου περνάει καν από το μυαλό να αλλάξεις τραγούδι.
έχω διαβάσει σε διάφορες μεριές να περιγράφουν το 'space is only noise' ως minimal house/techno. κατά τη γνώμη μου κάτι τέτοιο α) δεν στέκει μουσικά, β) αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη, γ) αδικεί τον ίδιο το δίσκο. ναι, ο nicolas jaar τα 2 τελευταία χρόνια μας έχει δώσει εξαιρετικά techno/house remixes, ενώ τέτοια είναι και τα dj sets του, αυτό όμως δεν σημαίνει οτι η μουσική που έχει φτιάξει εδώ είναι techno/house. αν πρέπει σώνει και καλά να κολλήσεις μια ταμπέλα στο παρόν πόνημα, τότε αυτή η ταμπέλα δεν μπορεί παρά να είναι pop: είναι πολύ δύσκολο να μη σου αρέσει αυτός ο δίσκος, όχι μόνο γιατί έχει κάτι για τον καθένα, αλλά κυρίως επειδή μοιάζει να απευθύνεται σε όλους. and that's what pop music's all about, right?
όπως και να έχει, μάλλον πρόκειται για τον πρώτο πραγματικά σημαντικό δίσκο των 10s.
BONUS TRACKS
the old: the dismemberment plan - emergency and i (1999)
οφείλω να παραδεχθώ οτι ο λόγος που με έκανε να ακούσω το συγκεκριμένο δίσκο ήταν το δεκάρι με το οποίο βαθμολογήθηκε από τους κατάπτυστους, με αφορμή την επανακυκλοφορία του σε βινύλιο. τελικά αυτή τη φορά οι κατάπτυστοι είχαν δίκαιο.
The only thing worse than bad memories
Is no memories at all
From the age of 20 to 22 I had five friends
None of whose names I can recall
And as I would walk down K Street to some temping job
As winter froze the life out of fall
Yeah, I must've been having a ball
πώς γίνεται ένα συγκρότημα που κινείται εντός συγκεκριμένου μουσικού πλαισίου να βρίσκεται ταυτόχρονα τόσο πολύ εκτός ορίων και γραμμών; αυτό είναι το ερώτημα που γυρνάει στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες που ακούω το 'emergency and i'. έχοντας σαν αφετηρία τους pixies (όπως κάθε αμερικάνικο indie συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του) και το post-punk, o ήχος των dismemberment plan σε πρώτο άκουσμα θυμίζει σούπερ τσιτωμένους pavement, μέχρι που σκάνε οι απρόβλεπτες υπερδιαστημικές τους ιδέες και το όλο πράγμα απογειώνεται. οι τύποι είναι άλλοτε funkοχορευτικοί, άλλοτε ευαίσθητοι, κι άλλοτε εντελώς ψυχοπαθείς. επιπλέον, είναι πολύ καλοί μουσικοί, πράγμα σπάνιο για μπάντα του είδους --ειδικά το rhythm section τους παίζει παπάδες. αν σ' όλα αυτά προσθέσει κανείς τον στεγνό & εντελώς ιδιαίτερο στίχο τους (που ακόμη κι όταν νοσταλγεί, δεν κοινοτυπεί), τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ένας μικρός θρίαμβος.
η ύπαρξη τέτοιων indie συγκροτημάτων είναι ο κύριος λόγος που δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά το indieχνο των national & των arcade fire: θέλω ζωντάνια, θέλω ευφυία, θέλω το απρόσμενο να με περιμένει σε κάθε γωνία του δίσκου, μουσικά και στιχουργικά, και οι dismemberment plan στο 'emergency & i' έχουν όλο το πακέτο. από οτι διαβάζω, η μπάντα (που δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία και διαλύθηκε το 2003) έχει επανασυνδεθεί κι ετοιμάζεται για συναυλίες αλλά και νέα δισκογραφική δουλειά. μάλλον ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η εις βάρος τους αδικία.
BONUS TRACKS
the city (live on jimmy fallon, jan 2011)
the city (live on jimmy fallon, jan 2011)
+ οι επιλογές των:
28.1.11
24.1.11
last night i dreamt of portlandia
◄ ok, ετοιμάζω βαλίτσες ►
do you remember the 90s? // η απέραντη νοσταλγία ξαναχτυπά // (κι όσο βουλιάζουμε στα σκατά, τόσο αυτή θα μεγαλώνει) // σούπερ κολλητικό το τραγουδάκι // all the hot girls wear glasses, yeah! // το portland λέει έχει λέει τους πιο αυστηρούς νόμους ενάντια στην οπλοκατοχή σε ολόκληρες τις ηπα // και τους πιο φιλικούς προς την ελευθερία του λόγου // πέρυσι είχαν 13.000 συμμετοχές στο naked bike ride // wowzers! // σύμφωνα με το βίντεο, portland is the city where young people go to retire // portland is the chuck norris of cities, θα συμπλήρωνα εγώ // άσχετο, αλλά is that omer prionis juggling with the flag at 2:25? // μια που τ' αναφέραμε, κόψε άτομο που έχουν εκεί για δήμαρχο και κάνε τη σύγκριση // πίκρα; // τεσπα, the dream of the 90s is alive in portland // and the tatoo ink never runs dry // οπότε δεν χρειάζεται να το κουράζουμε // διαβατήριο έβγαλα // βαλίτσες μάζεψα // τα ψάρια τα τάησα // την κάνω! // (ελπίζω μόνο να με δεχτούνε)
υγ. sleater-kinney ftw είπαμε;
[portlandia ονομάζεται η νέα σειρά του ifc, με πρωταγωνιστές την carrie brownstein και τον fred armisen. το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις ηπα τα ξημερώματα του σαββάτου και ήταν αρκετά συμπαθητικό. περισσότερες πληροφορίες και videos θα βρείτε εδώ]
υγ. sleater-kinney ftw είπαμε;
[portlandia ονομάζεται η νέα σειρά του ifc, με πρωταγωνιστές την carrie brownstein και τον fred armisen. το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις ηπα τα ξημερώματα του σαββάτου και ήταν αρκετά συμπαθητικό. περισσότερες πληροφορίες και videos θα βρείτε εδώ]
21.1.11
the 1+1 project, week 3
μετά το overdose πχιότητας της προηγούμενης εβδομάδας, είπα αυτή τη φορά να ακούσω κάτι πιο βρώμικο.
the new: woodsman - rare forms (2011)
είχα ενθουσιαστεί με δαύτους όταν πέρυσι άκουσα το 'memory tape' ep τους. έτσι, μόλις διέρρευσε το παρόν δισκάκι (κυκλοφορεί επίσημα σε 4-5 μέρες) έσπευσα να το τσεκάρω. δυστυχώς, οι εντυπώσεις που μου άφησε είναι μάλλον ανάμεικτες.
οι woodsman είναι λέει από το denver και αγαπάνε τη φύση και τα πειραματικά φιλμάκια του stan brakhage. έχουν 2 drummers στη σύνθεσή τους και κυκλοφορούν τις δουλειές τους από τη lefse, την εταιρεία που έχει επίσης στο δυναμικό της τον how to dress well (αυτό το γράφω για να τσιμπήσει ο oksi :P). στο 'rare forms' οι woodsman αποφασίζουν να διασχίσουν όλο το φάσμα της ψυχεδέλειας, ψεκινώντας από το πατροπαράδοτο psych rock του 'insects' (press play από πάνω) και περνώντας διαδοχικά από τα χωράφια του sun araw & της not not fun ('dead awake', 'unnamed'), των can (τα 'spectral creatures' & 'unnamed 2' αποτελούν υποδειγματικά kraut ιντερλούδια θορύβου) για να χαθεί προς στιγμήν σε χίπικες ατραπούς, κομπλέ με ινδικά κρουστά και λαχούρια ('i can't move', 'future pulls') πριν καταλήξει στο ατόφια animalcollectiv-ικό 'beat the heat'. τα τελευταία 3 κομμάτια του δίσκου κάνουν μια σούμα όλων των παραπάνω, και το τέλος τους βρίσκει να στέκονται ανάμεσα στα θρύψαλα που αφήνει πίσω του το 'all the cards fell in place'. κι έρχομαι να ρωτήσω: άξιζε το παραπάνω μια βδομάδα εντατικής ακρόασης; έλα μου ντε..
χωρίς να είναι κακό, το 'rare forms' αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα συνοχής. επιπλέον, η απουσία μπάσου στα περισσότερα κομμάτια έχει ως αποτέλεσμα να ακούγονται ασύνδετα, ενώ και ο ήχος τους μοιάζει να έχει θολώσει αδικαιόλογητα σε σχέση με το 'memory tape', κυρίως λόγω της υπερβολικής χρήσης εφέ στις κιθάρες. το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι πως το τελικό αποτέλεσμα δεν πιάνει υψηλά στάνταρ απόδοσης σε κανένα από τα ψυχεδελικά υπο-είδη τα οποία η μπάντα εξερευνά. οι woodsman ΔΕΝ είναι sun araw, ΔΕΝ είναι animal collective (αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό), και ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ can.
το γαμώτο της όλης υπόθεσης είναι οτι στο προηγούμενο ep τους έμοιαζαν να έχουν βρει τον ήχο και το ύφος που τους ταιριάζει, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να μπαίνουμε τώρα σε συγκρίσεις. ελπίζω στην πορεία να ξαναβρούν το δρόμο που τώρα φαίνεται να έχουν χάσει. προς το παρόν, αν θέλει κάποιος να τους τσεκάρει, προτείνω να ακούσει πρώτα το 'memory tape'.
BONUS TRACK
the old: techno animal - the brotherhood of the bomb (2001)
[techno_animal]=[kevin_martin]+[justin_broadrick]=[the_bug]+[godflesh] => you get the picture
σκοτεινό, επιθετικό, βίαιο, βιομηχανικό illbient/hip hop. δεν έχει πολλά περισσότερα να γράψεις για το συγκεκριμένο δίσκο. ο χαρακτηριστικός ήχος του martin κάνει μπαμ από μακριά, οι dub στιγμές είναι αρκετές, ενώ δειλά-δειλά ξεπροβάλλει και το ragga στοιχείο ('piranha'). 12 κομμάτια, με τα μισά από αυτά να διαθέτουν φωνητικά (συμμετοχές από dalek, anti pop consortium & rubberoom μεταξύ άλλων), τίγκα στην urban μπίχλα, οτι πρέπει για soundtrack δυστοπικής σειράς ή ταινίας. από εκεί και πέρα, είναι καθαρά θέμα γούστου αν θα σου αρέσει ή όχι. εγώ το καταευχαριστήθηκα, αν και τα 60' λεπτά που διαρκεί μου φάνηκαν πολλά.
(για τις υπόγειες διαδρομές που συνδέουν ένα μεγάλο κομμάτι της urban bass σκηνής με τον ακραίο κιθαριστικό ήχο -π.χ. η ikonika υπήρξε drummer σε post-hardcore συγκρότημα, ο distance είναι γνωστός metalhead- θα ήθελα κάποια στιγμή να βρω το χρόνο να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα --ή, ακόμη καλύτερα, να το κάνει κάποιος άλλος για μένα!)
BONUS TRACKS
+ οι επιλογές των:
17.1.11
the 1+1 project, week 2
οκ, δεύτερη εβδομάδα του project κι έχω καθυστερήσει το post τρεις μέρες. spiral, πάντα αξιόπιστος.
the new: james blake - james blake (2011)
τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (και επίσης ο χρόνος είναι χρήμα): για foreplay διαβάστε το post του green onion, με τον οποίο συμφωνώ σε πολλά σημεία, και πάμε σβέλτα να καταθέσω τις ενστάσεις μου.
τα καλά νέα: όντως ο james blake ως παραγωγός, μετά τα περσινά eps, δείχνει οτι πλέον γνωρίζει το αντικείμενό του, έχοντας χτίσει ένα εντελώς προσωπικό ήχο τον οποίο δεν μπερδεύεις με κανέναν άλλο. επιπλέον, σαν τραγουδιστής καταφέρνει επίσης να εντυπωσιάσει, με μια φωνή που φανερώνει ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα περίμενες από έναν άνθρωπο 21 ετών.
όσον αφορά τα τραγούδια: αφετηρία για όλα σχεδόν τα κομμάτια του είναι μια μουσική/στιχουργική φράση, δική του ή δανεισμένη από αλλού, πάνω στην οποία χτίζει με κύριο υλικό τις παύσεις και τις σιωπές, αφαιρώντας μάλλον παρά προσθέτοντας, και με πλήρη αίσθηση του χώρου που πρέπει να έχει ένα τραγούδι για να αναπνέει.
τα κακά νέα: με το πρώτο ομώνυμο lp του συνθετικά μπαίνει σε χωράφια τα οποία μάλλον δεν κατέχει αρκετά. αυτό φαίνεται π.χ. στη σύγκριση της instant classic διασκευής στο "limit to your love" (από το οποίο κρατάει μόνο το σημείο που του αρέσει) ή του "i never learnt to share" (κομμάτια δηλαδή στα οποία η πρώτη ύλη δεν είναι δική του), με τραγούδια όπως τα πιανιστικά ιντερλούδια "give me my month" & "why don't you call me" ή τα "lindesfarne i & ii", τα οποία πραγματικά θα μπορούσαν (και ίσως θα έπρεπε) να λείπουν. η τελική αίσθηση που μένει μετά από κάθε ακρόαση, είναι οτι υπάρχουν κενά που δεν καλύφθηκαν, οτι κάτι έχει μείνει λειψό -και όχι με την καλή έννοια. ίσως γι' αυτό να ευθύνεται το νεαρό της ηλικίας του και η λαχτάρα του να ολοκληρώσει το συντομότερο το δίσκο, όμως το γεγονός δεν αλλάζει: κάτι λείπει από τη συνταγή.
εν κατακλείδει: σε επίπεδο παραγωγής, είναι σίγουρα τεράστιο επίτευγμα το οτι από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά καταφέρνει να δημιουργήσει τη δική του μουσική γλώσσα (ίσως ο,τι σημαντικότερο μπορεί να επιτύχει στην καριέρα του ένας παραγωγός), ως τραγουδοποιός όμως θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο για να βρει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον να μας πει. η αίσθησή μου είναι πάντως οτι αυτό θα συμβεί με την πάροδο του χρόνου, οπότε ίσως την επόμενη φορά να μπορούμε όντως να μιλήσουμε για αριστούργημα.
το μόνο σίγουρο είναι οτι όλο το 2011 θα ξεσκιστεί να κάνει remix.
BONUS
the old: talk talk - laughing stock (1991)
τους talk talk σαν όνομα τους θυμάμαι πιτσιρικάς από στις αφίσες του μπλεκ, ανάμεσα στους duran duran και διάφορους άλλους με αστεία κουρέματα. όταν πριν ένα-δυο χρόνια διάβασα ότι οι δυο τελευταίοι δίσκοι τους αποτέλεσαν ακρογωνιαίους λίθους για τη γέννηση του post rock, έπεσα από τα σύννεφα. wtf?
η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό ακούγοντας τον δίσκο είναι διακριτικός. περιμένοντας να συναντήσω τις τόσο χαρακτηριστικές για τις post-rock μπάντες μελοδραματικές κορυφώσεις & στιβαρές ενορχηστρώσεις (gybe-gybe, είστε εδώ;), βρέθηκα σε ένα (εκ πρώτης ακροάσεως) μάλλον singer-songwriter rock ηχητικό σύμπαν, με τη διαφορά οτι ο κόσμος των talk talk απλώνεται πέρα από τετράλεπτες ελεγειακές μπαλάντες, περνώντας σε free-form χωράφια, με όχημα κλασσικές ενορχηστρώσεις (οι οποίες δεν ακούγονται σαν τέτοιες) και jazz ρυθμολογίες, χωρίς όμως τελικά να είναι τίποτα από τα παραπάνω. συγκρατημένο στα ξεσπάσματά του, το laughing stock μοιάζει να υπαινίσσεται περισσότερα από όσα λέει, ακολουθώντας κατά πόδας τη φωνή και τους στίχους του mark hollis, του ανθρώπου που κρύβεται ουσιαστικά πίσω από το δίσκο.
οφείλω να πω ότι πρόκειται για απαιτητικό άκουσμα, κυρίως όσον αφορά τις συνθήκες ακρόασης. αν το ακούσετε μέσα σε λεωφορείο/μετρό/whatever δεν θα δουλέψει. το ίδιο θα συμβεί αν επιχειρήσετε να το ακούσετε περπατώντας στην πόλη, ανεξαρτήτως ώρας ή διάθεσης. το laughing stock απαιτεί σπιτική άνεση, θαλπωρή και πλήρη προσοχή από τον ακροατή για να πετύχει. αν του τα δώσετε αυτά, θα υπάρξει ανταμοιβή. όχι κάθαρση, καθώς τίποτα δεν μοιάζει να λύνεται στο τέλος (και μάλλον δεν είναι αυτός ο σκοπός), αλλά ανακούφιση. ανακούφιση από τους πόνους μιας δύσκολης μέρας, ή από το φορτίο μιας ταλαιπωρημένης ψυχής.
+
13.1.11
15.01.11
in an interesting turn of events, από εκεί που ανυπομονούσα να παρεβρεθώ ως θεατής στο πρώτο event του nothing days, βρέθηκα να συμμετέχω στα warm-up dj sets παρέα με τους oksikemia, narita & quietdrumming. οι πόρτες ανοίγουν γύρω στις 6, τα dj sets θα ξεκινήσουν γύρω στις 8. λεπτομέρειες για τα live των larry gus, demlike stare & hype williams που θα ακολουθήσουν, εδώ. μετά το πέρας των ζωντανών εμφανίσεων, θέση πίσω από τα decks θα λάβει ο ακριβοθώρητος haunted dancehall, ο οποίος κάτι μου λέει πως θα κλέψει την παράσταση. τα λέμε εκεί.
12.1.11
κεσκεσέ 1+1 project;
η φάση ξεκίνησε -κλασσικά- από τις ατελείωτες συζητήσεις μας στο google reader. αφού με τον inverted a & τον green onion βαρεθήκαμε να γκρινιάζουμε για το οτι δεν απολαμβάνουμε τη μουσική όπως παλιότερα και οτι δεν έχει νόημα να ακούμε 300 δίσκους το χρόνο και να μην μας μένει τίποτα, αποφασίσαμε να κάνουμε κάτι γι' αυτό, ξεκινώντας ένα μικρό παιχνίδι-πείραμα. η αρχική ιδέα ήταν να επιλέγουμε και να ακούμε συστηματικά επί μια εβδομάδα δυο δίσκους, έναν καινούργιο κι έναν παλιό, και στο τέλος κάθε παρασκευή να γράφουμε δυο λόγια γι' αυτά που ακούσαμε -αβίαστα, αβάδιστα, αβασάνιστα.
από οτι φαίνεται η ιδέα άρεσε, έτσι πλέον έχουμε κι άλλους συμμετέχοντες στο παιχνίδι μας: ο silentcrossing, ο lkrory21 & η mean mr mustard's sister μπήκαν ή αναμένονται να μπουν δυναμικά στην αρένα, με τον lkrory21 να πάει ένα βήμα παραπέρα και να μαζεύει όλα τα σχετικά ποστς σε ένα rss feed εδώ.
περιττό να πω πως το παιχνίδι είναι free-for-all and everyone's invited. αυστηροί κανόνες δεν υπάρχουν και ο καθένας μπορεί να προσθέσει τη δική του πινελιά -π.χ. ο silentcrossing επέλεξε να γράφει για δίσκους που συνδέονται μεταξύ τους. από τη μεριά μου, στο κομμάτι 'παλιοί δίσκοι' διαλέγω πράγματα που δεν έχω ξανακούσει ή δεν τους έχω δώσει σημασία παρότι θα έπρεπε. έτσι αυτή η σειρά posts ελπίζω οτι θα εξελιχθεί σε ένα ημερολόγιο ακουσμάτων, και οτι στο τέλος του χρόνου θα μπορώ να κοιτάξω πίσω και να έχω ένα μικρό αρχείο του τι μου άρεσε, τι όχι και γιατί. και το κυριότερο: ΘΑ ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΜΟΥΣΙΚH ΣΩΣΤΑ ΚΙ ΟΧΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΑ. αυτό -προσωπικά μιλώντας- νομίζω πως είναι το σημαντικότερο κέρδος.
βέβαια, παίζει και να το βαρεθούμε όλο αυτό κάποια στιγμή (ο oksikemia μας δίνει περιθώριο 3-4 μήνες), αλλά δεν έχει καμιά σημασία. it's just a game, right?
11.1.11
10.1.11
7.1.11
the 1+1 project, week 1
the new: the go! team - rolling blackouts (2011)
the old: the durutti column - lc (1981)
+
σε ένα δίκαιο κόσμο, οι go! team σήμερα θα ήταν το ίδιο μεγάλοι με τους arcade fire. οι περιπτώσεις τους εξάλλου δισκογραφικά μοιάζουν αρκετά: οι δυο μπάντες κυκλοφόρησαν τα ντεμπούτα τους με μια μέρα διαφορά το 2003, γνωρίζοντας εξαιρετικές κριτικές και σχεδόν καθολική αποδοχή από το κοινό. η δεύτερη κυκλοφορία και των δυο ήρθε μετά από τρία χρόνια και αντιμετωπίστηκε μάλλον με σκεπτικισμό. ενώ όμως οι a.f. με τον τρίτο τους δίσκο βρέθηκαν να προβάρουν τα παπούτσια των u2 και των rem περιμένοντας να ανέβουν στις μεγάλες σκηνές, οι go! team καλούνται να παλέψουν για να ξανακερδίσουν το ακροατήριό τους. θα τα καταφέρουν;
πρώτο τραγούδι. πατάς το play και το t.o.r.n.a.d.o. σκάει σαν βόμβα στα μούτρα σου. μπάσιμο δυνατό και σωματικό, αντάξιο των panther dash και grip like a vice, κομμάτι για χορό ή για ξύλο. η συνέχεια όμως είναι αρκετά διαφορετική: από το rolling blackouts λείπουν τα bangers του thunder... και του proof... καθώς έχουν αντικατασταθεί από μια σχεδόν απρόσμενη συνθετική ωριμότητα. ο ήχος τους, η μουσική τους γλώσσα, παραμένουν σχεδόν ίδια, όμως μοιάζει να έχει αλλάξει ο τρόπος που γράφουν μουσική. εκεί που παλιότερα υπήρχαν μία ή δύο καλές ιδέες σε κάθε κομμάτι, εδώ θα βρεις πέντε και έξι, οι οποίες ξετυλίγονται στρωτά, χωρίς να κουράζουν. επιπλέον, τα κομμάτια είναι δουλεμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια (κόβοντας ίσως κάτι από τον παλιότερο αυθορμητισμό τους), με αποτέλεσμα να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα με κάθε ακρόαση.
ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στoυς εκλεκτούς τους καλεσμένους, με την bethany cosentino να δίνει λίγο από το 2010 momentum της στα δυο κομμάτια που συμμετέχει. σε δύο επίσης τραγούδια συναντάμε την dominique young unique, ενώ από ένα κομμάτι τραγουδάνε η satomi των deerhoof και η άγνωστη σε μένα γαλλίδα bedroom artist ονόματι lispector.
καλύτερες στιγμές του δίσκου: το γκρουβαριστό 'apollo throwdown', με τον hip hop ρυθμό του και το θριαμβικό ρεφραίν, η εκστατική ευφορία του 'buy nothing day' με το παλλόμενο μπάσο που μου έφερε στο μυαλό το 'babylon' των aphrodite's child, και το 'running range', στο οποίο η συμμετοχή της london african gospel choir δίνει ένα σχεδόν επικό χαρακτήρα.
για να επιστρέψω σ' αυτό που έλεγα στην εισαγωγή, δε νομίζω οτι οι go! team μπορούν να ελπίζουν πως θα αγγίξουν τα μεγάλα ακροατήρια. παρότι ο ήχος τους είναι εκλεκτικά παλιομοδίτικος και νοσταλγικός, τελικά δεν εμπορεύονται νοσταλγία (όπως πράττουν όψιμα οι arcade fire) αλλά αλεγρία, και η χαρά δεν πουλάει πολύ τη σήμερον ημέρα. ας ελπίσουμε οτι θα μπορέσουμε τουλάχιστον να τους δούμε ζωντανά κάποια στιγμή και στα μέρη μας.
the old: the durutti column - lc (1981)
κάτι το όνομά τους, κάτι το γεγονός οτι είχαν αποτελέσει ένα από τα πρώτα συγκροτήματα που υπέγραψε η factory records κάπου εκεί στα τέλη των 70s, πάντα υπέθετα οτι οι durutti column ήταν ένα post-punk group της σειράς, και γι' αυτό δεν έμπαινα στον κόπο να ασχοληθώ μαζί τους. όπως αποδείχθηκε, i was mighty wrong.
οι durutti column αποτελούν το solo project του αλαφροΐσκιωτου κιθαρίστα vini reilly, γνωστού ίσως από τη συμμετοχή του στο viva hate του morrissey. μουσικά είναι πολύ δύσκολο να τους κατατάξεις: παρότι ο ήχος τους είναι χαρακτηριστικός και άμεσα αναγνωρίσιμος, δεν τους ταιριάζει καμιά ταμπέλα. κυρίως instrumental κομμάτια (η φωνή -όπου υπάρχει- χρησιμοποιείται μάλλον ως όργανο), κιθάρα περασμένη από delay/echo effects, πιάνο, ελάχιστα electronics, minimal μηχανικοί ρυθμοί παιγμένοι από τζαζοαναθρεμμένο ντράμερ, κι ένα διάχυτο συναίσθημα βαθιάς μελαγχολίας, σαν να είναι δεκέμβρης, να κοιτάς έξω από το τζάμι και να βρέχει.
το lc αποτελεί τον δεύτερο (και κατά πολλούς καλύτερο) δίσκο τους, και ηχογραφήθηκε μέσα σε ένα απόγευμα, χρησιμοποιώντας ένα τετρακάναλο teac στο υπνοδωμάτιο του reilly, με την προσθήκη drums ηχογραφημένων σε κανονικό studio από τον bruce mitchell, φίλο και manager του group. ο ήχος είναι ψυχρός και ευρύχωρος, φανερώνοντας την επιρροή του martin hannett, ο οποίος είχε κάνει την παραγωγή στον πρώτο τους δίσκο.
και το αποτέλεσμα; θα μπορούσε κάποιος να το χαρακτηρίσει ambient χωρίς τη βαρεμάρα, post-punk χωρίς τις γωνίες, art rock χωρίς το παπατζηλίκι ή modern classical χωρίς τις γραβάτες. μάλλον είναι όλα τα παραπάνω κι ακόμη περισσότερα. είναι ένα μάθημα συναισθηματικής διαύγειας και ειλικρίνειας, ένα μάθημα δεξιοτεχνίας χωρίς ποζεριά, μια ολοκληρωτική μουσική εμπειρία. ο brian eno έχει εκδηλώσει επανειλημμένα την αγάπη του για το δίσκο, ενώ ο john frusciante έχει πει οτι ο reilly είναι ο αγαπημένος του κιθαρίστας. εγώ τι άλλο να πω; σε τελική ανάλυση, το είπε κι ο ίδιος ο θεός στον tony wilson: 'it's good music to chill out to.'
και μια μικρή λεπτομέρεια: η αυθεντική έκδοση του 1981 είχε 10 τραγούδια. στην επανέκδοση του 1996 προστέθηκαν κάποιες σπάνιες ηχογραφήσεις από συλλογές και singles, οι οποίες μάλλον χαλάνε τη συνολική ατμόσφαιρα του δίσκου. προσπεράστε τες.
τέλος, να πω ένα ευχαριστώ στην mindstripper που μου το έκανε πάσα και μου άνοιξε τα αυτιά. το καλύτερο είναι πως πλέον έχω μπροστά μου αρκετούς ακόμη δίσκους των durutti για να ανακαλύψω.
+
5.1.11
fear and loathing at jesus camp
"I wanna see young people who are as committed to the cause of Jesus Christ as the young people are to the cause of Islam. I wanna see them as radically laying down their lives for the Gospel as they are over in Pakistan and Israel and Palestine and all those different places, you know, because we have... excuse me, but we have the truth!"
"I can go into a playground of kids that don't know anything about Christianity, lead them to the Lord in a matter of, just no time at all, and just moments later they can be seeing visions and hearing the voice of God, because they're so open. They are so usable in Christianity."
"αφήστε τα παιδιά να έρθουν σε μένα", είπε ο μαραγκός από τη ναζαρέτ, όμως, αν πιστέψουμε τους πεντεκοστιανούς ευαγγελιστές, μάλλον εννοούσε "μαντρώστε τα και γαμήστε τους το μυαλό". θα μου πεις οτι δεν είναι η πρώτη φορά που άλλα λέει το βιβλίο κι άλλα καταλαβαίνει ο αναγνώστης, π.χ. ένας φίλος μου ακόμη πιστεύει οτι το άρωμα του ονείρου είχε να κάνει με εξωγήινους, αλλά τουλάχιστον ο φίλος μου δεν ετοιμάζει στρατό κατοχής. βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, ένας τομρομπινσικός στρατός κατοχής δεν θα με χάλαγε καθόλου ("sex, drugs & spiritual enlightenment shall be the whole of the law, baby!"), αλλά ας επιστρέψουμε στο θέμα μας.
το jesus camp είναι ένα ντοκιμαντέρ γυρισμένο το 2006 με θέμα τις παιδικές ευαγγελικές καταστηνώσεις στις ηπα και την ψυχική κακοποίηση που λαμβάνει χώρα εκεί. κάποιοι το χαρακτήρισαν ως την "τρομαχτικότερη ταινία που έχει γυριστεί ποτέ", παρότι δεν είναι horror film -ή μήπως τελικά είναι; εγώ πάντως που το είδα χθες το βράδυ, φοβήθηκα αρκετά. και επίσης νευρίασα. πολύ.
καθότι υπερευαίσθητος σε θέματα πίστης και παιδικής ηλικίας, η ταινία μου πάτησε όλα εκείνα τα κουμπιά που μου ανεβάζουν την πίεση στο 20 και κάνουν καπνό να βγαίνει από τα αυτιά μου. για τεχνικές λεπτομέρειες (σκηνοθεσία, μοντάζ κτλ) δεν έχω κάτι να γράψω, καθώς η συναισθηματική φόρτιση ήταν τόσο έντονη που δεν πρόσεξα και πολλά. αυτό όμως που μπορώ να πω είναι οτι πρόκειται για must-see documentary, απλά και καθαρά.
spiral over and out, πάω να τσακωθώ με fundamentalist christians στο internet.
WATCH ON YOUTUBE
-
FURTHER INFO
1.1.11
Subscribe to:
Posts (Atom)