μετά το overdose πχιότητας της προηγούμενης εβδομάδας, είπα αυτή τη φορά να ακούσω κάτι πιο βρώμικο.
the new: woodsman - rare forms (2011)
είχα ενθουσιαστεί με δαύτους όταν πέρυσι άκουσα το 'memory tape' ep τους. έτσι, μόλις διέρρευσε το παρόν δισκάκι (κυκλοφορεί επίσημα σε 4-5 μέρες) έσπευσα να το τσεκάρω. δυστυχώς, οι εντυπώσεις που μου άφησε είναι μάλλον ανάμεικτες.
οι woodsman είναι λέει από το denver και αγαπάνε τη φύση και τα πειραματικά φιλμάκια του stan brakhage. έχουν 2 drummers στη σύνθεσή τους και κυκλοφορούν τις δουλειές τους από τη lefse, την εταιρεία που έχει επίσης στο δυναμικό της τον how to dress well (αυτό το γράφω για να τσιμπήσει ο oksi :P). στο 'rare forms' οι woodsman αποφασίζουν να διασχίσουν όλο το φάσμα της ψυχεδέλειας, ψεκινώντας από το πατροπαράδοτο psych rock του 'insects' (press play από πάνω) και περνώντας διαδοχικά από τα χωράφια του sun araw & της not not fun ('dead awake', 'unnamed'), των can (τα 'spectral creatures' & 'unnamed 2' αποτελούν υποδειγματικά kraut ιντερλούδια θορύβου) για να χαθεί προς στιγμήν σε χίπικες ατραπούς, κομπλέ με ινδικά κρουστά και λαχούρια ('i can't move', 'future pulls') πριν καταλήξει στο ατόφια animalcollectiv-ικό 'beat the heat'. τα τελευταία 3 κομμάτια του δίσκου κάνουν μια σούμα όλων των παραπάνω, και το τέλος τους βρίσκει να στέκονται ανάμεσα στα θρύψαλα που αφήνει πίσω του το 'all the cards fell in place'. κι έρχομαι να ρωτήσω: άξιζε το παραπάνω μια βδομάδα εντατικής ακρόασης; έλα μου ντε..
χωρίς να είναι κακό, το 'rare forms' αντιμετωπίζει αρκετά προβλήματα συνοχής. επιπλέον, η απουσία μπάσου στα περισσότερα κομμάτια έχει ως αποτέλεσμα να ακούγονται ασύνδετα, ενώ και ο ήχος τους μοιάζει να έχει θολώσει αδικαιόλογητα σε σχέση με το 'memory tape', κυρίως λόγω της υπερβολικής χρήσης εφέ στις κιθάρες. το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι πως το τελικό αποτέλεσμα δεν πιάνει υψηλά στάνταρ απόδοσης σε κανένα από τα ψυχεδελικά υπο-είδη τα οποία η μπάντα εξερευνά. οι woodsman ΔΕΝ είναι sun araw, ΔΕΝ είναι animal collective (αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό), και ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ can.
το γαμώτο της όλης υπόθεσης είναι οτι στο προηγούμενο ep τους έμοιαζαν να έχουν βρει τον ήχο και το ύφος που τους ταιριάζει, έτσι ώστε να μην χρειάζεται να μπαίνουμε τώρα σε συγκρίσεις. ελπίζω στην πορεία να ξαναβρούν το δρόμο που τώρα φαίνεται να έχουν χάσει. προς το παρόν, αν θέλει κάποιος να τους τσεκάρει, προτείνω να ακούσει πρώτα το 'memory tape'.
BONUS TRACK
the old: techno animal - the brotherhood of the bomb (2001)
[techno_animal]=[kevin_martin]+[justin_broadrick]=[the_bug]+[godflesh] => you get the picture
σκοτεινό, επιθετικό, βίαιο, βιομηχανικό illbient/hip hop. δεν έχει πολλά περισσότερα να γράψεις για το συγκεκριμένο δίσκο. ο χαρακτηριστικός ήχος του martin κάνει μπαμ από μακριά, οι dub στιγμές είναι αρκετές, ενώ δειλά-δειλά ξεπροβάλλει και το ragga στοιχείο ('piranha'). 12 κομμάτια, με τα μισά από αυτά να διαθέτουν φωνητικά (συμμετοχές από dalek, anti pop consortium & rubberoom μεταξύ άλλων), τίγκα στην urban μπίχλα, οτι πρέπει για soundtrack δυστοπικής σειράς ή ταινίας. από εκεί και πέρα, είναι καθαρά θέμα γούστου αν θα σου αρέσει ή όχι. εγώ το καταευχαριστήθηκα, αν και τα 60' λεπτά που διαρκεί μου φάνηκαν πολλά.
(για τις υπόγειες διαδρομές που συνδέουν ένα μεγάλο κομμάτι της urban bass σκηνής με τον ακραίο κιθαριστικό ήχο -π.χ. η ikonika υπήρξε drummer σε post-hardcore συγκρότημα, ο distance είναι γνωστός metalhead- θα ήθελα κάποια στιγμή να βρω το χρόνο να κάνω ένα μικρό αφιέρωμα --ή, ακόμη καλύτερα, να το κάνει κάποιος άλλος για μένα!)
BONUS TRACKS
+ οι επιλογές των:
