[Κουρέματα, δημοψηφίσματα, μικροατυχήματα και αγχώδεις προετοιμασίες για ένα τελευταίο ταξίδι αναψυχής πριν την πτώση. Πάμε μαζί / μια τελευταία βουτιά --κι όποιος αντέξει.]
Joker - The Vision [5.3]
Το 2011 μοιάζει να είναι έτος αποφοίτησης για τους πιτσιρικάδες της τάξης Dubstep '07. Το πλήρωμα του χρόνου έφτασε, τα παχιά μπάσα έγιναν mainstream με τη μορφή (ή μήπως το παθολογικό μόρφωμα;) του brostep και οι πιο ελπιδοφόροι από αυτούς εξαργυρώνουν την παρουσία τους στη σκηνή με LP κυκλοφορίες σε καταξιωμένες, εκτός χώρου εταιρίες, προετοιμαζόμενοι για το πέρασμα στον πολύ κόσμο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό: οι Zomby & Rustie π.χ. μας έδωσαν πολύ καλές δουλειές, με ελάχιστες/καθόλου παραχωρήσεις σε ήχο και αισθητική. Δυστυχώς, this is not the case με τον Joker. Ο εμπνευστής του ρετροφουτουριστικού purple sound, αντί τα σπάσει όλα και να κυκλοφορήσει ένα πραγματικά forward-thinking δίσκο όπως ο Rustie, αποφασίζει να ενδώσει στις φτηνότερες των επιρροών του και το αποτέλεσμα κρίνεται μάλλον απογοητευτικό. Στα 12 tracks του 'Vision' θα συναντήσετε mid-zeroes Timbaland, τεμπέλικο southern hip hop και προκάτ RnB, κοτσαρισμένα πάνω σε syncopated beats και πασαλειμένα με τα analog synths που αποτελούν σήμα κατατεθέν του 22χρονου Μπριστολέζου. Το θλιβερό της υπόθεσης είναι πως ανάμεσα στη σαβούρα μπορεί κανείς να βρει αρκετές καλές ιδέες και προσχέδια εξαιρετικών κομματιών που χάθηκαν κάπου στην υλοποίηση, σαφείς ενδείξεις πως αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να είναι κάτι πολύ-πολύ καλό.
Still Corners - Creatures Of An Hour [6.1]
Κλασσική περίπτωση δίσκου που έχει κάνει όλο τον κόσμο να παραληρεί --όλους, εκτός από τον yours truly. Εκ πρώτης όψεως, οι Still Corners φαίνονται μια χαρά παιδιά: ατμοσφαιρικοί, αεράτοι, τρυφεροί, με ήχο σαν παλιές, κιτρινισμένες φωτογραφίες, ταμάμ για nostalgia trips. Το κακό είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχει γεμίσει ο τόπος από τέτοιου είδους συγκροτήματα, κάπως σαν τη φάση με τις ψευδο-polaroid που έχουν επίσης κατακλύσει τα ιντερνέτια κι έχουν γίνει εντελώς σούπα --δηλαδή, πόσες φωτογραφίες κοριτσιών με πουά φορέματα μπορεί να δει κανείς μέχρι να σιχαθεί; Και, σε τελική ανάλυση, τι να νοσταλγήσεις; Κάτι που δεν έζησες; Τέλος πάντων, με δεδομένα τα παραπάνω, οφείλω να παραδεχθώ οτι το 'Creatures of an hour' ακούγεται πολύ ευχάριστα. Απλά, αυτό που παίζουν το έχουμε ξανακούσει, και μάλιστα πολύ καλύτερα.
Black Chow - Wonderland (EP) [8.1]
Black Chow σημαίνει Kevin Martin (aka The Bug) και Kiki Hitomi. Κι αν για τον πρώτο δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις, για την Kiki πρέπει να πούμε δυο λόγια: Πρόκεται για μια τύπα από την Ιαπωνία (hello captain obvious!), η οποία στα 90s πήγε στο Λονδίνο για να σπουδάσει γραφικές τέχνες κι αποφάσισε να μείνει μόνιμα. Με τον Martin συνεργάζονται και στους King Midas Sound, όμως το κύριο μουσικό της project είναι οι Dokkebi Q, οι οποίοι πέρυσι μας έδωσαν έναν από τους καλύτερους δίσκους των τελευταίων ετών. Ως Black Chow, οι Martin/Hitomi παίζουν το πιο σκοτεινό, υγρό κι ερεθιστικό dub που μπορεί να φανταστεί κανείς, με σκοπό να μην αφήσουν ούτε μια ερωτογενή ζώνη αχαρχάλευτη. Το ομώνυμο κομμάτι του ΕΡ ανακηρύσσεται εύκολα sexxxiest track of the year, ενώ το 'Danger' -με την υπερευρυματική χρήση των 8-bit arpeggios στο background- ακολουθεί από κοντά. Συνολικά, το 'Wonderland' περιέχει 15 λεπτά βρώμικης γκάβλας (θα μου επιτρέψετε τη έκφραση, δεν υπάρχει άλλη που να περιγράφει ακριβέστερα τον ήχο τους), φτιαγμένη για να παίζει στο repeat, την ώρα που ιδρωμένα σώματα βγάζουν περίεργα γούστα σε υπόγεια clubs και σε κρεβάτια. Goatboy approves.
ΥΓ1. Την επόμενη εβδομάδα δεν θα έχει ποστ λόγω ταξιδιού.
ΥΓ2. Μόνο ο αέρας μας κρατάει ψηλά πια / τώρα πια μόνο ο αέρας.
ΥΓ2. Μόνο ο αέρας μας κρατάει ψηλά πια / τώρα πια μόνο ο αέρας.
