"It's about being in place. We--" gesturing around the Visitors' Bar and its withdrawal into seemingly unbounded shadow, "we're in place. We've been in place forever. Look around. Real estate, water rights, oil, cheap labor --all of that's ours, it's always been ours. And you, at the end of the day what are you? one more unit in this swarm of transients who come and go without pause here in the sunny Southland, eager to be bought off with a car of a certain make, model, and year, a blonde in a bikini, thirty seconds on some excuse for a wave --a chili dog, for Christ's sake." He shrugged. "We will never run out of you people. The supply is inexhaustible."
27.10.11
Always been there
26.10.11
Οι δίσκοι της εβδομάδας #07 (2011/10/26)
[Με καθυστέρηση δύο ημερών λόγω ανωτέρας βίας & άγχους/στρες/παχυσαρκίας -άτιμη κρίση-, παραθέτω εν τάχει τη γνώμη μου για τους δίσκους που άκουσα την περασμένη εβδομάδα.]
Rustie - Glass Swords [7.4]
Let this kid go wild! Είναι ανεπανάληπτη η ελευθερία με την οποία διαχειρίζεται ο Rustie το υλικό του. Μουσική του χθες, του σήμερα και του αύριο φτιαγμένη για να ντύσει video games κάποιας εναλλακτικής εκδοχής των 80s, ήχος που ακροβατεί στα όρια του καλού γούστου και συναισθητικά φέρνει στο μυαλό φουξ αποχρώσεις και nyan cats να τα σπάνε γεμάτες χαρά, με τη βία (όπου υπάρχει) να εκδηλώνεται μέσα από synth stabs αντί για wobble bass και βασικά όλο το πακέτο να ακούγεται σαν dubstep on E. Δεν είναι για όλα τα γούστα (κιθαρολάγνοι μείνετε όσο πιο μακριά μπορείτε), αλλά μετράει πάρα-πάρα πολύ.
Dum Dum Girls - Only In Dreams [5.9]
Ας ξεκινήσουμε με τα ευχάριστα: Τα κορίτσια μας έχουν δουλέψει πολύ στο στούντιο κι αυτό φαίνεται. Το 'Only in Dreams' ('Μόνο στα όνειρα' -seriously?) αποτελείται από δέκα καλογραμμένα, καλοπαιγμένα κομμάτια, με ωραία ατμόσφαιρα, τσάι και συμπάθεια σε φάση πανκ ροκ κι είμαστε όλοι φίλοι. Πάμε στα δυσάρεστα τώρα. Ο ήχος των Dum Dum Girls έχει καθαρίσει πολύ σε σχέση με το ντεμπούτο τους -για την ακρίβεια, υπερβολικά πολύ. Επιπλέον, φαίνεται πως η
Dee Dee τον τελευταίο χρόνο έμαθε να βάζει βιμπράτο στη φωνή της και -δυστυχώς για όλους μας- το έχει ξεπατώσει. Γενικότερα, ο δίσκος αποπνέει μια επαγγελματίλα που δε νομίζω πως ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του συγκροτήματος, ενώ και η σχεδόν μηδενική διαφοροποίηση από τραγούδι σε τραγούδι δεν βοηθάει την κατάσταση. Όσο για τα υπόλοιπα που διαβάζω σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν τα τραγούδια (η μαμά της Dee Dee πέθανε από καρκίνο & το αγόρι της έλειπε για καιρό σε περιοδεία), μπορεί να ξυπνούν τη συμπόνια στη μαύρη κι άραχνη ψυχή μου, αλλά μουσικά δεν μου λένε κάτι.
Puscifer - Conditions Of My Parole [7.1]
Παρότι έφαγε τρελό κράξιμο από παντού, το πρώτο δισκάκι των Puscifer (one-man project του Maynard Keenan) μου είχε αρέσει ΠΑΡΑ πολύ, ακριβώς επειδή κρατούσε αποστάσεις από τον ήχο των Tool & A Perfect Circle. Δυστυχώς, η δεύτερη κανονική δουλειά του(ς) (δεν μετράω ΕΡs, remixes κτλ) μοιάζει -ως ένα βαθμό- με πισωγύρισμα: Κομμάτια όπως τα 'Weaver' & 'Telling Ghosts' θα μπορούσαν εύκολα να βρίσκονται στο 'Thirteenth Step', πράγμα που δεν είναι απαραίτητα κακό, όμως εγώ ήλπιζα σε κάτι εξίσου παλαβό και out there με το υλικό του 'V for Vagina'. Από εκεί και πέρα, η φωνάρα παραμένει καθηλωτική, οι μελωδίες που επιλέγει να περπατήσει είναι εξίσου μνημειώδεις με αυτές του παρελθόντος, και γενικά δε νομίζω οτι υπάρχει περίπτωση να μη μ' αρέσει δίσκος στον οποίο εμπλέκεται το τρελο-Maynard -με εξαίρεση βέβαια το eMOTIVe, που ήταν μια βλακεία και μισή.
25.10.11
22.10.11
17.10.11
Οι δίσκοι της εβδομάδας #06 (2011/10/17)
[Από τους τρεις δίσκους που άκουσα αυτή την εβδομάδα, οι δύο είναι πάσες του Raggedy Man και ο ένας του Sketchinky. Το which-is-whose είναι μάλλον εύκολο να το καταλάβετε :-)]
K-Holes - K-Holes [6.8]
Ρε, μήπως μας δουλεύουν οι μάγκες της Hozac Records; Δεν υπάρχει περίπτωση αυτός ο δίσκος να κυκλοφόρησε φέτος. Η μουσική, ο ήχος, ακόμη και οι φάτσες των μελών του συγκροτήματος, όλα μοιάζουν να έχουν βγει από τα πιο λερωμένα και θορυβώδη νεοϋορκέζικα υπόγεια των early 80s. Δεν αναφέρομαι βέβαια στην καλογυαλισμένη εκδοχή των 80s που τόσο πολύ πουλάει τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρώντας τα αυτιά και την αισθητική μας, έτσι; Εδώ έχουμε να κάνουμε με άγριο no wave/garage punk χωρίς την παραμικρή υποψία λούστρου, μια μουσική που μου φέρνει στο μυαλό ένα μάλλον ατσούμπαλο, ιδρωμένο πλάσμα που χοροπηδάει άτσαλα υπό τους ήχους του σαξοφώνου, κουνώντας την περμανάντ του πάνω-κάτω και πέρα-δώθε μέχρι τελικής πτώσης. Και παρότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν των 80s, αυτό το άτσαλο πλάσμα μου φαίνεται παράξενα γοητευτικό.
Alexander Turnquist - Hallway Of Mirrors [6.1]
Ο Alexander Turnquist είναι 23 ετών, συνθέτης και δεξιοτέχνης της δωδεκάχορδης ακουστικής κιθάρας. Παρότι πιτσιρικάς, έχει ήδη βγάλει τρεις δίσκους πριν από το 'Hallway of mirrors', απολαμβάνοντας εξαιρετική κριτική αποδοχή και δίνοντας αφορμή για συγκρίσεις με ιερά τέρατα όπως ο John Fahey. Η τελευταία του δουλειά, αν και κυκλοφόρησε την άνοιξη, είναι ένας δίσκος απόλυτα φθινοπωρινός, φτιαγμένος για να ακούγεται σε ημιφωτισμένα δωμάτια με βροχερά παράθυρα και χοντρές γάτες κουρνιασμένες σε πουλοβεροφορεμένες αγκαλιές. Από εκεί και πέρα, είναι μάλλον θέμα γούστου και ιδιοσυγκρασίας το αν θα βρει κανείς πράγματα για να πιαστεί και να αγαπήσει σ' αυτά τα 35 λεπτά ορχηστρικής μουσικής. Αυτή η φίλη για παράδειγμα το λάτρεψε· εγώ οφείλω να ομολογήσω ότι υπήρξαν στιγμές που βαρέθηκα.
Snowman - Absence [7.6]
Για απουσία έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα στο κείμενο για τους HTRK, 'Absence' ονομάζεται και ο δίσκος των Snowman που δεν έχω σταματήσει να ακούω τις τελευταίες μέρες. Οι δυο μπάντες μοιράζονται κοινή καταγωγή (Αυστραλία), κοινή πορεία (expats στο Λονδίνο) & κοινές μουσικές καταβολές (post-punk), όμως ενώ οι HTRK κατάφεραν να ξεπεράσουν τον χαμό ενός μέλους τους χωρίς να διαλυθούν, οι Snowman -για άγνωστους σε μένα λόγους- ανακοίνωσαν πως κατεβάζουν ρολλά την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε ετούτη η -τρίτη και, κατά τα φαινόμενα, τελευταία- δουλειά τους. Έχοντας αφήσει πίσω τις τελευταίες στάλες θορύβου, ο ήχος τους έχει εξελιχθεί σε κάτι απροσδιόριστα απειλητικό, το οποίο, επιχειρώντας μια ακροβατική παρομοίωση που σίγουρα θα εγείρει ενστάσεις, θα περιέγραφα σαν early-90s King Diamond from down under, μεγαλωμένο με αυστηρή δίαιτα post-punk αντί για prog/hard rock και με δισκογραφικό συμβόλαιο στην παλιά, καλή 4AD. Οκ, τραβηγμένο ίσως, αλλά σκεφτείτε το για μια στιγμή: Σχεδόν αποκλειστικά falsetto φωνές, απόκοσμες, κλασσικίζουσες μελωδίες & ατμόσφαιρες, tribal ρυθμοί και κοφτά μπασο-ριφς -έχω άδικο; Μάλλον ναι, αλλά νομίζω πως πιάσατε το νόημα. Όπως και να έχει, το 'Absence' αποτελεί ένα εξαιρετικό ρέκβιεμ για μια μπάντα που μάλλον αδίκησε τον εαυτό της εγκαταλείποντας τη μάχη νωρίς.
14.10.11
What is the Reader Mixtape?
Είναι λίγο σαν ανέκδοτο: Πόσοι info-junkies χρειάζονται για να φτιάξουν ένα mixtape; Απ' ότι φαίνεται, δώδεκα είναι αρκετοί. Όπερ σημαίνει πως η αφεντιά μου και έντεκα ακόμη υπέροχοι κύριοι και κυρίες τσοντάραμε από ένα κομματάκι έκαστος, ο TheSkyEtc ανέλαβε να τα βάλει σε μια σειρά, ο Narita ετοίμασε το epic artwork και εγένετω Reader Mixtape. Δεύτε λάβετε από παρακάτω:
Συμμετείχαν:
Raggedy Man // TheSkyEtc // Narita // Silentcrossing // John Streckfous // Winton Tostello // EveOfDes // Green Onion // Oksikemia // lkrory21 // Mindstripper // Inverted A
12.10.11
Αφύπνιση
Η πρώτη ίσως ερωτική ανάμνηση που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτή εδώ τη σκηνή από τις Ερωτικές μπίζνες ενός πρωτάρη: Πρέπει να ήμουν 7 ή 8 χρονών όταν ένιωσα μια πρωτόγνωρη και μάλλον άβολη έξαψη βλέποντας τον πιτσιρικά τότε Tom Cruise να κάνει σεξ (ή μήπως έρωτα;) με τη Rebecca De Mornay στο ημιφωτισμένο βαγόνι του ηλεκτρικού, υπό τους ήχους κάποιας συγκλονιστικής μουσικής που έμελλε να μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου για πάντα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως μέχρι σήμερα, κάθε φορά που ακούω το Love on a real train των Tangerine Dream, μια σκιά εκείνης της άγουρης έξαψης ακόμη ξυπνά μέσα μου. Υποθέτω πως είναι κι αυτός ένας από τους τρόπους με τους οποίους η μουσική λειτουργεί ως μηχανισμός γνώσης και θύμησης.
Εξαιρετικά ενδιαφέρον επίσης μου φαίνεται το γεγονός ότι οι Tangerine Dream, αφού καθόρισαν ως επιρροή το τοπίο της ηλεκτρονικής μουσικής στα 90s (μπορεί άραγε να φανταστεί κανείς π.χ. τους FSOL χωρίς το 'Phaedra';), εξακολουθούν να επηρεάζουν μια μεγάλη μερίδα από τους bedroom producers του σήμερα. Προσέξτε όμως την ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Οι ηλεκτρονικάδες των 90s κατέφευγαν στους πρωτοπόρους T.D. των 70s αναζητώντας νέες ιδέες, οι σημερινοί πιτσιρικάδες ψαρεύουν νοσταλγία από τη δισκογραφία των παρηκμασμένων T.D. των 80s -νοσταλγία για μια εποχή όμως που δεν γνώρισαν ποτέ! Ακούστε το εξαιρετικό Hanging on του Active Child σε αντιπαραβολή με το προανεφερθέν κομμάτι των Tangerine Dream, για να βγάλετε κι εσείς τα συμπεράσματά σας. Music works in mysterious ways, δε νομίζετε;
[το παραπάνω κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη χθεσινή εκπομπή στον Poplie, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ]
10.10.11
Οι δίσκοι της εβδομάδας #05 (2011/10/10)
[Έναν εξαιρετικό δίσκο ζητούσα απεγνωσμένα την προηγούμενη εβδομάδα, και το σύμπαν έδειξε την κοελική του φύση και μου τον έστειλε. Για λεπτομέρειες, keep reading.]
Zola Jesus - Conatus [6.4]
Δεν θα πω ψέματα: Την Zola Jesus την έμαθα πέρυσι, όταν το 'Night' έσκασε σαν βόμβα στα ανυποψίαστα αυτιά μας, αφήνοντας πίσω του κομμάτια και κόσμο στα πατώματα. Στον ενάμιση χρόνο που μεσολάβησε από τότε, η δεσποινίς Danilova απέκτησε σχεδόν rock star status στην διεθνή λατερνατίβα και, συνακολούθως, ο νέος της δίσκος μπήκε στις λίστες με τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς. Ακούγοντας το 'Conatus' χωρίς το σοκ-και-δέος effect της πρώτης επαφής με τη ΦΩΝΗ, είναι εύκολο να το δεις γι' αυτό που πραγματικά είναι: Μια συλλογή από 11 pop τραγούδια, κάποια καλά, κάποια όχι και τόσο, ντυμένα με μάλλον ασήμαντα electro/industrial beats που εξυπηρετούν κυρίως ως βάση για να πατήσει πάνω τους το γοτθικό κτήνος που βγαίνει κάθε φορά που η τύπισσα ανοίγει το στόμα της. Είναι αυτό το κτήνος που παίρνει συνθέσεις των τεσσάρων ακόρντων πασπαλισμένες με παιδικές μελωδίες και τις μεταμορφώνει σε ύμνους για την αποκάλυψη. Είναι αυτό το κτήνος που, παρότι το αρχικό ψάρωμα έχει φύγει, εξακολουθεί να εμπνέει σεβασμό. Είναι, τέλος το ίδιο κτήνος που θα με κάνει να περιμένω (με λιγότερη ανυπομονησία, είναι αλήθεια) την επόμενη δουλειά της Zola Jesus, με την ελπίδα ότι θα καταφέρει να με ξαναφήσει με ανοιχτό το στόμα, αυτή τη φορά για τις συνθετικές και όχι για τις φωνητικές της ικανότητες
Machinedrum - Room(s) [6.2]
Μετά τους Africa Hitech, άλλος ένας βετεράνος παραγωγός αποφασίζει φέτος να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο footwork. Παρότι δεν έχει καλά-καλά τριανταρίσει, ο Travis Stewart κουβαλά πίσω του 10 χρόνια μουσικής καριέρας, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει κατασταλάξει σε έναν συγκεκριμένο ήχο και χωρίς να κάνει το μεγάλο μπαμ. Ο τύπος είναι μεγάλος μάστορας στα beats και, ακούγοντας το 'Room(s)', είναι προφανές πως νιώθει ότι έχει πολλά ν' αποδείξει: Τα ακροβατικά που κάνει με τους ρυθμούς στο MPC του είναι υλικό που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία των wannabe beat-makers. Η ανάγκη του όμως για αναγνώριση είναι αυτή που τον ρίχνει στην παγίδα της φλυαρίας και υπονομεύει την προσπάθειά του: Σε αντίθεση με το δίδυμο των Pritchard & Spacek, ο φίλος μας δεν επιδεικνύει καμία αυτοσυγκράτηση στη διαχείριση των πολλών και καλών ιδεών του, με αποτέλεσμα τα tracks να είναι υπερβολικά φορτωμένα με layers πάνω σε layers ήχου και άπειρα αχρείαστα vocal samples. Υπήρξαν δε στιγμές κατά την ακρόαση του δίσκου, που όλο αυτό μου έφερε πονοκέφαλο, παρόμοιο με αυτόν που νιώθει κανείς όταν ακούει έναν ξερόλα να μιλάει επί μια ώρα.Παρόλα αυτά, ο ξερόλας έχει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να πει, οπότε σας προτείνω να οπλιστείτε με υπομονή και να επιχειρήσετε να τον ακούσετε.
HTRK - Work (work, work) [8.1]
Πώς
αξιολογεί κανείς την απουσία; Ο θάνατος του μπασίστα Sean Stewart, με
μια υποψία αυτοχειρίας που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα, μοιάζει να
άφησε τους HTRK λειψούς: Κάπως σαν σώμα χωρίς σπονδυλική στήλη, ο ήχος
τους έμεινε χωρίς νεύρο και χωρίς κεντρικό άξονα. Παραδόξως όμως, αυτή η
απουσία είναι που απογειώνει το 'Work (work, work)' και το
αναδεικνύει ως ένα από τα πιο στοιχειωτικά ακούσματα για το 2011. Με
σκοτάδι, υγρασία και μια μυρωδιά οπίου που φέρνει περισσότερο σε eros
παρά σε thanatos (αν και οι μυρωδιές αυτές μοιάζουν αρκετά), οι δυο
εναπομείναντες HTRK χτίζουν μια ατμόσφαιρα απόλυτα πειστική, μια
ατμόσφαιρα που σε καταπίνει αμάσητο, για να σε φτύσει πίσω στον
πραγματικό κόσμο μετά από 40 λεπτά, όσο δηλαδή διαρκεί ο δίσκος. Μουσικά, το ντουέτο (πλέον) έχει ξεφύγει αρκετά από το synth punk της
πρώτης τους δουλειάς, κάνοντας το crossover σε ένα ετερόκλητο κοινό που
θα μπορούσε να αποτελείται από τα πιο σκοταδερά των indie kids, παρέα με
νεογότθους χίψτερς και μεσήλικες trip-hoppers βαφτισμένους στη λάσπη
των Massive Attack, ένα κοινό δηλαδή που θα αναγνωρίσει ομορφιά στους υπνωτικούς ρυθμούς, τον ερεθιστικό ψίθυρο της Jonnine Standish
και τις Durutti-κες κιθάρες του Nigel Yang. Κάπου σ' αυτό το κοινό θα βρίσκομαι κι εγώ, κουνώντας ναρκωμένος το κεφάλι και μουρμουρίζοντας: set my heart alight, beat me up all night.
8.10.11
One accident away from a miracle
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα γράψω ένα κείμενο για τους Listener, όμως απ' ότι φαίνεται η στιγμή αυτή θα αργήσει λίγο. Μέχρι τότε, ας πω πως αυτό που κάνουν μου φαίνεται δυνατό και βαθιά αληθινό, κι ας μοιράσω και το αγαπημένο μου τραγούδι, μαζί (απαραιτήτως) με τα λόγια.
Seatbelt Hands
She's the kind of lady that calls everybody baby
honey, sugar, sweetie, she's always making friends
and she keeps us all locked outside her thick leather skin
she always starts with a smile, it's small and butter yellow
but easier than a handshake, doesn't like her hands touched
she tans alot, gets burnt alot smoking through the cartons
but then gets put out so much, she's considered a bargain
she was born on the fourth of july with her hand on her heart
loves america,& being patronized, no one ever told her to guard her heart
she was an angel for halloween once, but never again
and for christmas ever year she's haunted by demons
they always tell her they love her.
she used to believe in innocence until she lost it
and spent a long summer, riding the trains
she has cats and collectors plates to keep her sane
watching TV in her favorite chair... both of which are rented
she's alone, and surrounds herself with loners
her life is a loan, lent out to anyone who will own her
waiting for the night to sweep her off her feet, while she mops the bathroom floor
hoping for a winning ticket or a man to treat her right
but they're both a gamble and she's been a loser all her life
and if she had a nickel for every time she's been punched and kicked
she'd put it together with her camel cash, try to buy some happiness
they always tell her they love her, but then they take something from her.
she would always show us her dreams
they were crumpled up like leaves from holding on too tight
scattered in her shoebox coffin on the cardboard walls covered in butterflies
she's got love in her heart for her babies, and hope in her mind for tomorrow
and blood on her hands that only she sees, holding the last bit of time that's borrowed
but you never know where that heart has been, and we'll never know how hard it's been
I wanna cut open my chest and let her in, but that won’t fix what needs to mend
and she stands there unlit cigarette in hand
filling up that empty hole with anything that’ll pour
insides hanging out like a flare, warning.
there’s beauty in that pain, can you see it?
she’s crashing through life with seat belt hands
one accident away from a miracle
and there’s an honesty there, but I can’t take it all in
she hides the worst of it in the wrinkles
that’s the ache you get when there’s nowhere else to go.
and she’s got nowhere else to go, she doesn’t want to go there.
so I promise I’ll go with her.
5.10.11
mixtape #04 | red curtains
angelo badalamenti // gazelle twin // fever ray // dead can dance // glasser // giorgio moroder // lana del rey // the weeknd // the xx // chris isaak // wax audio // david lynch // coctaeu twins // the cure // suede // wild beasts // david bowie // iggy pop // sonic youth // EMA // patti smith // nina simone
(Πρόκειται ουσιαστικά για το playlist της χθεσινής εκπομπής στον Poplie, πρώτης για τη φετινή σεζόν, όμως έχω την αίσθηση οτι λειτουργεί όμορφα και σαν δίωρο χορταστικό mixtape μηδενικού νεωτεριστικού ενδιαφέροντος. Οι εκπομπές θα ανεβαίνουν κάθε εβδομάδα στο mixcloud και θα μπορείτε να τις ακούτε on demand από το αντίστοιχο widget στην δεξιά πλευρά του blog)
3.10.11
Οι δίσκοι της εβδομάδας #04 (2011/10/03)
[Πολλή δουλειά, λίγη και όχι ιδιαίτερα καλή μουσική αυτή την εβδομάδα. Χρειάζομαι έναν εξαιρετικό δίσκο επειγόντως.]
Panda Bear - Tomboy [4.1]
Εντάξει, μωρή αρκούδα, παραδίνομαι. Αρκετά με ταλαιπώρησες κι αρκετά σε ταλαιπώρησα, καιρός να πάμε παρακάτω. Έχω 5 μήνες που παιδεύομαι on and off με το Tomboy, προσπαθώντας να βρω από κάπου να πιαστώ, να ανακαλύψω ίσως κρυμμένες χάρες που αποκαλύπτονται μετά την 6η/10η/νιοστή ακρόαση, χωρίς τύχη όμως. Είναι αλήθεια πως έχω θέμα με τον ήχο των όψιμων Animal Collective -βασικά μου προκαλεί ψυχοσωματικές αντιδράσεις τύπου ναυτία, ζαλάδες και blurred vision-, όμως στο Person Pitch, τον προηγούμενο δίσκο του Panda Bear, υπήρχαν τουλάχιστον τα 'Comfy in Nautica' & 'I'm not', τραγούδια δηλαδή που τα καταλάβαινα και τα ένιωθα. Εδώ όλα τα καταπίνει η chilled νεοχίπικη κρυφο-φιλοδοξία, αυτό το I'm-too-chill-to-bother-yet-I-bother-way-too-much feeling, ντυμένο με ένα υπερβολικά φορτωμένο drowsy ηχητικό ρούχο που ξεπερνά τα όρια του αδιάφορου και γίνεται ενοχλητικό. Από τα 12 κομμάτια του άλμπουμ, ξεχωρίζω το 'Slow Motion' ως την πιο άρτια υλοποίηση του pandabear-ικού οράματος, το 'Afterburner' ως την πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του και το 'Scheherazade', επειδή ακριβώς δεν ακούγεται σαν Panda Bear. And with that said, μπορώ να βγάλω το Tomboy από το listening queue μου και να μην ξανασχοληθώ ποτέ μαζί του.
The War On Drugs - Slave Ambient [5.4]
Shoegaze americana? Seriously? Ίσως κάνω λάθος, αλλά στο μυαλό μου ο ήχος των massive ξυσιμάτων του shoegaze πάντα παρέπεμπε σε γκρίζα αστικά τοπία κι όχι στους απέραντους δρόμους της αμερικάνικης υπαίθρου. Επιπλέον, το να ακούω φυσαρμόνικες και την faux-Dylanesque φωνή ενός τύπου που το πραγματικό του όνομα είναι Granofsky, πάνω από μοτόρικ ρυθμούς και drone guitars, μου φαίνεται πιο παράταιρο κι από Στέρεο Νόβα με λαούτα και τον Σωκράτη Μάλαμα στα φωνητικά. Εντάξει, υπερβάλλω λίγο, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα: π.χ. το 'Your love is calling my name' είναι σίγουρα ένα από τα πιο υπέροχα-να-τα-ακούς-οδηγώντας-στην-εθνική τραγούδια της χρονιάς, ενώ εξίσου πορωτικό είναι το instrumental 'Original Slave'. Γενικά, τα σημεία που το μαρσαριστό shoegaze επικρατεί της americana είναι απολαυστικά, όταν όμως το πράγμα γυρνά στις ραδιοφωνικότερες στιγμές του Springsteen, ο δίσκος πάσχει, κυρίως γιατί ο Adam Granduciel δεν έχει ούτε το ένα δέκατο από τα songwriting skills του Boss. Έτσι, το 'Slave Ambient' μου μοιάζει μετέωρο, προδομένο από τις american hero φιλοδοξίες του δημιουργού του. Από την άλλη, βλέποντας την αποθεωτική αποδοχή που γνώρισε ο δίσκος στις ΗΠΑ, υποψιάζομαι οτι ίσως πρόκειται για ένα από αυτά τα πράγματα που πρέπει να είσαι αμερικάνος για να τα εκτιμήσεις.
Crowbar - Sever The Wicked Hand [5.8]
Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά, να βλέπω Beavis & Butthead και να σκάει αυτό το κομμάτι. Θυμάμαι στα καπάκια να μαζεύω το σαγόνι μου απ' το πάτωμα. Ήταν η εποχή που ο όρος sludge metal δεν είχε καν ανακαλυφθεί, επρόκειτο απλά για doom metal with a hardcore twist -ή το ανάποδο, αν προτιμάτε. Ήταν οι Black Sabbath αγκαλιά με τους Black Flag, σε πείσμα των πιο παραδοσιακών μεταλλάδων και πάνκηδων. Ήταν ο χοντρο-Kirk Windstein, που τραγούδαγε κι έχεζε ταυτόχρονα. Ήταν και γαμώ. Fast forward 20 σχεδόν χρόνια, κι ο Kirk είναι ακόμη εδώ, αναγεννημένος χριστιανικά, αλλά ακόμη δυσκοίλιος φωνητικά. Γενικά, ελάχιστα έχουν αλλάξει: Ο ίδιος ήχος στις κιθάρες, οι ίδιοι αργοί-με-βάρβαρα-ξεσπάσματα ρυθμοί, οι ίδιοι υπερ-κλισέ βασανιστικοί στίχοι. Το μόνο που λείπει είναι -αναμενόμενα;- η στεγνή έμπνευση των πρώτων δίσκων τους. Ο 15χρονος εαυτός μου θα το λάτρευε, ο τωρινός μπορεί απλά να απολαμβάνει τη νοσταλγία.
2.10.11
Subscribe to:
Posts (Atom)



















