Is that you, Sibyl Vane?

[deadfile - miss sibylline]

Λίγη ομορφιά για να αντιμετωπίσουμε τη μέρα. Βαθιές ανάσες. Όλα θα πάνε καλά. Μάλλον.

αυτός είναι ο deadfile / κι αυτό το κομμάτι παραμένει έπος

Οι δίσκοι της εβδομάδας #03 (2011/09/26)

[Δυο γρήγορες διευκρινίσεις: Σύμφωνα με την κλίμακα σπιράλ, οτιδήποτε πάνω από 7 είναι δισκάρα. Επίσης, δίσκοι της εβδομάδας σημαίνει τι άκουσα εγώ κι όχι τι κυκλοφόρησε μέσα στην εβδομάδα. Ευχαριστώ για την προσοχή σας :-)]

Wild Flag - Wild Flag [7.5]

Υπέροχες γεροντομπεμπέκες έτοιμες για όλα; Μπα, more like riot grrls still rule ok είναι η φάση. Τα δυο τρίτα των Sleater-Kinney παρέα μ' άλλες δυο μεσήλικες πλακώνονται για ένα χρόνο στα τζαμαρίσματα και βγάζουν έναν από τους καλύτερους indie rock δίσκους του 2011, ένα δίσκο γεμάτο κιθάρες, 90s πόρωση και ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Τονίζω το 'τραγούδια', γιατί αυτά είναι που μου έχουν λείψει περισσότερο από το indie τα τελευταία χρόνια. Δουλεμένες συνθέσεις χωρίς τεμπέλικες λύσεις, δεμένος ήχος, μελωδίες η μία πάνω στην άλλη, και η πορωτική φωνή της Carrie Brownstein να σε καλεί για άπειρο χοροπήδημα: Βασικά δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο για φτιάξεις έναν rock δίσκο παλαιάς κοπής χωρίς να γίνεις rawk και γραφικός. Κι αν δε με πιστεύτε, κάντε κλικ στα λινκς από κάτω.

[romance] | [boom] | [future crimes]

William Elliott Whitmore - Field Songs [7.4]

Working man's country/folk blues από έναν τύπο τίγκα στα τατού, που, απ' ότι διαβάζω, τον αγαπάνε και οι χαρντκοράδες και οι χίψτερς. Ο Will Whitmore τραγουδά για τον κόσμο της δουλειάς, για ελευθερία και αξιοπρέπεια, με μια εντυπωσιακή, αυθεντικά αμερικάνικη φωνή, την οποία συνοδεύει με κιθάρα ή μπάντζο και, περιστασιακά, ένα kick drum  για το ρυθμό. Πρόκειται ουσιαστικά για protest songs στην παράδοση του Woody Guthrie, ένα ζόρικο είδος που μπορεί πολύ εύκολα να σε κάνει ρόμπα (βλέπε Tom Morello ως Nightwatchman), όμως ο φίλος μας, που ζει και δουλεύει στα οικογενειακά κτήματα, τα τραγουδά με τόση πίστη και αφοσίωση, που σε κερδίζει με το καλημέρα. Τον ακούω και μοιάζει να κατέχει μια αλήθεια για τη ζωή που μου διαφεύγει, μια αλήθεια που την ήξερα αλλά την έχω ξεχάσει, μια αλήθεια που σιγά-σιγά μπορεί και να τη θυμηθώ. Και θέλω να τη θυμηθώ.

[bury your burdens in the ground] | [field song] | [everything gets gone]
[+ I'm digging my grave (live)]

Prurient - Bermuda Drain [7.2]

Μετά την πρώτη ακρόαση του 'Bermuda drain', έψαξα κατευθείαν να διαβάσω τις αντιδράσεις των σκληροπυρηνικών οπαδών του Prurient στο διαδίκτυο: Ήμουν σίγουρος ότι θα βρω άπειρα παραληρηματικά κείμενα γεμάτα από τις λέξεις-κλειδιά "ξεπούλημα", "προδοσία", "φλώρος" και άλλα τέτοια γραφικά. Τελικά δεν βρήκα τίποτα, γεγονός που με οδηγεί σε δυο συμπεράσματα: α) ο Prurient δεν έχει σκληροπυρηνικούς οπαδούς, ή β) έχει, αλλά οι νοϊζάδες είναι πιο ώριμοι σαν ακροατές από τους μεταλλάδες. Βλέπετε, η στροφή του Dominick Fernow σε πιο συμβατικές μουσικές φόρμες και η ενσωμάτωση του κλασσικού δίπολου θόρυβος-αμπιεντίλα σε (σχεδόν) κανονικά τραγούδια, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα πάρε-δώσε του με τους Cold Cave, θα μπορούσαν εύκολα να ερμηνευτούν ως selling out to the man, τουλάχιστον από τους πιο κολλημένους (yeap, been there, done that). Βέβαια, ο δίσκος είναι τόσο καλός, που οποιαδήποτε συζήτηση περί ξεπουλήματος καθίσταται αυτομάτως irrelevant: Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, η λεκτική βία (πιο έντονη από ποτέ, καθώς η φωνή δεν κρύβεται πλέον πίσω από το θόρυβο), το συναίσθημα βαθιάς απελπισίας, όλα υπάχουν στο 'Bermuda Drain', ντυμένα με μελωδία και ρυθμό, και απολύτως προσιτά σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Δεν αποκλείω πάντως ο δίσκος να είναι ένα εκκεντρικό αστείο του Fernow -εξάλλου, και η συμμετοχή του στους Cold Cave ακούγεται πως είναι το αποτέλεσμα ενός χαμένου στοιχήματος-, όμως τι σημασία έχει τελικά;

[a meal can be made] | [palm tree corpse] | [myth of sex]

Apparat - The Devil's Walk [4.4]

Απογοήτευση. Ο καινούργιος δίσκος του Apparat είναι ένα πράγμα χωρίς εκπλήξεις και χωρίς συναίσθημα, ένας ήχος καλογυαλισμένος, αποστειρωμένος και, τελικά, ξεπερασμένος. Δεν ξέρω τι μύγα φιλοδοξίας τσίμπησε τον γερμανό, όμως αναζητείται αντίδοτο επειγόντως. Ειδικά όταν αποφασίζει να τραγουδήσει, η κατάσταση χειροτερεύει: Στην καλύτερη περίπτωση ακούγεται σαν άψυχος Jonsi, στη χειρότερη σαν Thom Yorke των φτωχών. Σαν τη μύγα μες το γάλα ξεχωρίζει το εξαιρετικό 'Goodbye', το μόνο κομμάτι που μοιάζει να έχει σφυγμό, μάλλον ελέω Soap&Skin. Κατά τα άλλα, είμαι σίγουρος πως ο δίσκος θα έχει μεγάλο σουξέ στη λατερνατίβα της χώρας μας, οπότε, ο,τι και να λέω εγώ, δεν έχει καμία μα καμία σημασία.

[song of los] | [goodbye] | [ash/black veil]

Leave a mark

[EMA - Marked]

I wish that every time he touched me left a mark

Ξεκίνησα να ετοιμάζω post για το καινούργιο videoclip της EMA (βλέπε παραπάνω) και κατέληξα να κάνω δίωρη ιντερνετική βόλτα-προσκύνημα στο μεγαλείο της τύπισσας. Κάπως σαν riot grrrl-goes-folk, η δεσποινίς Anderson μοιάζει αξιαγάπητη κι επικίνδυνη μαζί -γνήσιο παιδί των 90s, με μια ευθύτητα στο στίχο που τσακίζει κόκκαλα. Περιττό να πω οτι την αγαπώ παράφορα. Πιο κάτω θα βρείτε μερικά λινκς για να ακολουθήσετε κι εσείς το μονοπάτι των προσκυνητών.

η καλλιτέχνις // ο δίσκος // το εμβληματικό κομμάτι // το blog // η προηγούμενη μπάντα // η διασκευή στο endless nameless // η διασκευή στο kind hearted woman // η συνέντευξη στο p4k

κι ένα εξαιρετικό τραγούδι για να βλέπεις το ξημέρωμα [+live]

I want to be your slut

Και μαζεύεις λοιπόν λεφτά όλο το χρόνο, για να πας κι εσύ σαν καλός χίψτερ μια βόλτα στο Βερολίνο. Και πηγαίνεις τελικά Νοέμβρη μήνα που είναι φτηνά τα εισιτήρια. Και το τελευταίο βράδυ πριν επιστρέψεις, πας για burger στο White Trash Fast Food. Κι εκεί πετυχαίνεις δυο παγκοσμίως άγνωστους τυπάδες από την Αυστραλία, να παίζουν το garage της αρκούδας και να σου δίνουν τα μυαλά στα χέρια. Και παρότι δεν σου έχει μείνει φράγκο, βρίσκεις 10 ευρώ για να αγοράσεις ένα t-shirt, κυρίως επειδή ο τύπος λέει "μάγκες, αγοράστε τίποτα, αλλιώς μας βλέπω να παίρνουμε πίπες στο σταθμό για να βγάλουμε εισιτήρια". Και το t-shirt γράφει: "Digger & The Pussycats - Australia's worst export since ugg boots & uranium". Και είναι αλήθεια: Ένα τυχαίο βράδυ στο Βερολίνο, πήγες για burger και είδες ένα από τα καλύτερα live της ζωής σου.

[digger and the pussycats - i want to be your slut, live at white trash fast food]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #02 (2011/09/19)

[Μετά το τρελό σουξέ που είχε η α-λα Pitchfork χρησιμοποίηση δεκαδικών ψηφίων στη βαθμολογία των δίσκων την προηγούμενη βδομάδα, σκέφτηκα να κάνω το επιπλέον βήμα κι αυτή τη φορά να βγάλω βαθμολογίες με ακρίβεια χιλιοστού. Τελικά το μετάνιωσα, όμως τώρα επεξεργάζομαι μια νέα κλίμακα βαθμολόγησης με τη χρήση μιγαδικών αριθμών. Γιατί τετράδιο Spiral σημαίνει επιστημονική μέθοδος, όχι σαχλαμάρες.]

Case Studies - The World Is Just A Shape To Fill The Night [7.4]

Μέσα στο 2010 ο Jesse Lortz άφησε πίσω του όχι μόνο τους The Dutchess & The Duke, αλλά κι ένα οδυνηρό διαζύγιο, το οποίο στοιχειώνει τον πρώτο δίσκο του ως Case Studies. Στο 'The World Is Just...' οι στίχοι του Lortz είναι ματωμένοι, ο ήχος όσο λερωμένος πρέπει και η ατμόσφαιρα σκοτεινή: Ο δίσκος κουβαλάει την απώλεια που έχει βιώσει ο καλλιτέχνης και οι λίγες αχτίδες ήλιου που καταφέρνουν να χωθούν από τις κουρτίνες, δεν αρκούν για να φωτίσουν τα σκοτάδια. Μουσικά, η αγάπη του για τον πρώιμο Leonard Cohen κυριαρχεί, ευτυχώς όμως ο τύπος έχει τα τραγούδια για να αντέξει μια τόσο βαριά σκιά. Συνολικά, πρόκειται για μια μάλλον αναπάντεχη κυκλοφορία από την Sacred Bones, η οποία μας έχει συνηθίσει σε πολύ πιο φασαριόζικα πράγματα, μια κυκλοφορία όμως που ξεχωρίζει εύκολα μέσα στο σωρό των folk singer-songwriter δίσκων που έχω ακούσει φέτος και θέτει υποψηφιότητα για τη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς.

[the eagle, or the serpent] | [lies] | [dagger]

Burzum - Fallen [6.6]

Το 'Fallen' συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το 'Belus': Καλύτερη παραγωγή, περισσότερα καθαρά φωνητικά, πιο αργοί ρυθμοί, ελάχιστες εκπλήξεις. Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα σοβαρό λόγο για τον οποίο εν έτει 2011 οι πιτσιρικάδες μπλακμέταλλοι θα επέλεγαν να ασχοληθούν με τα ύστερα του μπάρμπα-Vikernes. Ο δίσκος απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε 30ρηδες που διέλυσαν τα παιδικά τους δωμάτια στα 90s ακούγοντας το 'Hvis Lyset Tar Oss' και συνεχίζουν να παρακολουθούν τον σκοτεινό πρίγκηπα της Νορβηγίας, οδηγούμενοι από τη συνήθεια, την περιέργεια και μια κάποιου είδους διεστραμμένη συμπάθεια: σε κάποιους σαν την αφεντιά μου δηλαδή. Η κριτική στο sputnikmusic το συνοψίζει θαυμάσια: "So what happened? Something about the murder conviction and prison (probably the wife and kids, too) has aged Varg, and dealt a severe blow to his angst. The man's no less capable, just far less intense. Its apparent the grim 20-something Varg is gone. [..] Varg is no longer a pissed-off youth hefting a mace in front of a mirror. He's become black metal's Dylan or Springsteen, swearing a solemn but unspoken oath to practice his craft till he keels over. This is Varg nearing 40, recording in his cabin rather than his basement, playing to dark folk tales and a fireplace instead of to Satanic seances and a burning church." Και, για να προσθέσω το λιθαράκι μου, όπως ο Dylan ή ο Springsteen, αυτό που ξέρει να κάνει, συνεχίζει να το κάνει καλά.

[valen] | [vanvidd]

Balam Acab - Wander/Wonder [6.4]

Bιαστήκαμε να τον βαφτίσουμε witch house πέρυσι, όμως ο Balam Acab ελάχιστα κοινά έχει με τους άμπαλους ποζεράδες που απαρτίζουν τη συγκεκριμένη (ο βελζεβούλης να την κάνει) σκηνή. Ο φίλος μας ξέρει να χτίζει τραγούδια και ατμόσφαιρες, έχει αίσθηση της μελωδίας, ξεκάθαρη αισθητική και γνωρίζει τον τρόπο για να φτιάξει τη μουσική που θέλει. Το Wander/Wonder είναι ένα βήμα προς τα εμπρός κι αποτελεί μια κατηγορία ήχου από μόνο του, πατώντας παντού (ambient electronica, dream pop, r&b) και πουθενά. Συνολικά ο δίσκος τσουλάει πολύ-πολύ όμορφα, χώνοντας τον ακροατή σε ένα σύννεφο ονειρικής, μελαγχολικής ευδαιμονίας, όμως αυτή η συναισθηματική συνέπεια που αποτελεί τη μεγαλύτερή του δύναμη, είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα του: Η μηδενική διαφοροποίηση στο mood αργά ή γρήγορα κουράζει. Επίσης, πόσες στρουμφοφωνές μπορεί να ακούσει κάποιος μέχρι να πει έλεος;

[welcome] | [oh, why] | [fragile hope]

Roc Marciano & Gangrene - Greneberg (EP) [6.3]

Το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο EP είναι μπλεγμένος ο Oh No, γνωστός και ως 'ο ακόμη πιο μπαφάκιας μικρός αδερφός του Madlib', ήταν αρκετό για να θέλω να το τσεκάρω. Στο project συμμετέχει επίσης ο Alchemist, με τον οποίο ο Oh No έχει στήσει τους Gangrene, καθώς και ο Roc Marciano, βετεράνος της east coast hip hop σκηνής και φυσικά παντελώς άγνωστος σε μένα. Οι τρεις τους παίζουν ωραία μπάλα, αλλάζοντας συνεχώς ρόλους πίσω από το μικρόφωνο και την κονσόλα, και το αποτέλεσμα είναι αρκετά αξιόλογο: Τα beats έχουν στηθεί πάνω σε σχεδόν απείραχτα retro-μαύρα samples, η παραγωγή είναι εξαιρετική χωρίς να γίνεται φαντεζί και τα verses πορώνουν όμορφα. Προσωπικά ήλπιζα σε κάτι λίγο περισσότερο out there, αλλά, ακόμη κι έτσι, έχουμε να κάνουμε με 22 λεπτά ποιοτικού hip hop χωρίς αδύναμες στιγμές, που τελικά άξιζε το bandwidth που έφαγα για να το κατεβάσω.

[momma told me] | [hoard 90] | [jet luggage]

TV Girl - Benny And The Jetts (EP) [6.0]

Δέκα λεπτά ηλιόλουστης retro pop θα βρείτε σ' αυτό ΕΡ, το οποίο οι TV Girl χαρίζουν από τη σελίδα τους στο Facebook. Είναι γεγονός πως κανείς δεν έχασε παίζοντας το χαρτί της νοσταλγίας τα τελευταία χρόνια -έτσι κι αυτό το ντουέτο από το San Diego ποντάρει σε θύμησες 60s αλλά και 90s, και καταφέρνει να κερδίσει (τουλάχιστον) τη συμπάθειά μου, δίνοντας 4 πολύ πιασάρικα τραγουδάκια. Από την άλλη, όλα αυτά τα έχουμε ακούσει ξανά και ξανά, και μάλιστα πολύ καλύτερα, τόσο από τους The Go! Team, όσο και (πιο πρόσφατα) από τους Cults. Όπως και να 'χει, στο κουπόνι του ΟΠΑΠ δίνει απόδοση 1.10 να τους συναντήσουμε ως μουσική υπόκρουση σε σποτάκι αναψυκτικού, αν βέβαια τους πάρουν μυρωδιά τα τζιμάνια των διαφημιστικών.

[baby you were there] | [benny and the jetts]

Update

Τι τις ήθελα τις πρεμιέρες Τρίτη και 13; Άκυρη η σημερινή εκπομπή στον Poplie λόγω ανωτέρας βίας, τεχνικών προβλημάτων κτλ. Όταν με το καλό είμαστε έτοιμοι, θα ενημερώσουμε πάλι.

In other news, here's a cruel-yet-funny animated gif of the first squirrel put into orbit:

[* pic]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #01 (2011/09/12)

[Αφού χάνω που χάνω τον καιρό μου ακούγοντας συνεχώς μουσική και κρατώντας σημειώσεις σχεδόν ψυχαναγκαστικά (γαμημένο OCD), είπα να αρχίσω να τα μοιράζομαι, για να ανοίξουν οι κλασσικές, ανούσιες μουσικοκουβέντες που τόσο αγαπάμε. Οι βαθμολογίες μπαίνουν κυρίως εν είδει προβοκάτσιας και ακολουθούν την κλίμακα pitchfork, γιατί ο καλός ο χίψτερ φαίνεται στις λεπτομέρειες.]

Zomby - Dedication [7.2]

Είναι, κατά τη γνώμη μου, ο πιο ταλαντούχος της γενιάς του και γι' αυτό το λόγο οι απαιτήσεις μου είναι μεγάλες. Το 'Dedication' αποτελεί τον πρώτο του δίσκο στην 4AD και, με 16 στοιχειωμένα κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών, μοιάζει περισσότερο με συρραφή εξαιρετικών προσχεδίων για κομμάτια που θα γράψει στο μέλλον. Ακόμη κι έτσι, είναι πολύ καλύτερο από τις περισσότερες κυκλοφορίες σ' αυτό το μετα-dubstep περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 1-2 χρόνια, καθώς ο τύπος ξέρει περισσότερη μουσική από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Στοιχηματίζω ότι η επόμενη του δουλειά θα είναι μνημειώδης.

[digital rain] | [haunted] | [things fall apart]

[+ μια εξαιρετική συνέντευξη στο self-titled]

Pygmy Lush - Old Friends [6.3]

Ετούτο είναι αμερικανο-φολκ παιγμένο από χαρντκοράδες με ευαισθησίες. Το 'Old Friends' κυκλοφόρησε την άνοιξη κι έκανε αρκετό κόσμο στο ελληνικό μπλογκοχωριό να παραμιλάει, εν μέρει μάλλον δικαιολογημένα. Το πρόβλημά μου με τον συγκεκριμένο δίσκο είναι ότι, ενώ ξεκινάει και -κυρίως- τελειώνει πολύ δυνατά, στη μέση κάνει μια πλαδαρή κοιλιά, που -εμένα τουλάχιστον- με κουράζει λίγο. Όπως και να 'χει, κομμάτια σαν το ομώνυμο του δίσκου δεν γράφονται κάθε μέρα, οπότε αξίζει παραπάνω από μια αυτιά.

[admit] | [old friends] | [pals]

Beirut - The Rip Tide [5.6]

Τρίτος δίσκος για τον Zac Condon και, παρότι οι balkan αναφορές στον ήχο του έχουν ελαχιστοποιηθεί, η συναγή ουσιαστικά παραμένει σταθερή. Πνευστά, ταμπούρλα και η ίδια, πηγμένη-στο-βιμπράτο φωνή, που κάποτε μου άρεσε αλλά πλέον έχει αρχίσει να με εκνευρίζει. Το 'The Rip Tide' ξεκινάει αναπάντεχα καλά, όμως οι πιο αξιόλογες ιδέες του εξαντλούνται στα 3-4 πρώτα τραγούδια, με αποτέλεσμα το δεύτερο μισό του να βουλιάζει στη λήθη. Ο τύπος χρειάζεται μια αλλαγή και μάλιστα γρήγορα.

[a candle's fire] | [santa fe] | [port of call]

Red Hot Chili Peppers - I'm With You [5.4]

Ντροπή; Όπως άλλοι έχουν κρυφή καψούρα με τους REM και με τους U2, έτσι κι εγώ από πιτσιρικάς αγαπάω τους RHCP. Οκ, οι δίσκοι τους πάντα χρειάζονταν ξεσκαρτάρισμα, αλλά, αφού ξεφορτωνόσουνα τη φύρα, έμεναν τουλάχιστον 7-8 τραγούδια που άξιζαν τον κόπο. Αυτή τη φορά τα καλά τραγούδια είναι μόλις 3-4 και η μπάντα μοιάζει κουρασμένη. Υποθέτω οτι η απουσία του Frusciante έχει παίξει το ρόλο της, παρότι ο αντικαταστάτης του, παιχτικά τουλάχιστον, ακούγεται ολόιδιος. Στα ευχάριστα της υπόθεσης είναι οτι ο Kiedis προφανώς αγαπάει Listener, αν κρίνουμε από τη επική γεροντομουστάκα του και τη εκφορά του λόγου στο (μέτριο κατά άλλα) 'Even you Brutus'. Συνολικά, χωρίς ο δίσκος να είναι ιδιαίτερα κακός, πρόκειται μάλλον για τη χειρότερη δουλειά της καριέρας τους. Κρίμα.

[monarchy of roses] | [ethiopia] | [did I let you know]

Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son [5.1]

Κλασσική περίπτωση τραγουδιάρη ιδιαίτερα αγαπητού στην Ελλάδα, που στο εξωτερικό δεν τον ξέρει ούτε ο μπατζανάκης του, και κοίτα να δεις που ο μπαγάσας θα με βάλει να τσακωθώ με το αίσθημα. Αυτό το χαμηλών τόνων chamber-pop-meets-folk δεν είναι και πολύ του γούστου μου, η φωνή του μου φαίνεται εντελώς επίπεδη και το όλο πακέτο αναδίδει μια μυρωδιά μούχλας. Επίσης, στο εξώφυλλο ο τύπος μοιάζει να αναπαύεται πάνω σε μια γιγάντια ματωμένη σερβιέτα. Nuff said, τώρα περιμένω τις ορδές των θαυμαστών του, και ιδίως τον φίλο που είχε επιλέξει τον ομώνυμο δίσκο του για καλύτερο του 2008 (you know who you are!), για να τσακωθούμε.

[black bird] | [felicity] | [seedling]

poplie, season III

[*pic]

ενώ ο αέρας εκεί έξω μυρίζει τέλος εποχής περισσότερο από ποτέ, στον poplie απτόητοι ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το χειμώνα με -τι άλλο;- πολλή μουσική. η νέα σεζόν ξεκινά τον οκτώβρη και θα με βρει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) να επιλέγω τραγούδια & να φλυαρώ κάθε τρίτη από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα. οι εκπομπές (για να μπαίνουμε σιγά-σιγά σε ρυθμό) θα ξεκινήσουν από τις τρίτη που μας έρχεται (τρίτη και δεκατρείς, πολύ ενθαρρυντικό!), κάπως σαν τα φιλικά προετοιμασίας πριν την επίσημη έναρξη του πρωταθλήματος. σας περιμένω.

υγ1. αν είναι να βουλιάξουμε, ας βουλιάξουμε τραγουδώντας.

υγ2. η φωτογραφία είναι από  τα ερείπια της ΕΜΙ/Columbia στον περισσό και την έχει τραβήξει ο lyconaut.

this new love of mine

[lana del rey - blue jeans]

We've been sent nearly 19 tracks by her "people", all demos with different producers at the helm, and they're intriguingly split as outlined above, with the 24-year-old New Yorker and sometime London resident singing either high and girly on songs that present her as some sort of pop Lolita, or low and husky (she's a former jazz singer) on material that suggests a fully-grown woman who's been through the mill and has emerged the other side, wearier and wiser, with stories to tell.

η lana del rey (κατά κόσμον lizzy grant) έκανε το μεγάλο μπαμ με το video games, ένα κομμάτι που έριξε τη μισή χιψτεροκοινότητα (και όχι μόνο) στα πατώματα. τα diet mtn dew και kinda outta luck που ακολούθησαν, καθώς και κάποια άλλα τραγούδια που διέρρευσαν αφού έσκασε το hype, δεν ήταν στο ίδιο επιπέδο, ούτε προσέθεσαν κάτι καινούργιο σ' αυτά που ξέραμε. σήμερα όμως προσγειώθηκε στο youtube το παραπάνω έπος, για να βάλει την τσούπρα μας οριστικά και αμετάκλητα στο μουσικό χάρτη. hip people of the world, meet your new queen.

[official website] | [facebook page]