[Δυο γρήγορες διευκρινίσεις: Σύμφωνα με την κλίμακα σπιράλ, οτιδήποτε πάνω από 7 είναι δισκάρα. Επίσης, δίσκοι της εβδομάδας σημαίνει τι άκουσα εγώ κι όχι τι κυκλοφόρησε μέσα στην εβδομάδα. Ευχαριστώ για την προσοχή σας :-)]
Wild Flag - Wild Flag [7.5]
Υπέροχες γεροντομπεμπέκες έτοιμες για όλα; Μπα, more like riot grrls still rule ok είναι η φάση. Τα δυο τρίτα των Sleater-Kinney παρέα μ' άλλες δυο μεσήλικες πλακώνονται για ένα χρόνο στα τζαμαρίσματα και βγάζουν έναν από τους καλύτερους indie rock δίσκους του 2011, ένα δίσκο γεμάτο κιθάρες, 90s πόρωση και ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Τονίζω το 'τραγούδια', γιατί αυτά είναι που μου έχουν λείψει περισσότερο από το indie τα τελευταία χρόνια. Δουλεμένες συνθέσεις χωρίς τεμπέλικες λύσεις, δεμένος ήχος, μελωδίες η μία πάνω στην άλλη, και η πορωτική φωνή της Carrie Brownstein να σε καλεί για άπειρο χοροπήδημα: Βασικά δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο για φτιάξεις έναν rock δίσκο παλαιάς κοπής χωρίς να γίνεις rawk και γραφικός. Κι αν δε με πιστεύτε, κάντε κλικ στα λινκς από κάτω.
William Elliott Whitmore - Field Songs [7.4]
Working man's country/folk blues από έναν τύπο τίγκα στα τατού, που, απ' ότι διαβάζω, τον αγαπάνε και οι χαρντκοράδες και οι χίψτερς. Ο Will Whitmore τραγουδά για τον κόσμο της δουλειάς, για ελευθερία και αξιοπρέπεια, με μια εντυπωσιακή, αυθεντικά αμερικάνικη φωνή, την οποία συνοδεύει με κιθάρα ή μπάντζο και, περιστασιακά, ένα kick drum για το ρυθμό. Πρόκειται ουσιαστικά για protest songs στην παράδοση του Woody Guthrie, ένα ζόρικο είδος που μπορεί πολύ εύκολα να σε κάνει ρόμπα (βλέπε Tom Morello ως Nightwatchman), όμως ο φίλος μας, που ζει και δουλεύει στα οικογενειακά κτήματα, τα τραγουδά με τόση πίστη και αφοσίωση, που σε κερδίζει με το καλημέρα. Τον ακούω και μοιάζει να κατέχει μια αλήθεια για τη ζωή που μου διαφεύγει, μια αλήθεια που την ήξερα αλλά την έχω ξεχάσει, μια αλήθεια που σιγά-σιγά μπορεί και να τη θυμηθώ. Και θέλω να τη θυμηθώ.
[bury your burdens in the ground] | [field song] | [everything gets gone]
[+ I'm digging my grave (live)]
[+ I'm digging my grave (live)]
Prurient - Bermuda Drain [7.2]
Μετά την πρώτη ακρόαση του 'Bermuda drain', έψαξα κατευθείαν να διαβάσω τις αντιδράσεις των σκληροπυρηνικών οπαδών του Prurient στο διαδίκτυο: Ήμουν σίγουρος ότι θα βρω άπειρα παραληρηματικά κείμενα γεμάτα από τις λέξεις-κλειδιά "ξεπούλημα", "προδοσία", "φλώρος" και άλλα τέτοια γραφικά. Τελικά δεν βρήκα τίποτα, γεγονός που με οδηγεί σε δυο συμπεράσματα: α) ο Prurient δεν έχει σκληροπυρηνικούς οπαδούς, ή β) έχει, αλλά οι νοϊζάδες είναι πιο ώριμοι σαν ακροατές από τους μεταλλάδες. Βλέπετε, η στροφή του Dominick Fernow σε πιο συμβατικές μουσικές φόρμες και η ενσωμάτωση του κλασσικού δίπολου θόρυβος-αμπιεντίλα σε (σχεδόν) κανονικά τραγούδια, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα πάρε-δώσε του με τους Cold Cave, θα μπορούσαν εύκολα να ερμηνευτούν ως selling out to the man, τουλάχιστον από τους πιο κολλημένους (yeap, been there, done that). Βέβαια, ο δίσκος είναι τόσο καλός, που οποιαδήποτε συζήτηση περί ξεπουλήματος καθίσταται αυτομάτως irrelevant: Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, η λεκτική βία (πιο έντονη από ποτέ, καθώς η φωνή δεν κρύβεται πλέον πίσω από το θόρυβο), το συναίσθημα βαθιάς απελπισίας, όλα υπάχουν στο 'Bermuda Drain', ντυμένα με μελωδία και ρυθμό, και απολύτως προσιτά σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Δεν αποκλείω πάντως ο δίσκος να είναι ένα εκκεντρικό αστείο του Fernow -εξάλλου, και η συμμετοχή του στους Cold Cave ακούγεται πως είναι το αποτέλεσμα ενός χαμένου στοιχήματος-, όμως τι σημασία έχει τελικά;
Apparat - The Devil's Walk [4.4]
Απογοήτευση. Ο καινούργιος δίσκος του Apparat είναι ένα πράγμα χωρίς εκπλήξεις και χωρίς συναίσθημα, ένας ήχος καλογυαλισμένος, αποστειρωμένος και, τελικά, ξεπερασμένος. Δεν ξέρω τι μύγα φιλοδοξίας τσίμπησε τον γερμανό, όμως αναζητείται αντίδοτο επειγόντως. Ειδικά όταν αποφασίζει να τραγουδήσει, η κατάσταση χειροτερεύει: Στην καλύτερη περίπτωση ακούγεται σαν άψυχος Jonsi, στη χειρότερη σαν Thom Yorke των φτωχών. Σαν τη μύγα μες το γάλα ξεχωρίζει το εξαιρετικό 'Goodbye', το μόνο κομμάτι που μοιάζει να έχει σφυγμό, μάλλον ελέω Soap&Skin. Κατά τα άλλα, είμαι σίγουρος πως ο δίσκος θα έχει μεγάλο σουξέ στη λατερνατίβα της χώρας μας, οπότε, ο,τι και να λέω εγώ, δεν έχει καμία μα καμία σημασία.
