Η πρώτη ίσως ερωτική ανάμνηση που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτή εδώ τη σκηνή από τις Ερωτικές μπίζνες ενός πρωτάρη: Πρέπει να ήμουν 7 ή 8 χρονών όταν ένιωσα μια πρωτόγνωρη και μάλλον άβολη έξαψη βλέποντας τον πιτσιρικά τότε Tom Cruise να κάνει σεξ (ή μήπως έρωτα;) με τη Rebecca De Mornay στο ημιφωτισμένο βαγόνι του ηλεκτρικού, υπό τους ήχους κάποιας συγκλονιστικής μουσικής που έμελλε να μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου για πάντα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως μέχρι σήμερα, κάθε φορά που ακούω το Love on a real train των Tangerine Dream, μια σκιά εκείνης της άγουρης έξαψης ακόμη ξυπνά μέσα μου. Υποθέτω πως είναι κι αυτός ένας από τους τρόπους με τους οποίους η μουσική λειτουργεί ως μηχανισμός γνώσης και θύμησης.
Εξαιρετικά ενδιαφέρον επίσης μου φαίνεται το γεγονός ότι οι Tangerine Dream, αφού καθόρισαν ως επιρροή το τοπίο της ηλεκτρονικής μουσικής στα 90s (μπορεί άραγε να φανταστεί κανείς π.χ. τους FSOL χωρίς το 'Phaedra';), εξακολουθούν να επηρεάζουν μια μεγάλη μερίδα από τους bedroom producers του σήμερα. Προσέξτε όμως την ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Οι ηλεκτρονικάδες των 90s κατέφευγαν στους πρωτοπόρους T.D. των 70s αναζητώντας νέες ιδέες, οι σημερινοί πιτσιρικάδες ψαρεύουν νοσταλγία από τη δισκογραφία των παρηκμασμένων T.D. των 80s -νοσταλγία για μια εποχή όμως που δεν γνώρισαν ποτέ! Ακούστε το εξαιρετικό Hanging on του Active Child σε αντιπαραβολή με το προανεφερθέν κομμάτι των Tangerine Dream, για να βγάλετε κι εσείς τα συμπεράσματά σας. Music works in mysterious ways, δε νομίζετε;
[το παραπάνω κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη χθεσινή εκπομπή στον Poplie, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ]
