οκ, δεύτερη εβδομάδα του project κι έχω καθυστερήσει το post τρεις μέρες. spiral, πάντα αξιόπιστος.
the new: james blake - james blake (2011)
τα πολλά λόγια είναι φτώχεια (και επίσης ο χρόνος είναι χρήμα): για foreplay διαβάστε το post του green onion, με τον οποίο συμφωνώ σε πολλά σημεία, και πάμε σβέλτα να καταθέσω τις ενστάσεις μου.
τα καλά νέα: όντως ο james blake ως παραγωγός, μετά τα περσινά eps, δείχνει οτι πλέον γνωρίζει το αντικείμενό του, έχοντας χτίσει ένα εντελώς προσωπικό ήχο τον οποίο δεν μπερδεύεις με κανέναν άλλο. επιπλέον, σαν τραγουδιστής καταφέρνει επίσης να εντυπωσιάσει, με μια φωνή που φανερώνει ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από αυτή που θα περίμενες από έναν άνθρωπο 21 ετών.
όσον αφορά τα τραγούδια: αφετηρία για όλα σχεδόν τα κομμάτια του είναι μια μουσική/στιχουργική φράση, δική του ή δανεισμένη από αλλού, πάνω στην οποία χτίζει με κύριο υλικό τις παύσεις και τις σιωπές, αφαιρώντας μάλλον παρά προσθέτοντας, και με πλήρη αίσθηση του χώρου που πρέπει να έχει ένα τραγούδι για να αναπνέει.
τα κακά νέα: με το πρώτο ομώνυμο lp του συνθετικά μπαίνει σε χωράφια τα οποία μάλλον δεν κατέχει αρκετά. αυτό φαίνεται π.χ. στη σύγκριση της instant classic διασκευής στο "limit to your love" (από το οποίο κρατάει μόνο το σημείο που του αρέσει) ή του "i never learnt to share" (κομμάτια δηλαδή στα οποία η πρώτη ύλη δεν είναι δική του), με τραγούδια όπως τα πιανιστικά ιντερλούδια "give me my month" & "why don't you call me" ή τα "lindesfarne i & ii", τα οποία πραγματικά θα μπορούσαν (και ίσως θα έπρεπε) να λείπουν. η τελική αίσθηση που μένει μετά από κάθε ακρόαση, είναι οτι υπάρχουν κενά που δεν καλύφθηκαν, οτι κάτι έχει μείνει λειψό -και όχι με την καλή έννοια. ίσως γι' αυτό να ευθύνεται το νεαρό της ηλικίας του και η λαχτάρα του να ολοκληρώσει το συντομότερο το δίσκο, όμως το γεγονός δεν αλλάζει: κάτι λείπει από τη συνταγή.
εν κατακλείδει: σε επίπεδο παραγωγής, είναι σίγουρα τεράστιο επίτευγμα το οτι από την πρώτη του δισκογραφική δουλειά καταφέρνει να δημιουργήσει τη δική του μουσική γλώσσα (ίσως ο,τι σημαντικότερο μπορεί να επιτύχει στην καριέρα του ένας παραγωγός), ως τραγουδοποιός όμως θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο για να βρει κάτι πραγματικά ενδιαφέρον να μας πει. η αίσθησή μου είναι πάντως οτι αυτό θα συμβεί με την πάροδο του χρόνου, οπότε ίσως την επόμενη φορά να μπορούμε όντως να μιλήσουμε για αριστούργημα.
το μόνο σίγουρο είναι οτι όλο το 2011 θα ξεσκιστεί να κάνει remix.
BONUS
the old: talk talk - laughing stock (1991)
τους talk talk σαν όνομα τους θυμάμαι πιτσιρικάς από στις αφίσες του μπλεκ, ανάμεσα στους duran duran και διάφορους άλλους με αστεία κουρέματα. όταν πριν ένα-δυο χρόνια διάβασα ότι οι δυο τελευταίοι δίσκοι τους αποτέλεσαν ακρογωνιαίους λίθους για τη γέννηση του post rock, έπεσα από τα σύννεφα. wtf?
η πρώτη λέξη που σου έρχεται στο μυαλό ακούγοντας τον δίσκο είναι διακριτικός. περιμένοντας να συναντήσω τις τόσο χαρακτηριστικές για τις post-rock μπάντες μελοδραματικές κορυφώσεις & στιβαρές ενορχηστρώσεις (gybe-gybe, είστε εδώ;), βρέθηκα σε ένα (εκ πρώτης ακροάσεως) μάλλον singer-songwriter rock ηχητικό σύμπαν, με τη διαφορά οτι ο κόσμος των talk talk απλώνεται πέρα από τετράλεπτες ελεγειακές μπαλάντες, περνώντας σε free-form χωράφια, με όχημα κλασσικές ενορχηστρώσεις (οι οποίες δεν ακούγονται σαν τέτοιες) και jazz ρυθμολογίες, χωρίς όμως τελικά να είναι τίποτα από τα παραπάνω. συγκρατημένο στα ξεσπάσματά του, το laughing stock μοιάζει να υπαινίσσεται περισσότερα από όσα λέει, ακολουθώντας κατά πόδας τη φωνή και τους στίχους του mark hollis, του ανθρώπου που κρύβεται ουσιαστικά πίσω από το δίσκο.
οφείλω να πω ότι πρόκειται για απαιτητικό άκουσμα, κυρίως όσον αφορά τις συνθήκες ακρόασης. αν το ακούσετε μέσα σε λεωφορείο/μετρό/whatever δεν θα δουλέψει. το ίδιο θα συμβεί αν επιχειρήσετε να το ακούσετε περπατώντας στην πόλη, ανεξαρτήτως ώρας ή διάθεσης. το laughing stock απαιτεί σπιτική άνεση, θαλπωρή και πλήρη προσοχή από τον ακροατή για να πετύχει. αν του τα δώσετε αυτά, θα υπάρξει ανταμοιβή. όχι κάθαρση, καθώς τίποτα δεν μοιάζει να λύνεται στο τέλος (και μάλλον δεν είναι αυτός ο σκοπός), αλλά ανακούφιση. ανακούφιση από τους πόνους μιας δύσκολης μέρας, ή από το φορτίο μιας ταλαιπωρημένης ψυχής.
+
