the new: θανάσης παπακωνσταντίνου - ο ελάχιστος εαυτός (2011)
έχω την εντύπωση πως αυτή τη βδομάδα τουλάχιστον τρεις από τους έξι συμμετέχοντες στο 1+1 project θα γράψουμε για το θανάση.
αυτός ο ελάχιστος, αυτός ο εαυτός, ίδιος με θόρυβο ψυγείου σ' άδειο σπίτι, που δένει αρμονικά με τον άλλον, του σύμπαντος, και υφαίνουν τον τρόμο και μετά την πίστη. Παγώνει τον χρόνο, παγώνει το αίμα, δεν εξελίσσεται, δεν ερμηνεύει. βουτάει τα δάχτυλα στο μέλι της ζωής κι αυτιστικά -θαρρείς- για πάντα το αναδεύει.
ο θανάσης στα 52 του παραμένει πνεύμα ανήσυχο. μαθαίνει να σαμπλάρει, εξακολουθεί να αποφεύγει την ευκολία στο στίχο, κι αν πλέον δεν πρωτοπορεί, δεν μπορείς να του κακιώσεις. το χρέος του απέναντι στην ελληνική μουσική το έχει κάνει και με το παραπάνω.
στο πλάι του, άξιος συμπαραστάτης στέκει ο φώτης σιώτας, αναλαμβάνοντας ενορχηστρώσεις, τοξωτά έγχορδα & φωνητικά. συμμετέχει επίσης ο ορφέας περίδης, τραγουδώντας στην πιο αδύναμη ("ανταρκτική") αλλά και στην καλύτερη ίσως στιγμή του δίσκου, την ονειρική "ομίχλη". μου άρεσε επίσης πολύ το ομώνυμο κομμάτι (βγαλμένο κατευθείαν από την "αγρύπνια"), καθώς και τα "ποιος θα με θυμάται", "σαν παιδί" & "φέγγαρος", με το τελευταίο να είναι το πιο φευγάτο κομμάτι του θανάση από τη "βροχή..." και δώθε.
συνολικά ο "ελάχιστος εαυτός" είναι ένας πολύ δουλεμένος δίσκος, προσεγμένος μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. το μόνο που του λείπει (όπως καταλήξαμε συζητώντας με τους inverted a & green onion) είναι ένα πραγματικά μεγάλο τραγούδι, ένα "μιλώ για σένα" ή "όταν χαράζει", το οποίο θα τον σήκωνε στα επίπεδα του "βραχνού προφήτη" ή της "αγίας νοσταλγίας". παρόλα αυτά, πρόκειται για μια πολύ καλή κυκλοφορία, αντάξια της δισκογραφίας του θανάση παπακωνσταντίνου, και σίγουρα ο ελληνικός δίσκος που θα ακούσω περισσότερο το 2011.
υγ. ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο δίλεπτο "ερώτηση κρίσεως". είναι καιρός να βγάλουν οι έλληνες καλλιτέχνες το κεφάλι τους από την άμμο, να κοιτάξουν το τέρας στα μάτια και να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. φαντάζομαι οτι στις καλοκαιρινές συναυλίες θα γίνεται χαμός. εεεε, οοοο, γαμώ το φασισμό :)
BONUS TRACK
the old: screaming trees - buzz factory (1989)
γαμώτο, μεγαλώνω.
μεταξύ αστείου και σοβαρού, ένας φίλος προσφέρθηκε να κεράσει σφηνάκια όποιον από τους συμμετέχοντες στο 1+1 project έγραφε για το buzz factory. ανέλαβα να εκπληρώσω την επιθυμία του (μάλλον έπαιξαν ρόλο και τα σφηνάκια) χωρίς να σκεφτώ τις πιθανές συνέπειες --τώρα έχω πάθει κατάθλιψη.
τα παλιά τα χρόνια το γούσταρα πολύ το grunge. παρόλα αυτά δεν έτυχε να ακούσω τους screaming trees στην εποχή τους --βλέπετε τότε δεν υπήρχε ιντερνέτι, τα λεφτά ήταν λίγα και το πλησιέστερο αξιοπρεπές δισκάδικο βρισκόταν σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από το χωριό. έτσι βολευόμασταν με όποιους δίσκους μπορούσαμε να βρούμε, ακούγοντας επαρχιακό ραδιόφωνο και ανταλλάζοντας/ αντιγράφοντας κασσέτες. όταν έφυγα φοιτητής, αγάπησα τον mark lanegan και κάποια στιγμή στις αρχές των 00s έπεσε στα χέρια μου η δισκογραφία τους, όμως ήταν πλέον αργά για να ασχοληθώ: η μουσική έτρεχε κι εγώ την κυνηγούσα για να την πιάσω. κάπως έτσι φτάσαμε εν έτει 2011 να ακούω το buzz factory και να προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν να φοράς καρώ πουκάμισο, βερμούδα και να μη σου καίγεται καρφί για τίποτα. γαμώτο.
για το δίσκο δεν ξέρω τι μπορώ να γράψω, για να δούμε: συμπυκνώνει στον ήχο του όλο σχεδόν το ροκ των 70s & 80s. επίσης η φωνή του μάρκου παρότι πρωτόλεια, είναι πολύ καλή. κι εγώ δυστυχώς δε νιώθω σχεδόν τίποτα. τα κομμάτια είναι μια χαρά, είμαι σίγουρος οτι αν τα άκουγα το 1995 θα τα λάτρευα, όμως τώρα κάτι λείπει. τι; μάλλον εγώ. κάποια πράγματα καλό είναι να τα κάνεις στην ώρα τους, αλλιώς να μην τα κάνεις καθόλου. and this is one of those things.
γαμώτο, μεγάλωσα.
υγ. θάνο, έκανα οτι μπορούσα. sorry man :(
BONUS TRACK
+ οι επιλογές των
