Μία απ' όλα

Είναι μια σκέψη που με ταλαιπωρεί αρκετό καιρό τώρα, χωρίς να μπορώ να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά και να γράψω κάτι. Ευτυχώς, βρέθηκε ο King Mob και, στο πρώτο του post μετά από ΠΟΛΥ καιρό, μπόρεσε να τα πει πολύ καλύτερα απ' ότι θα μπορούσα εγώ. Με δυο λόγια: μου έχει γίνει πλέον πολύ δύσκολο να γράφω για μουσικές σα να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ γύρω μου καταρρέει το σύμπαν. Κι αν ο φίλος King Mob μοιάζει να έχει βρει τις ισορροπίες του και να επιστρέφει ορεξάτος (όσο ορεξάτος μπορεί να είναι κανείς αυτή την εποχή) στα του μπλογκοχωριού, εγώ έχω αρχίσει να χάνω λίγο το κουράγιο μου. Επιπλέον, αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα (με αρκετή καθυστέρηση, είναι αλήθεια) πως το blog έχει αποκτήσει ένα χαρακτήρα σχεδόν αποκλειστικά μουσικό, κι αυτό δεν μου αρέσει και πολύ. Δεν είναι πως βαρέθηκα να ακούω ή να γράφω για μουσική, απλά, όπως λέει κι ο τίτλος του, πρόκειται για τετράδιο κι όχι για περιοδικό. Οπότε, νομίζω οτι θα μου άρεσε το μαγαζί να επιστρέψει στην παλιότερη και προσωπικότερη (σβησμένη πλέον) εκδοχή του, και, αν στο μέλλον προκύψουν πάλι κείμενα αμειγώς μουσικά, ίσως θα ήταν καλή ιδέα να αναζητήσουν αλλού στέγη. Anyway, θα δούμε πώς θα πάει.

In other news, αλλαγές θα υπάρξουν και στην ηρωική ποπλαϊοεκπομπή. Αρχής γενομένης από σήμερα το απόγευμα, ο σπιραλάκος σταματάει να εκπομπάρει μονάχος του κι αποκτάει sidekick --αν και έχω την αίσθηση ότι σ' αυτή τη συνύπαρξη ο sidekick θα είμαι εγώ. Η Μαρία (the one and only) αναμένεται να εισβάλλει στα στούντιοζ με χάρη πεταλούδας (από αυτές του Πεκίνου, που ανοιγοκλείνουν τα φτερά τους και προκαλούν θύελλες στην Όμαχα) και να μας σαρώσει με λογοτεχνικές αναφορές, εκλεκτικές επιλογές σε μπάσους κρούνερς και καλόπιστη κοινωνική κριτική (sic). Αν κρίνουμε από την εκπομπή που είχαμε κάνει πάλι μαζί στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, η φάση θα έχει μπόλικη πλάκα και, αν βάλει ο Δαρβίνος το χέρι του και αποφύγουμε τους Smiths & τον Moz, μπόλικη καλή μουσική.

Παρεμπιπτόντως, εδώ υπάρχει η τελευταία σόλο σπιραλοεκπόμπα, η οποία μου άρεζε πολύ και σας προτείνω να την ακούσετε. Εντελώς αντικειμενικά μιλώντας, είναι γαμάτη.

Μιας και λέμε για γαμάτα πράγματα, να πούμε και δυο λόγια για την προχθεσινή εμφάνιση του Diplo. Τον κατσίβλαχο από το Tupelo του Mississippi (city population: 39,033) τον ξεχώρισα από την πρώτη στιγμή που άκουσα το 'Bucky done gun'. Όταν δε έμαθα ότι για ένα καιρό ήταν και ζευγάρι με την M.I.A., του έδωσα αιώνιο ρησπέκτ. Στην πορεία άκουσα σχεδόν όλα όσα έχει κάνει ως παραγωγός -κι έχει κάνει πολλά ο άτιμος!- κι η αγάπη μου για τη δουλειά του κούμπωσε οριστικά. Έτσι, η παρουσία του στην Αθήνα ήταν για μένα η εκπλήρωση ενός μουσικού απωθημένου. Ευτυχώς, ο τύπος δεν διέψευσε τις προσδοκίες μου, δίνοντας ένα δίωρο show που, όσοι ήμασταν την Κυριακή στο Κούκου, θα το θυμόμαστε για καιρό. Και θα 'ρθει τώρα κάποιος εμπαθής και θα ρωτήσει: Τι σου αρέσει σ' αυτόν τον κάγκουρα ρε σπιραλάκο; Θα σου απαντήσω αμέσως, αγαπητέ μου εμπαθή: Εκτός του ότι είναι σίγουρα ο coolest man alive, μιλάμε για έναν μάγκα εντελώς προσγειωμένο, που, αφού τα έσπασε για 2+ ώρες με πυρετό, μιλώντας συνέχεια με τον κόσμο και σκαρφαλώνοντας πάνω-κάτω στις κονσόλες, άραξε μετά το τέλος του σετ για να χορέψει παρέα με όσους ήταν πάνω στη σκηνή, να χαβαλεδιάσει ραπάροντας πάνω από τα κομμάτια που έβαζαν οι DJs του Κορμοράνου και γενικά να φερθεί σαν νορμάλ άνθρωπος, δικό μας παιδί λαϊκό, κι όχι σαν Μπριζίτ Μπαρντώ. Επιπλέον, μουσικά μιλώντας, είναι από τους λίγους που αντιλαμβάνονται πλήρως την ζωώδη, σωματική διάσταση της μουσικής, ακολουθώντας το ένστικτό του στην αναζήτηση του επόμενου υπερβρώμικου ήχου που θα σε κάνει να χοροπηδάς σαν το αρκούδι, χωρίς να πουλάει παπατζιλίκι και ψαγμενιλίκι. Τέλος, και τίποτα από τα παραπάνω να μην ίσχυε, ο τύπος έχει φτιάξει αυτό το κομμάτι, τι άλλο θέλεις; [Για την εμφάνιση των Acid Baby Jesus (για την οποία δεν έχω άποψη) και μια πιο αναλυτική παρουσίαση του Diplo-set -συν μια αναφορά στα 10 ευρώπουλα που χρέωνε ο μαγαζάτορας το ποτό- ο ΛΚΡόρης έχει κάνει τη βρώμικη δουλειά.]

Μ' αυτά και μ' αυτά, έφτιαξε κι η διάθεσή μου, που στην αρχή του ποστ ήταν να την κλαίνε οι ρέγκες. Καλή φάση.


ΥΓ. Το κόλλημα με τους Polica καλά κρατεί. Άκου εδώ να νιώσεις.

Μέρες του Νοέμβρη

[gotye feat. kimbra - somebody that I used to know]

Μετακόμιση // Ατυχήματα // Ταξίδια // Μπαστούνια // HTRK // Βρογχίτιδα // Βιβλία // Ρούχα // Πλυντήρια (πολλά πλυντήρια) // EMA // Βρυκολακιασμένες ακαδημαϊκές υποχρεώσεις --και φυσικά Παπαδήμος // Βορίδης // 6η δόση // Γαμημένη εφιαλτική πραγματικότητα.

--Λέξεις-κλειδιά για ένα μήνα που έκανε για τρεις -κι ακόμη δεν έχει τελειώσει.

Μ' αυτά και μ' αυτά, παραμέλησα τη σειρά των εβδομαδιαίων μου δισκο-ποστ, ενώ επίσης οφείλω να γράψω δυο λόγια για το live των HTRK που είδα στα ξένα. Τέλος πάντων, θέλω να ελπίζω ότι μόλις βγει κι αυτή η διαβολοβδομάδα, θα μπορέσω να επιστρέψω στη (σχεδόν) ρουτίνα μου, να κάνω μια σούμα του τι άκουσα όλο αυτό τον καιρό (η καταγραφή των εμπειριών είναι το παν, το λέει κι ο Περέκ) και να μπω πανέτοιμος και ψαρωμένος ως νέοπας στο πανηγύρι της blogovision. Μέχρι τότε, βαθιές ανάσες και Gotye. Ξανά και ξανά.

Αφύπνιση

Η πρώτη ίσως ερωτική ανάμνηση που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτή εδώ τη σκηνή από τις Ερωτικές μπίζνες ενός πρωτάρη: Πρέπει να ήμουν 7 ή 8 χρονών όταν ένιωσα μια πρωτόγνωρη και μάλλον άβολη έξαψη βλέποντας τον πιτσιρικά τότε Tom Cruise να κάνει σεξ (ή μήπως έρωτα;) με τη Rebecca De Mornay στο ημιφωτισμένο βαγόνι του ηλεκτρικού, υπό τους ήχους κάποιας συγκλονιστικής μουσικής που έμελλε να μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου για πάντα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως μέχρι σήμερα, κάθε φορά που ακούω το Love on a real train των Tangerine Dream, μια σκιά εκείνης της άγουρης έξαψης ακόμη ξυπνά μέσα μου. Υποθέτω πως είναι κι αυτός ένας από τους τρόπους με τους οποίους η μουσική λειτουργεί ως μηχανισμός γνώσης και θύμησης.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον επίσης μου φαίνεται το γεγονός ότι οι Tangerine Dream, αφού καθόρισαν ως επιρροή το τοπίο της ηλεκτρονικής μουσικής στα 90s (μπορεί άραγε να φανταστεί κανείς π.χ. τους FSOL χωρίς το 'Phaedra';), εξακολουθούν να επηρεάζουν μια μεγάλη μερίδα από τους bedroom producers του σήμερα. Προσέξτε όμως την ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Οι  ηλεκτρονικάδες των 90s κατέφευγαν στους πρωτοπόρους T.D. των 70s αναζητώντας νέες ιδέες, οι σημερινοί πιτσιρικάδες ψαρεύουν νοσταλγία από τη δισκογραφία των παρηκμασμένων T.D. των 80s -νοσταλγία για μια εποχή όμως που δεν γνώρισαν ποτέ! Ακούστε το εξαιρετικό Hanging on του Active Child σε αντιπαραβολή με το προανεφερθέν κομμάτι των Tangerine Dream, για να βγάλετε κι εσείς τα συμπεράσματά σας. Music works in mysterious ways, δε νομίζετε; 

[το παραπάνω κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη χθεσινή εκπομπή στον Poplie, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ]

last night i dreamt of portlandia

◄ ok, ετοιμάζω βαλίτσες ►

do you remember the 90s? // η απέραντη νοσταλγία ξαναχτυπά // (κι όσο βουλιάζουμε στα σκατά, τόσο αυτή θα μεγαλώνει) // σούπερ κολλητικό το τραγουδάκι // all the hot girls wear glasses, yeah! // το portland λέει έχει λέει τους πιο αυστηρούς νόμους ενάντια στην οπλοκατοχή σε ολόκληρες τις ηπα // και τους πιο φιλικούς προς την ελευθερία του λόγου // πέρυσι είχαν 13.000 συμμετοχές στο naked bike ride // wowzers! // σύμφωνα με το βίντεο, portland is the city where young people go to retire // portland is the chuck norris of cities, θα συμπλήρωνα εγώ // άσχετο, αλλά is that omer prionis juggling with the flag at 2:25? // μια που τ' αναφέραμε, κόψε άτομο που έχουν εκεί για δήμαρχο  και κάνε τη σύγκριση // πίκρα; // τεσπα,  the dream of the 90s is alive in portland // and the tatoo ink never runs dry // οπότε δεν χρειάζεται να το κουράζουμε // διαβατήριο έβγαλα // βαλίτσες μάζεψα // τα ψάρια τα τάησα // την κάνω! // (ελπίζω μόνο να με δεχτούνε)

υγ. sleater-kinney ftw είπαμε;


[portlandia ονομάζεται η νέα σειρά του ifc, με πρωταγωνιστές την carrie brownstein και τον fred armisen. το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις ηπα τα ξημερώματα του σαββάτου και ήταν αρκετά συμπαθητικό. περισσότερες πληροφορίες και videos θα βρείτε εδώ]

hello again

το άνοιξα, το έκλεισα, το ξανάνοιξα, το ξαναέκλεισα, το ξανανοίγω, ξανά-μανά και πάλι απ' την αρχή. δουλειά δεν είχε ο διάολος, σε δουλειά να βρισκόμαστε κτλ. // λεφτά υπάρχουν. κι ο αη-βασίλης υπάρχει επίσης. για το θεό δεν ξέρω, απευθυνθείτε εδώ. // άλλοι έφυγαν στα εξωτερικά, άλλοι πήγανε στρατό, άλλους τους έφαγε η αρκούδα, δεν βαριέσαι, ότι μπορούμε κάνουμε. // ευτυχές το νέο έτος και εις άλλα με υγεία.

υγ. κάθε γενιά ζει την τραγωδία που της αξίζει.

υγ2. το μαγαζί τελεί υπό ανακαίνιση, δείξτε επιείκια.