[Αφού χάνω που χάνω τον καιρό μου ακούγοντας συνεχώς μουσική και κρατώντας σημειώσεις σχεδόν ψυχαναγκαστικά (γαμημένο OCD), είπα να αρχίσω να τα μοιράζομαι, για να ανοίξουν οι κλασσικές, ανούσιες μουσικοκουβέντες που τόσο αγαπάμε. Οι βαθμολογίες μπαίνουν κυρίως εν είδει προβοκάτσιας και ακολουθούν την κλίμακα pitchfork, γιατί ο καλός ο χίψτερ φαίνεται στις λεπτομέρειες.]
Zomby - Dedication [7.2]
Είναι, κατά τη γνώμη μου, ο πιο ταλαντούχος της γενιάς του και γι' αυτό το λόγο οι απαιτήσεις μου είναι μεγάλες. Το 'Dedication' αποτελεί τον πρώτο του δίσκο στην 4AD και, με 16 στοιχειωμένα κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών, μοιάζει περισσότερο με συρραφή εξαιρετικών προσχεδίων για κομμάτια που θα γράψει στο μέλλον. Ακόμη κι έτσι, είναι πολύ καλύτερο από τις περισσότερες κυκλοφορίες σ' αυτό το μετα-dubstep περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 1-2 χρόνια, καθώς ο τύπος ξέρει περισσότερη μουσική από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Στοιχηματίζω ότι η επόμενη του δουλειά θα είναι μνημειώδης.
Pygmy Lush - Old Friends [6.3]
Ετούτο είναι αμερικανο-φολκ παιγμένο από χαρντκοράδες με ευαισθησίες. Το 'Old Friends' κυκλοφόρησε την άνοιξη κι έκανε αρκετό κόσμο στο ελληνικό μπλογκοχωριό να παραμιλάει, εν μέρει μάλλον δικαιολογημένα. Το πρόβλημά μου με τον συγκεκριμένο δίσκο είναι ότι, ενώ ξεκινάει και -κυρίως- τελειώνει πολύ δυνατά, στη μέση κάνει μια πλαδαρή κοιλιά, που -εμένα τουλάχιστον- με κουράζει λίγο. Όπως και να 'χει, κομμάτια σαν το ομώνυμο του δίσκου δεν γράφονται κάθε μέρα, οπότε αξίζει παραπάνω από μια αυτιά.
Beirut - The Rip Tide [5.6]
Τρίτος δίσκος για τον Zac Condon και, παρότι οι balkan αναφορές στον ήχο του έχουν ελαχιστοποιηθεί, η συναγή ουσιαστικά παραμένει σταθερή. Πνευστά, ταμπούρλα και η ίδια, πηγμένη-στο-βιμπράτο φωνή, που κάποτε μου άρεσε αλλά πλέον έχει αρχίσει να με εκνευρίζει. Το 'The Rip Tide' ξεκινάει αναπάντεχα καλά, όμως οι πιο αξιόλογες ιδέες του εξαντλούνται στα 3-4 πρώτα τραγούδια, με αποτέλεσμα το δεύτερο μισό του να βουλιάζει στη λήθη. Ο τύπος χρειάζεται μια αλλαγή και μάλιστα γρήγορα.
Red Hot Chili Peppers - I'm With You [5.4]
Ντροπή; Όπως άλλοι έχουν κρυφή καψούρα με τους REM και με τους U2, έτσι κι εγώ από πιτσιρικάς αγαπάω τους RHCP. Οκ, οι δίσκοι τους πάντα χρειάζονταν ξεσκαρτάρισμα, αλλά, αφού ξεφορτωνόσουνα τη φύρα, έμεναν τουλάχιστον 7-8 τραγούδια που άξιζαν τον κόπο. Αυτή τη φορά τα καλά τραγούδια είναι μόλις 3-4 και η μπάντα μοιάζει κουρασμένη. Υποθέτω οτι η απουσία του Frusciante έχει παίξει το ρόλο της, παρότι ο αντικαταστάτης του, παιχτικά τουλάχιστον, ακούγεται ολόιδιος. Στα ευχάριστα της υπόθεσης είναι οτι ο Kiedis προφανώς αγαπάει Listener, αν κρίνουμε από τη επική γεροντομουστάκα του και τη εκφορά του λόγου στο (μέτριο κατά άλλα) 'Even you Brutus'. Συνολικά, χωρίς ο δίσκος να είναι ιδιαίτερα κακός, πρόκειται μάλλον για τη χειρότερη δουλειά της καριέρας τους. Κρίμα.
Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son [5.1]
Κλασσική περίπτωση τραγουδιάρη ιδιαίτερα αγαπητού στην Ελλάδα, που στο εξωτερικό δεν τον ξέρει ούτε ο μπατζανάκης του, και κοίτα να δεις που ο μπαγάσας θα με βάλει να τσακωθώ με το αίσθημα. Αυτό το χαμηλών τόνων chamber-pop-meets-folk δεν είναι και πολύ του γούστου μου, η φωνή του μου φαίνεται εντελώς επίπεδη και το όλο πακέτο αναδίδει μια μυρωδιά μούχλας. Επίσης, στο εξώφυλλο ο τύπος μοιάζει να αναπαύεται πάνω σε μια γιγάντια ματωμένη σερβιέτα. Nuff said, τώρα περιμένω τις ορδές των θαυμαστών του, και ιδίως τον φίλο που είχε επιλέξει τον ομώνυμο δίσκο του για καλύτερο του 2008 (you know who you are!), για να τσακωθούμε.
