[Πολλή δουλειά, λίγη και όχι ιδιαίτερα καλή μουσική αυτή την εβδομάδα. Χρειάζομαι έναν εξαιρετικό δίσκο επειγόντως.]
Panda Bear - Tomboy [4.1]
Εντάξει, μωρή αρκούδα, παραδίνομαι. Αρκετά με ταλαιπώρησες κι αρκετά σε ταλαιπώρησα, καιρός να πάμε παρακάτω. Έχω 5 μήνες που παιδεύομαι on and off με το Tomboy, προσπαθώντας να βρω από κάπου να πιαστώ, να ανακαλύψω ίσως κρυμμένες χάρες που αποκαλύπτονται μετά την 6η/10η/νιοστή ακρόαση, χωρίς τύχη όμως. Είναι αλήθεια πως έχω θέμα με τον ήχο των όψιμων Animal Collective -βασικά μου προκαλεί ψυχοσωματικές αντιδράσεις τύπου ναυτία, ζαλάδες και blurred vision-, όμως στο Person Pitch, τον προηγούμενο δίσκο του Panda Bear, υπήρχαν τουλάχιστον τα 'Comfy in Nautica' & 'I'm not', τραγούδια δηλαδή που τα καταλάβαινα και τα ένιωθα. Εδώ όλα τα καταπίνει η chilled νεοχίπικη κρυφο-φιλοδοξία, αυτό το I'm-too-chill-to-bother-yet-I-bother-way-too-much feeling, ντυμένο με ένα υπερβολικά φορτωμένο drowsy ηχητικό ρούχο που ξεπερνά τα όρια του αδιάφορου και γίνεται ενοχλητικό. Από τα 12 κομμάτια του άλμπουμ, ξεχωρίζω το 'Slow Motion' ως την πιο άρτια υλοποίηση του pandabear-ικού οράματος, το 'Afterburner' ως την πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του και το 'Scheherazade', επειδή ακριβώς δεν ακούγεται σαν Panda Bear. And with that said, μπορώ να βγάλω το Tomboy από το listening queue μου και να μην ξανασχοληθώ ποτέ μαζί του.
The War On Drugs - Slave Ambient [5.4]
Shoegaze americana? Seriously? Ίσως κάνω λάθος, αλλά στο μυαλό μου ο ήχος των massive ξυσιμάτων του shoegaze πάντα παρέπεμπε σε γκρίζα αστικά τοπία κι όχι στους απέραντους δρόμους της αμερικάνικης υπαίθρου. Επιπλέον, το να ακούω φυσαρμόνικες και την faux-Dylanesque φωνή ενός τύπου που το πραγματικό του όνομα είναι Granofsky, πάνω από μοτόρικ ρυθμούς και drone guitars, μου φαίνεται πιο παράταιρο κι από Στέρεο Νόβα με λαούτα και τον Σωκράτη Μάλαμα στα φωνητικά. Εντάξει, υπερβάλλω λίγο, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα: π.χ. το 'Your love is calling my name' είναι σίγουρα ένα από τα πιο υπέροχα-να-τα-ακούς-οδηγώντας-στην-εθνική τραγούδια της χρονιάς, ενώ εξίσου πορωτικό είναι το instrumental 'Original Slave'. Γενικά, τα σημεία που το μαρσαριστό shoegaze επικρατεί της americana είναι απολαυστικά, όταν όμως το πράγμα γυρνά στις ραδιοφωνικότερες στιγμές του Springsteen, ο δίσκος πάσχει, κυρίως γιατί ο Adam Granduciel δεν έχει ούτε το ένα δέκατο από τα songwriting skills του Boss. Έτσι, το 'Slave Ambient' μου μοιάζει μετέωρο, προδομένο από τις american hero φιλοδοξίες του δημιουργού του. Από την άλλη, βλέποντας την αποθεωτική αποδοχή που γνώρισε ο δίσκος στις ΗΠΑ, υποψιάζομαι οτι ίσως πρόκειται για ένα από αυτά τα πράγματα που πρέπει να είσαι αμερικάνος για να τα εκτιμήσεις.
Crowbar - Sever The Wicked Hand [5.8]
Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά, να βλέπω Beavis & Butthead και να σκάει αυτό το κομμάτι. Θυμάμαι στα καπάκια να μαζεύω το σαγόνι μου απ' το πάτωμα. Ήταν η εποχή που ο όρος sludge metal δεν είχε καν ανακαλυφθεί, επρόκειτο απλά για doom metal with a hardcore twist -ή το ανάποδο, αν προτιμάτε. Ήταν οι Black Sabbath αγκαλιά με τους Black Flag, σε πείσμα των πιο παραδοσιακών μεταλλάδων και πάνκηδων. Ήταν ο χοντρο-Kirk Windstein, που τραγούδαγε κι έχεζε ταυτόχρονα. Ήταν και γαμώ. Fast forward 20 σχεδόν χρόνια, κι ο Kirk είναι ακόμη εδώ, αναγεννημένος χριστιανικά, αλλά ακόμη δυσκοίλιος φωνητικά. Γενικά, ελάχιστα έχουν αλλάξει: Ο ίδιος ήχος στις κιθάρες, οι ίδιοι αργοί-με-βάρβαρα-ξεσπάσματα ρυθμοί, οι ίδιοι υπερ-κλισέ βασανιστικοί στίχοι. Το μόνο που λείπει είναι -αναμενόμενα;- η στεγνή έμπνευση των πρώτων δίσκων τους. Ο 15χρονος εαυτός μου θα το λάτρευε, ο τωρινός μπορεί απλά να απολαμβάνει τη νοσταλγία.
