[Με καθυστέρηση δύο ημερών λόγω ανωτέρας βίας & άγχους/στρες/παχυσαρκίας -άτιμη κρίση-, παραθέτω εν τάχει τη γνώμη μου για τους δίσκους που άκουσα την περασμένη εβδομάδα.]
Rustie - Glass Swords [7.4]
Let this kid go wild! Είναι ανεπανάληπτη η ελευθερία με την οποία διαχειρίζεται ο Rustie το υλικό του. Μουσική του χθες, του σήμερα και του αύριο φτιαγμένη για να ντύσει video games κάποιας εναλλακτικής εκδοχής των 80s, ήχος που ακροβατεί στα όρια του καλού γούστου και συναισθητικά φέρνει στο μυαλό φουξ αποχρώσεις και nyan cats να τα σπάνε γεμάτες χαρά, με τη βία (όπου υπάρχει) να εκδηλώνεται μέσα από synth stabs αντί για wobble bass και βασικά όλο το πακέτο να ακούγεται σαν dubstep on E. Δεν είναι για όλα τα γούστα (κιθαρολάγνοι μείνετε όσο πιο μακριά μπορείτε), αλλά μετράει πάρα-πάρα πολύ.
Dum Dum Girls - Only In Dreams [5.9]
Ας ξεκινήσουμε με τα ευχάριστα: Τα κορίτσια μας έχουν δουλέψει πολύ στο στούντιο κι αυτό φαίνεται. Το 'Only in Dreams' ('Μόνο στα όνειρα' -seriously?) αποτελείται από δέκα καλογραμμένα, καλοπαιγμένα κομμάτια, με ωραία ατμόσφαιρα, τσάι και συμπάθεια σε φάση πανκ ροκ κι είμαστε όλοι φίλοι. Πάμε στα δυσάρεστα τώρα. Ο ήχος των Dum Dum Girls έχει καθαρίσει πολύ σε σχέση με το ντεμπούτο τους -για την ακρίβεια, υπερβολικά πολύ. Επιπλέον, φαίνεται πως η
Dee Dee τον τελευταίο χρόνο έμαθε να βάζει βιμπράτο στη φωνή της και -δυστυχώς για όλους μας- το έχει ξεπατώσει. Γενικότερα, ο δίσκος αποπνέει μια επαγγελματίλα που δε νομίζω πως ταιριάζει με την ιδιοσυγκρασία του συγκροτήματος, ενώ και η σχεδόν μηδενική διαφοροποίηση από τραγούδι σε τραγούδι δεν βοηθάει την κατάσταση. Όσο για τα υπόλοιπα που διαβάζω σχετικά με τις συνθήκες κάτω από τις οποίες γράφτηκαν τα τραγούδια (η μαμά της Dee Dee πέθανε από καρκίνο & το αγόρι της έλειπε για καιρό σε περιοδεία), μπορεί να ξυπνούν τη συμπόνια στη μαύρη κι άραχνη ψυχή μου, αλλά μουσικά δεν μου λένε κάτι.
Puscifer - Conditions Of My Parole [7.1]
Παρότι έφαγε τρελό κράξιμο από παντού, το πρώτο δισκάκι των Puscifer (one-man project του Maynard Keenan) μου είχε αρέσει ΠΑΡΑ πολύ, ακριβώς επειδή κρατούσε αποστάσεις από τον ήχο των Tool & A Perfect Circle. Δυστυχώς, η δεύτερη κανονική δουλειά του(ς) (δεν μετράω ΕΡs, remixes κτλ) μοιάζει -ως ένα βαθμό- με πισωγύρισμα: Κομμάτια όπως τα 'Weaver' & 'Telling Ghosts' θα μπορούσαν εύκολα να βρίσκονται στο 'Thirteenth Step', πράγμα που δεν είναι απαραίτητα κακό, όμως εγώ ήλπιζα σε κάτι εξίσου παλαβό και out there με το υλικό του 'V for Vagina'. Από εκεί και πέρα, η φωνάρα παραμένει καθηλωτική, οι μελωδίες που επιλέγει να περπατήσει είναι εξίσου μνημειώδεις με αυτές του παρελθόντος, και γενικά δε νομίζω οτι υπάρχει περίπτωση να μη μ' αρέσει δίσκος στον οποίο εμπλέκεται το τρελο-Maynard -με εξαίρεση βέβαια το eMOTIVe, που ήταν μια βλακεία και μισή.
