[Από τους τρεις δίσκους που άκουσα αυτή την εβδομάδα, οι δύο είναι πάσες του Raggedy Man και ο ένας του Sketchinky. Το which-is-whose είναι μάλλον εύκολο να το καταλάβετε :-)]
K-Holes - K-Holes [6.8]
Ρε, μήπως μας δουλεύουν οι μάγκες της Hozac Records; Δεν υπάρχει περίπτωση αυτός ο δίσκος να κυκλοφόρησε φέτος. Η μουσική, ο ήχος, ακόμη και οι φάτσες των μελών του συγκροτήματος, όλα μοιάζουν να έχουν βγει από τα πιο λερωμένα και θορυβώδη νεοϋορκέζικα υπόγεια των early 80s. Δεν αναφέρομαι βέβαια στην καλογυαλισμένη εκδοχή των 80s που τόσο πολύ πουλάει τα τελευταία χρόνια ταλαιπωρώντας τα αυτιά και την αισθητική μας, έτσι; Εδώ έχουμε να κάνουμε με άγριο no wave/garage punk χωρίς την παραμικρή υποψία λούστρου, μια μουσική που μου φέρνει στο μυαλό ένα μάλλον ατσούμπαλο, ιδρωμένο πλάσμα που χοροπηδάει άτσαλα υπό τους ήχους του σαξοφώνου, κουνώντας την περμανάντ του πάνω-κάτω και πέρα-δώθε μέχρι τελικής πτώσης. Και παρότι δεν είμαι ο μεγαλύτερος φαν των 80s, αυτό το άτσαλο πλάσμα μου φαίνεται παράξενα γοητευτικό.
Alexander Turnquist - Hallway Of Mirrors [6.1]
Ο Alexander Turnquist είναι 23 ετών, συνθέτης και δεξιοτέχνης της δωδεκάχορδης ακουστικής κιθάρας. Παρότι πιτσιρικάς, έχει ήδη βγάλει τρεις δίσκους πριν από το 'Hallway of mirrors', απολαμβάνοντας εξαιρετική κριτική αποδοχή και δίνοντας αφορμή για συγκρίσεις με ιερά τέρατα όπως ο John Fahey. Η τελευταία του δουλειά, αν και κυκλοφόρησε την άνοιξη, είναι ένας δίσκος απόλυτα φθινοπωρινός, φτιαγμένος για να ακούγεται σε ημιφωτισμένα δωμάτια με βροχερά παράθυρα και χοντρές γάτες κουρνιασμένες σε πουλοβεροφορεμένες αγκαλιές. Από εκεί και πέρα, είναι μάλλον θέμα γούστου και ιδιοσυγκρασίας το αν θα βρει κανείς πράγματα για να πιαστεί και να αγαπήσει σ' αυτά τα 35 λεπτά ορχηστρικής μουσικής. Αυτή η φίλη για παράδειγμα το λάτρεψε· εγώ οφείλω να ομολογήσω ότι υπήρξαν στιγμές που βαρέθηκα.
Snowman - Absence [7.6]
Για απουσία έγραφα την προηγούμενη εβδομάδα στο κείμενο για τους HTRK, 'Absence' ονομάζεται και ο δίσκος των Snowman που δεν έχω σταματήσει να ακούω τις τελευταίες μέρες. Οι δυο μπάντες μοιράζονται κοινή καταγωγή (Αυστραλία), κοινή πορεία (expats στο Λονδίνο) & κοινές μουσικές καταβολές (post-punk), όμως ενώ οι HTRK κατάφεραν να ξεπεράσουν τον χαμό ενός μέλους τους χωρίς να διαλυθούν, οι Snowman -για άγνωστους σε μένα λόγους- ανακοίνωσαν πως κατεβάζουν ρολλά την ίδια μέρα που κυκλοφόρησε ετούτη η -τρίτη και, κατά τα φαινόμενα, τελευταία- δουλειά τους. Έχοντας αφήσει πίσω τις τελευταίες στάλες θορύβου, ο ήχος τους έχει εξελιχθεί σε κάτι απροσδιόριστα απειλητικό, το οποίο, επιχειρώντας μια ακροβατική παρομοίωση που σίγουρα θα εγείρει ενστάσεις, θα περιέγραφα σαν early-90s King Diamond from down under, μεγαλωμένο με αυστηρή δίαιτα post-punk αντί για prog/hard rock και με δισκογραφικό συμβόλαιο στην παλιά, καλή 4AD. Οκ, τραβηγμένο ίσως, αλλά σκεφτείτε το για μια στιγμή: Σχεδόν αποκλειστικά falsetto φωνές, απόκοσμες, κλασσικίζουσες μελωδίες & ατμόσφαιρες, tribal ρυθμοί και κοφτά μπασο-ριφς -έχω άδικο; Μάλλον ναι, αλλά νομίζω πως πιάσατε το νόημα. Όπως και να έχει, το 'Absence' αποτελεί ένα εξαιρετικό ρέκβιεμ για μια μπάντα που μάλλον αδίκησε τον εαυτό της εγκαταλείποντας τη μάχη νωρίς.
