Νοέμβρης 2011, Βερολίνο. Μια τελευταία βουτιά.
Το
Chez Jacki είναι χωμένο κάτω από μια γέφυρα του S-Bahn, με την πόρτα του ν' ανοίγει στην ανατολική όχθη του Spree. Κλασσικό βερολινέζικο venue, από αυτά που κάνουν την υπόγα του Bios να μοιάζει με το Παλλάς. Στη σκηνή του έχουν ήδη ανέβει και παίζουν οι
Bruises, ντόπιο ντουέτο πειραματικών προσανατολισμών και αγνώστων λοιπών στοιχείων. Δεν τους λες κακούς, όμως δεν πρόκειται να σκίσεις καλσόν για πάρτη τους. Μπύρα με 2 ευρώ λοιπόν και περιμένουμε.
Περιμένοντας, παρατηρώ το κοινό: Ένα συνοθύλευμα από δερματόδετους πάνκηδες, κατσουφιασμένους μεταγότθους και χαριτοδιπλωμένα χιψτερόνια σε μια αναπάντεχα αρμονική συνύπαρξη, μουστάκια, eyeliner & υπεσταλμένες μοϊκάνες διάσπαρτες ανάμεσα σε ξυρισμένα κεφάλια και hoodies. Πολλές και πολύ ωραίες οι θηλυκές παρουσίες, which is always a good thing. 'Ωρα για δεύτερη μπύρα.
Τελευταίες νότες για τους Bruises, οι οποίοι γνωρίζουν μια μικρή αποθέωση από συγγενείς και φίλους. Ξεστήσιμο και στήσιμο για ν' ανέβουν τα δικά μας παιδιά. Αναμονή. Ντουμάνια ξηρού πάγου σηκώνονται στη σκηνή κι ανακατεύονται με τους καπνούς των τσιγάρων, κάνοντας την ατμόσφαιρα ανυπόφορη --εννοείται πως εξαερισμός δεν υπάρχει ούτε γι' αστείο. Κάπου στο βάθος ακούγεται η εισαγωγή του 'Ice Eyes Eis'. Ξεκινάμε.
Όταν καταλαγιάζουν οι καπνοί, οι δυο HTRK έχουν ήδη λάβει θέσεις μάχης. Μια ματιά στο set-up των οργάνων προξενεί ευχάριστη έκπληξη, καθώς δεν υπάρχει πουθενά λάπτοπ. Ο σχιστομάτης, εκτός από την κιθάρα που κρέμεται στους ώμους του, έχει δίπλα του ένα τραπέζι με δυο κονσόλες ήχου κι άπειρα πεταλάκια. Η Jonnine είναι μάλλον υπεύθυνη για το ρυθμό, καθώς μπροστά της βρίσκεται ένα MPC/sampler κι ένα ηλεκτρονικό snare. Και φυσικά το μικρόφωνο.
It's killing time. Χωρίς διακοπές για συστάσεις και φιλοφρονήσεις, ακούμε ολόκληρο το 'Work (work, work)', ενώ στον τοίχο πίσω από τη σκηνή παίζουν live visuals. Για κάποιο λόγο, η θερμοκρασία μοιάζει να έχει πέσει αισθητά σ' ολόκληρο το χώρο. Είναι αυτό το παγωμένο συναίσθημα που ξεχυνεται από τα ηχεία, μια αποστασιοποιημένη, στείρα θλίψη --άραγε έτσι να λυπούνται τα πρεζάκια; Στο πρόσωπο της Jonnine, τις λίγες φορές που φωτίζεται, βλέπεις συσπάσεις υπό το βάρος ένος πένθους χημικού, πένθος και κούραση μαζί, δεν θέλει να είναι εκεί και το νιώθεις. Ο Nigel, από την άλλη, είναι χαμένος στον κόσμο του: πατά κουμπάκια, παίζει μερικές νότες στην κιθάρα, ξανά κουμπάκια, τα μάτια του δεν σηκώνονται στιγμή για να κοιτάξουν προς το μέρος μας --ή οπουδήποτε αλλού. Στη μια ώρα που θα διαρκέσει το live, oι δυο τους δεν πρόκειται να κοιταχτούν ούτε μια φορά.
'Slo-glo', 'Bendin', 'Synthetik', κάποιοι από το κοινό (μαζί τους κι εγώ) ψιθυρίζουν σκόρπιους στίχους, κάποιοι άλλοι κουνιούνται μάλλον εκτός ρυθμού, ο ρυθμός έχει γίνει ρευστός, γλιστράει μέσα απ' τα χέρια σου, δεν μπορείς να τον πιάσεις, στη διάρκεια του 'Poison'
ο τοίχος προβάλλει tentacle porn και κολλάμε, δυο σειρές μπροστά ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να πιαστούν από κάπου, ποιός ξέρει, μπορεί και να τα καταφέρουν. Προτελευταίο κομμάτι το 'Love triangle' κι έχω ανατριχιάσει ολόκληρος, σκέφτομαι πως μιλάει για τους τρεις τους, πριν αυτοκτονήσει ο Sean, γαμημένη απώλεια, αυτό είναι το κυρίαρχο συναίσθημα τελικά, αυτή είναι η δύναμη του ήχου τους. Κλείνουν το live με κάτι από τον πρώτο δίσκο, η Jonnine μας πετά μια βιαστική καληνύχτα και, χωρίς ν' ανταλλάξουν ματιά ή κουβέντα, φεύγουν ο καθένας προς διαφορετική κατεύθυνση. The end.
Τα φώτα ανάβουν κι ένας πιτσιρικάς (είναι-δεν είναι 18 χρονών) λαμβάνει θέση πίσω απ' τα ντεκς για να παίξει το πιο βίαιο, βρώμικο hardcore dubstep που μπορείς να φανταστείς. Αρκετός κόσμος αποχωρεί, όμως για κάποιους η νύχτα τώρα αρχίζει. Μένω λίγο για να χαζέψω τους πάνκηδες που κοπανιούνται σα να μην υπάρχει αύριο, ή σα να μην υπήρξαν ποτέ οι Exploited, πίνω μια τελευταία μπύρα και την κάνω για να προλάβω την πτήση για Αθήνα.
Στο δρόμο της επιστροφής σκέφτομαι πως δεν υπάρχει τρόπος για να συνεχίσουν να υφίστανται οι HTRK. Έβγαλαν το δίσκο όπως όφειλαν στο μακαρίτη -άλλωστε πρόκειται για κομμάτια που είχαν γράψει όλοι μαζί-, έκαναν την περιοδεία, όμως το βάρος που κουβαλάνε στους ώμους τους μοιάζει να τους έχει διαλύσει. Δεν βλέπω κάτι άλλο που να μπορούν να κάνουν, εκτός από το να πάρει ο καθένας το δρόμο του. Περίπου όπως κατέβηκαν από τη σκηνή του Chez Jacki.
