[Μετά το τρελό σουξέ που είχε η α-λα Pitchfork χρησιμοποίηση δεκαδικών ψηφίων στη βαθμολογία των δίσκων την προηγούμενη βδομάδα, σκέφτηκα να κάνω το επιπλέον βήμα κι αυτή τη φορά να βγάλω βαθμολογίες με ακρίβεια χιλιοστού. Τελικά το μετάνιωσα, όμως τώρα επεξεργάζομαι μια νέα κλίμακα βαθμολόγησης με τη χρήση μιγαδικών αριθμών. Γιατί τετράδιο Spiral σημαίνει επιστημονική μέθοδος, όχι σαχλαμάρες.]
Case Studies - The World Is Just A Shape To Fill The Night [7.4]
Μέσα στο 2010 ο Jesse Lortz άφησε πίσω του όχι μόνο τους The Dutchess & The Duke, αλλά κι ένα οδυνηρό διαζύγιο, το οποίο στοιχειώνει τον πρώτο δίσκο του ως Case Studies. Στο 'The World Is Just...' οι στίχοι του Lortz είναι ματωμένοι, ο ήχος όσο λερωμένος πρέπει και η ατμόσφαιρα σκοτεινή: Ο δίσκος κουβαλάει την απώλεια που έχει βιώσει ο καλλιτέχνης και οι λίγες αχτίδες ήλιου που καταφέρνουν να χωθούν από τις κουρτίνες, δεν αρκούν για να φωτίσουν τα σκοτάδια. Μουσικά, η αγάπη του για τον πρώιμο Leonard Cohen κυριαρχεί, ευτυχώς όμως ο τύπος έχει τα τραγούδια για να αντέξει μια τόσο βαριά σκιά. Συνολικά, πρόκειται για μια μάλλον αναπάντεχη κυκλοφορία από την Sacred Bones, η οποία μας έχει συνηθίσει σε πολύ πιο φασαριόζικα πράγματα, μια κυκλοφορία όμως που ξεχωρίζει εύκολα μέσα στο σωρό των folk singer-songwriter δίσκων που έχω ακούσει φέτος και θέτει υποψηφιότητα για τη λίστα με τα καλύτερα της χρονιάς.
Burzum - Fallen [6.6]
Το 'Fallen' συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το 'Belus': Καλύτερη παραγωγή, περισσότερα καθαρά φωνητικά, πιο αργοί ρυθμοί, ελάχιστες εκπλήξεις. Πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κανένα σοβαρό λόγο για τον οποίο εν έτει 2011 οι πιτσιρικάδες μπλακμέταλλοι θα επέλεγαν να ασχοληθούν με τα ύστερα του μπάρμπα-Vikernes. Ο δίσκος απευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά σε 30ρηδες που διέλυσαν τα παιδικά τους δωμάτια στα 90s ακούγοντας το 'Hvis Lyset Tar Oss' και συνεχίζουν να παρακολουθούν τον σκοτεινό πρίγκηπα της Νορβηγίας, οδηγούμενοι από τη συνήθεια, την περιέργεια και μια κάποιου είδους διεστραμμένη συμπάθεια: σε κάποιους σαν την αφεντιά μου δηλαδή. Η κριτική στο sputnikmusic το συνοψίζει θαυμάσια: "So what happened? Something about the murder conviction and prison (probably the wife and kids, too) has aged Varg, and dealt a severe blow to his angst. The man's no less capable, just far less intense. Its apparent the grim 20-something Varg is gone. [..] Varg is no longer a pissed-off youth hefting a mace in front of a mirror. He's become black metal's Dylan or Springsteen, swearing a solemn but unspoken oath to practice his craft till he keels over. This is Varg nearing 40, recording in his cabin rather than his basement, playing to dark folk tales and a fireplace instead of to Satanic seances and a burning church." Και, για να προσθέσω το λιθαράκι μου, όπως ο Dylan ή ο Springsteen, αυτό που ξέρει να κάνει, συνεχίζει να το κάνει καλά.
Balam Acab - Wander/Wonder [6.4]
Bιαστήκαμε να τον βαφτίσουμε witch house πέρυσι, όμως ο Balam Acab ελάχιστα κοινά έχει με τους άμπαλους ποζεράδες που απαρτίζουν τη συγκεκριμένη (ο βελζεβούλης να την κάνει) σκηνή. Ο φίλος μας ξέρει να χτίζει τραγούδια και ατμόσφαιρες, έχει αίσθηση της μελωδίας, ξεκάθαρη αισθητική και γνωρίζει τον τρόπο για να φτιάξει τη μουσική που θέλει. Το Wander/Wonder είναι ένα βήμα προς τα εμπρός κι αποτελεί μια κατηγορία ήχου από μόνο του, πατώντας παντού (ambient electronica, dream pop, r&b) και πουθενά. Συνολικά ο δίσκος τσουλάει πολύ-πολύ όμορφα, χώνοντας τον ακροατή σε ένα σύννεφο ονειρικής, μελαγχολικής ευδαιμονίας, όμως αυτή η συναισθηματική συνέπεια που αποτελεί τη μεγαλύτερή του δύναμη, είναι ταυτόχρονα και η αχίλλειος πτέρνα του: Η μηδενική διαφοροποίηση στο mood αργά ή γρήγορα κουράζει. Επίσης, πόσες στρουμφοφωνές μπορεί να ακούσει κάποιος μέχρι να πει έλεος;
Roc Marciano & Gangrene - Greneberg (EP) [6.3]
Το γεγονός ότι στο συγκεκριμένο EP είναι μπλεγμένος ο Oh No, γνωστός και ως 'ο ακόμη πιο μπαφάκιας μικρός αδερφός του Madlib', ήταν αρκετό για να θέλω να το τσεκάρω. Στο project συμμετέχει επίσης ο Alchemist, με τον οποίο ο Oh No έχει στήσει τους Gangrene, καθώς και ο Roc Marciano, βετεράνος της east coast hip hop σκηνής και φυσικά παντελώς άγνωστος σε μένα. Οι τρεις τους παίζουν ωραία μπάλα, αλλάζοντας συνεχώς ρόλους πίσω από το μικρόφωνο και την κονσόλα, και το αποτέλεσμα είναι αρκετά αξιόλογο: Τα beats έχουν στηθεί πάνω σε σχεδόν απείραχτα retro-μαύρα samples, η παραγωγή είναι εξαιρετική χωρίς να γίνεται φαντεζί και τα verses πορώνουν όμορφα. Προσωπικά ήλπιζα σε κάτι λίγο περισσότερο out there, αλλά, ακόμη κι έτσι, έχουμε να κάνουμε με 22 λεπτά ποιοτικού hip hop χωρίς αδύναμες στιγμές, που τελικά άξιζε το bandwidth που έφαγα για να το κατεβάσω.
TV Girl - Benny And The Jetts (EP) [6.0]
Δέκα λεπτά ηλιόλουστης retro pop θα βρείτε σ' αυτό ΕΡ, το οποίο οι TV Girl χαρίζουν από τη σελίδα τους στο Facebook. Είναι γεγονός πως κανείς δεν έχασε παίζοντας το χαρτί της νοσταλγίας τα τελευταία χρόνια -έτσι κι αυτό το ντουέτο από το San Diego ποντάρει σε θύμησες 60s αλλά και 90s, και καταφέρνει να κερδίσει (τουλάχιστον) τη συμπάθειά μου, δίνοντας 4 πολύ πιασάρικα τραγουδάκια. Από την άλλη, όλα αυτά τα έχουμε ακούσει ξανά και ξανά, και μάλιστα πολύ καλύτερα, τόσο από τους The Go! Team, όσο και (πιο πρόσφατα) από τους Cults. Όπως και να 'χει, στο κουπόνι του ΟΠΑΠ δίνει απόδοση 1.10 να τους συναντήσουμε ως μουσική υπόκρουση σε σποτάκι αναψυκτικού, αν βέβαια τους πάρουν μυρωδιά τα τζιμάνια των διαφημιστικών.
