[Έναν εξαιρετικό δίσκο ζητούσα απεγνωσμένα την προηγούμενη εβδομάδα, και το σύμπαν έδειξε την κοελική του φύση και μου τον έστειλε. Για λεπτομέρειες, keep reading.]
Zola Jesus - Conatus [6.4]
Δεν θα πω ψέματα: Την Zola Jesus την έμαθα πέρυσι, όταν το 'Night' έσκασε σαν βόμβα στα ανυποψίαστα αυτιά μας, αφήνοντας πίσω του κομμάτια και κόσμο στα πατώματα. Στον ενάμιση χρόνο που μεσολάβησε από τότε, η δεσποινίς Danilova απέκτησε σχεδόν rock star status στην διεθνή λατερνατίβα και, συνακολούθως, ο νέος της δίσκος μπήκε στις λίστες με τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς. Ακούγοντας το 'Conatus' χωρίς το σοκ-και-δέος effect της πρώτης επαφής με τη ΦΩΝΗ, είναι εύκολο να το δεις γι' αυτό που πραγματικά είναι: Μια συλλογή από 11 pop τραγούδια, κάποια καλά, κάποια όχι και τόσο, ντυμένα με μάλλον ασήμαντα electro/industrial beats που εξυπηρετούν κυρίως ως βάση για να πατήσει πάνω τους το γοτθικό κτήνος που βγαίνει κάθε φορά που η τύπισσα ανοίγει το στόμα της. Είναι αυτό το κτήνος που παίρνει συνθέσεις των τεσσάρων ακόρντων πασπαλισμένες με παιδικές μελωδίες και τις μεταμορφώνει σε ύμνους για την αποκάλυψη. Είναι αυτό το κτήνος που, παρότι το αρχικό ψάρωμα έχει φύγει, εξακολουθεί να εμπνέει σεβασμό. Είναι, τέλος το ίδιο κτήνος που θα με κάνει να περιμένω (με λιγότερη ανυπομονησία, είναι αλήθεια) την επόμενη δουλειά της Zola Jesus, με την ελπίδα ότι θα καταφέρει να με ξαναφήσει με ανοιχτό το στόμα, αυτή τη φορά για τις συνθετικές και όχι για τις φωνητικές της ικανότητες
Machinedrum - Room(s) [6.2]
Μετά τους Africa Hitech, άλλος ένας βετεράνος παραγωγός αποφασίζει φέτος να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο footwork. Παρότι δεν έχει καλά-καλά τριανταρίσει, ο Travis Stewart κουβαλά πίσω του 10 χρόνια μουσικής καριέρας, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει κατασταλάξει σε έναν συγκεκριμένο ήχο και χωρίς να κάνει το μεγάλο μπαμ. Ο τύπος είναι μεγάλος μάστορας στα beats και, ακούγοντας το 'Room(s)', είναι προφανές πως νιώθει ότι έχει πολλά ν' αποδείξει: Τα ακροβατικά που κάνει με τους ρυθμούς στο MPC του είναι υλικό που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία των wannabe beat-makers. Η ανάγκη του όμως για αναγνώριση είναι αυτή που τον ρίχνει στην παγίδα της φλυαρίας και υπονομεύει την προσπάθειά του: Σε αντίθεση με το δίδυμο των Pritchard & Spacek, ο φίλος μας δεν επιδεικνύει καμία αυτοσυγκράτηση στη διαχείριση των πολλών και καλών ιδεών του, με αποτέλεσμα τα tracks να είναι υπερβολικά φορτωμένα με layers πάνω σε layers ήχου και άπειρα αχρείαστα vocal samples. Υπήρξαν δε στιγμές κατά την ακρόαση του δίσκου, που όλο αυτό μου έφερε πονοκέφαλο, παρόμοιο με αυτόν που νιώθει κανείς όταν ακούει έναν ξερόλα να μιλάει επί μια ώρα.Παρόλα αυτά, ο ξερόλας έχει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να πει, οπότε σας προτείνω να οπλιστείτε με υπομονή και να επιχειρήσετε να τον ακούσετε.
HTRK - Work (work, work) [8.1]
Πώς
αξιολογεί κανείς την απουσία; Ο θάνατος του μπασίστα Sean Stewart, με
μια υποψία αυτοχειρίας που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα, μοιάζει να
άφησε τους HTRK λειψούς: Κάπως σαν σώμα χωρίς σπονδυλική στήλη, ο ήχος
τους έμεινε χωρίς νεύρο και χωρίς κεντρικό άξονα. Παραδόξως όμως, αυτή η
απουσία είναι που απογειώνει το 'Work (work, work)' και το
αναδεικνύει ως ένα από τα πιο στοιχειωτικά ακούσματα για το 2011. Με
σκοτάδι, υγρασία και μια μυρωδιά οπίου που φέρνει περισσότερο σε eros
παρά σε thanatos (αν και οι μυρωδιές αυτές μοιάζουν αρκετά), οι δυο
εναπομείναντες HTRK χτίζουν μια ατμόσφαιρα απόλυτα πειστική, μια
ατμόσφαιρα που σε καταπίνει αμάσητο, για να σε φτύσει πίσω στον
πραγματικό κόσμο μετά από 40 λεπτά, όσο δηλαδή διαρκεί ο δίσκος. Μουσικά, το ντουέτο (πλέον) έχει ξεφύγει αρκετά από το synth punk της
πρώτης τους δουλειάς, κάνοντας το crossover σε ένα ετερόκλητο κοινό που
θα μπορούσε να αποτελείται από τα πιο σκοταδερά των indie kids, παρέα με
νεογότθους χίψτερς και μεσήλικες trip-hoppers βαφτισμένους στη λάσπη
των Massive Attack, ένα κοινό δηλαδή που θα αναγνωρίσει ομορφιά στους υπνωτικούς ρυθμούς, τον ερεθιστικό ψίθυρο της Jonnine Standish
και τις Durutti-κες κιθάρες του Nigel Yang. Κάπου σ' αυτό το κοινό θα βρίσκομαι κι εγώ, κουνώντας ναρκωμένος το κεφάλι και μουρμουρίζοντας: set my heart alight, beat me up all night.
