post με καθυστέρηση 2 ημερών λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και γενικότερης κακοκεφιάς. ευτυχώς οι μουσικές επιλογές της εβδομάδας αποδείχθηκαν εξαιρετικές.
the new: nicolas jaar - space is only noise (2011)
ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω οτι αυτό το έπος είναι δουλειά εικοσάχρονου.
το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ακούγοντας το 'space is only noise', είναι η μουσική & αισθητική παιδεία του δημιουργού του. το οτι είναι γιος του σκηνοθέτη & εικαστικού alfredo jaar ίσως να εξηγεί κάποια πράγματα, όμως δεν λέει τίποτα για το πόσο απίστευτα καλός είναι ο δίσκος --εκτός κι αν δεχτούμε οτι το ταλέντο είναι θέμα γονιδίου, οπότε πάω πάσο. καθότι όμως έχουμε από την εγχώρια σκηνή άπειρα παραδείγματα άξιων γονέων που το μόνο που κληροδότησαν στα παιδιά τους ήταν το όνομα και τα κονέ (ναι, είμαι εμπαθής, now fuck off), θα πρέπει να βρούμε άλλο τρόπο για να εξηγήσουμε το πώς ο εν λόγω πιτσιρικάς έχει καταφέρει να ακούγεται τόσο φρέσκος αλλά και άμεσα διαχρονικός, για το πόσο σοφά έχει στήσει τα τραγούδια του και για την έμπνευση που μοιάζει να ξεχειλίζει από παντού.
το 'space is only noise' είναι υπνωτιστικά ερωτικό, σωματικό κι εγκεφαλικό μαζί. επίσης, είναι ίσως ο μόνος δίσκος που έχω ακούσει τα τελευταία 2-3 χρόνια, ο οποίος ακούγεται ολόκληρος, σαν ένα ενιαίο έργο, ενώ ταυτόχρονα έχει και ξεκάθαρα σουξέ: το nickcave-ικό (ναι!) 'too many kids finding rain in the dust' που πάει χέρι-χέρι με την ethiopique αποδόμηση του 'keep me there', το funky 'problems with the sun', το dark electro 'space is only noise if you can see' και τέλος την downtempo house κορύφωση το δίσκου, το 'variations'. ανάμεσα σ' αυτά παρεμβάλλονται άψογα τα κινηματογραφικά & κλασσικότροπα ιντερλούδια-τσόντες δένοντας το πακέτο σε ένα συμπαγές σύνολο, που το αφήνεις να παίζει από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να σου περνάει καν από το μυαλό να αλλάξεις τραγούδι.
έχω διαβάσει σε διάφορες μεριές να περιγράφουν το 'space is only noise' ως minimal house/techno. κατά τη γνώμη μου κάτι τέτοιο α) δεν στέκει μουσικά, β) αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη, γ) αδικεί τον ίδιο το δίσκο. ναι, ο nicolas jaar τα 2 τελευταία χρόνια μας έχει δώσει εξαιρετικά techno/house remixes, ενώ τέτοια είναι και τα dj sets του, αυτό όμως δεν σημαίνει οτι η μουσική που έχει φτιάξει εδώ είναι techno/house. αν πρέπει σώνει και καλά να κολλήσεις μια ταμπέλα στο παρόν πόνημα, τότε αυτή η ταμπέλα δεν μπορεί παρά να είναι pop: είναι πολύ δύσκολο να μη σου αρέσει αυτός ο δίσκος, όχι μόνο γιατί έχει κάτι για τον καθένα, αλλά κυρίως επειδή μοιάζει να απευθύνεται σε όλους. and that's what pop music's all about, right?
όπως και να έχει, μάλλον πρόκειται για τον πρώτο πραγματικά σημαντικό δίσκο των 10s.
BONUS TRACKS
the old: the dismemberment plan - emergency and i (1999)
οφείλω να παραδεχθώ οτι ο λόγος που με έκανε να ακούσω το συγκεκριμένο δίσκο ήταν το δεκάρι με το οποίο βαθμολογήθηκε από τους κατάπτυστους, με αφορμή την επανακυκλοφορία του σε βινύλιο. τελικά αυτή τη φορά οι κατάπτυστοι είχαν δίκαιο.
The only thing worse than bad memories
Is no memories at all
From the age of 20 to 22 I had five friends
None of whose names I can recall
And as I would walk down K Street to some temping job
As winter froze the life out of fall
Yeah, I must've been having a ball
πώς γίνεται ένα συγκρότημα που κινείται εντός συγκεκριμένου μουσικού πλαισίου να βρίσκεται ταυτόχρονα τόσο πολύ εκτός ορίων και γραμμών; αυτό είναι το ερώτημα που γυρνάει στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες που ακούω το 'emergency and i'. έχοντας σαν αφετηρία τους pixies (όπως κάθε αμερικάνικο indie συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του) και το post-punk, o ήχος των dismemberment plan σε πρώτο άκουσμα θυμίζει σούπερ τσιτωμένους pavement, μέχρι που σκάνε οι απρόβλεπτες υπερδιαστημικές τους ιδέες και το όλο πράγμα απογειώνεται. οι τύποι είναι άλλοτε funkοχορευτικοί, άλλοτε ευαίσθητοι, κι άλλοτε εντελώς ψυχοπαθείς. επιπλέον, είναι πολύ καλοί μουσικοί, πράγμα σπάνιο για μπάντα του είδους --ειδικά το rhythm section τους παίζει παπάδες. αν σ' όλα αυτά προσθέσει κανείς τον στεγνό & εντελώς ιδιαίτερο στίχο τους (που ακόμη κι όταν νοσταλγεί, δεν κοινοτυπεί), τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ένας μικρός θρίαμβος.
η ύπαρξη τέτοιων indie συγκροτημάτων είναι ο κύριος λόγος που δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά το indieχνο των national & των arcade fire: θέλω ζωντάνια, θέλω ευφυία, θέλω το απρόσμενο να με περιμένει σε κάθε γωνία του δίσκου, μουσικά και στιχουργικά, και οι dismemberment plan στο 'emergency & i' έχουν όλο το πακέτο. από οτι διαβάζω, η μπάντα (που δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία και διαλύθηκε το 2003) έχει επανασυνδεθεί κι ετοιμάζεται για συναυλίες αλλά και νέα δισκογραφική δουλειά. μάλλον ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η εις βάρος τους αδικία.
BONUS TRACKS
the city (live on jimmy fallon, jan 2011)
the city (live on jimmy fallon, jan 2011)
+ οι επιλογές των:
