[Αφού χάνω που χάνω τον καιρό μου ακούγοντας συνεχώς μουσική και κρατώντας σημειώσεις σχεδόν ψυχαναγκαστικά (γαμημένο OCD), είπα να αρχίσω να τα μοιράζομαι, για να ανοίξουν οι κλασσικές, ανούσιες μουσικοκουβέντες που τόσο αγαπάμε. Οι βαθμολογίες μπαίνουν κυρίως εν είδει προβοκάτσιας και ακολουθούν την κλίμακα pitchfork, γιατί ο καλός ο χίψτερ φαίνεται στις λεπτομέρειες.]
Zomby - Dedication [7.2]
Είναι, κατά τη γνώμη μου, ο πιο ταλαντούχος της γενιάς του και γι' αυτό το λόγο οι απαιτήσεις μου είναι μεγάλες. Το 'Dedication' αποτελεί τον πρώτο του δίσκο στην 4AD και, με 16 στοιχειωμένα κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών, μοιάζει περισσότερο με συρραφή εξαιρετικών προσχεδίων για κομμάτια που θα γράψει στο μέλλον. Ακόμη κι έτσι, είναι πολύ καλύτερο από τις περισσότερες κυκλοφορίες σ' αυτό το μετα-dubstep περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 1-2 χρόνια, καθώς ο τύπος ξέρει περισσότερη μουσική από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Στοιχηματίζω ότι η επόμενη του δουλειά θα είναι μνημειώδης.
Pygmy Lush - Old Friends [6.3]
Ετούτο είναι αμερικανο-φολκ παιγμένο από χαρντκοράδες με ευαισθησίες. Το 'Old Friends' κυκλοφόρησε την άνοιξη κι έκανε αρκετό κόσμο στο ελληνικό μπλογκοχωριό να παραμιλάει, εν μέρει μάλλον δικαιολογημένα. Το πρόβλημά μου με τον συγκεκριμένο δίσκο είναι ότι, ενώ ξεκινάει και -κυρίως- τελειώνει πολύ δυνατά, στη μέση κάνει μια πλαδαρή κοιλιά, που -εμένα τουλάχιστον- με κουράζει λίγο. Όπως και να 'χει, κομμάτια σαν το ομώνυμο του δίσκου δεν γράφονται κάθε μέρα, οπότε αξίζει παραπάνω από μια αυτιά.
Beirut - The Rip Tide [5.6]
Τρίτος δίσκος για τον Zac Condon και, παρότι οι balkan αναφορές στον ήχο του έχουν ελαχιστοποιηθεί, η συναγή ουσιαστικά παραμένει σταθερή. Πνευστά, ταμπούρλα και η ίδια, πηγμένη-στο-βιμπράτο φωνή, που κάποτε μου άρεσε αλλά πλέον έχει αρχίσει να με εκνευρίζει. Το 'The Rip Tide' ξεκινάει αναπάντεχα καλά, όμως οι πιο αξιόλογες ιδέες του εξαντλούνται στα 3-4 πρώτα τραγούδια, με αποτέλεσμα το δεύτερο μισό του να βουλιάζει στη λήθη. Ο τύπος χρειάζεται μια αλλαγή και μάλιστα γρήγορα.
Red Hot Chili Peppers - I'm With You [5.4]
Ντροπή; Όπως άλλοι έχουν κρυφή καψούρα με τους REM και με τους U2, έτσι κι εγώ από πιτσιρικάς αγαπάω τους RHCP. Οκ, οι δίσκοι τους πάντα χρειάζονταν ξεσκαρτάρισμα, αλλά, αφού ξεφορτωνόσουνα τη φύρα, έμεναν τουλάχιστον 7-8 τραγούδια που άξιζαν τον κόπο. Αυτή τη φορά τα καλά τραγούδια είναι μόλις 3-4 και η μπάντα μοιάζει κουρασμένη. Υποθέτω οτι η απουσία του Frusciante έχει παίξει το ρόλο της, παρότι ο αντικαταστάτης του, παιχτικά τουλάχιστον, ακούγεται ολόιδιος. Στα ευχάριστα της υπόθεσης είναι οτι ο Kiedis προφανώς αγαπάει Listener, αν κρίνουμε από τη επική γεροντομουστάκα του και τη εκφορά του λόγου στο (μέτριο κατά άλλα) 'Even you Brutus'. Συνολικά, χωρίς ο δίσκος να είναι ιδιαίτερα κακός, πρόκειται μάλλον για τη χειρότερη δουλειά της καριέρας τους. Κρίμα.
Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son [5.1]
Κλασσική περίπτωση τραγουδιάρη ιδιαίτερα αγαπητού στην Ελλάδα, που στο εξωτερικό δεν τον ξέρει ούτε ο μπατζανάκης του, και κοίτα να δεις που ο μπαγάσας θα με βάλει να τσακωθώ με το αίσθημα. Αυτό το χαμηλών τόνων chamber-pop-meets-folk δεν είναι και πολύ του γούστου μου, η φωνή του μου φαίνεται εντελώς επίπεδη και το όλο πακέτο αναδίδει μια μυρωδιά μούχλας. Επίσης, στο εξώφυλλο ο τύπος μοιάζει να αναπαύεται πάνω σε μια γιγάντια ματωμένη σερβιέτα. Nuff said, τώρα περιμένω τις ορδές των θαυμαστών του, και ιδίως τον φίλο που είχε επιλέξει τον ομώνυμο δίσκο του για καλύτερο του 2008 (you know who you are!), για να τσακωθούμε.
Επιτέλους μια υπεύθυνη φωνή να τα πει όπως είναι. Αδέκαστα.
ReplyDeleteο zomby είναι πολύ τρελός για να αφοσιωθεί σε μία δουλειά. γράφει για πλάκα μουσικές, για αυτό μην περιμένεις ΤΟ αριστούργημα (άσε που νομίζω ότι το έχει βγάλει ήδη).
ReplyDelete@παναγιώτης: και θα τα πούμε, και θα τα γράψουμε. αδέκαστα.
ReplyDelete@οκσι: κοίτα, δεν είναι πιτσιρικάς πλέον (πρέπει να κοντεύει τα 30), οπότε νομίζω πως ότι χαβά είχε να κάνει, τον έκανε. ο τύπος έχει ένα 'untrue' μέσα του, και πιστεύω οτι στον επόμενο δίσκο θα το βγάλει. το ελπίζω δλδ :-)
ρε δεν έχει να κει με την ηλικία. σοβαρά δεν είναι καλά. αγοραφοβία και λοιπές διαταραχές ftw!
ReplyDelete*δεν έχει να κάνει
ReplyDeleteναι, έχω διαβάσει διάφορα για τον τύπο, όμως δεν ξέρω κατά πόσο ισχύουν. είχε ρίξει άκυρο και στο atp αν θυμάμαι καλά, όταν τον είχαν καλέσει οι animal collective. ακόμη κι έτσι να 'ναι πάντως, το έπος θα το βγάλει, μας το χρωστάει :Ρ
ReplyDeleteτσέκαρε και τη συνέντευξη στο self-titled, είναι σούπερ.
Moυστάκα ΚΑΙ φράτζα; Τόσο σήμερα όσο τίποτα. Αλλά ναι, χάλι ο δίσκος, σχεδόν ντροπή.
ReplyDeleteδεν μου πάει η καρδιά να το πω χάλι, άλλα παίζει και να είμαι επιεικής μαζί τους λόγω παιδικής καψούρας. τα 'ethiopia' & 'did I let you know' (ιδίως το δεύτερο) μου άρεσαν αρκετά.
ReplyDeleteμου αρεσαν κ εμενα στο γυμνασιο οι RHCP,αλλα νταξει δν περιμενα ποτε πολλα απ'αυτους,αυτα τα συγκροτηματα τα ακους για τα χιτ τους.
ReplyDeleteαυτο με τη σερβιετα στο εξωφυλλο οτι πρεπει για το μπλογκ μου ειναι.στο κλεβω.
το γαμάτο είναι πώς τα εξηγεί όλα αυτά.
ReplyDelete"δεν μπορώ να αλλάξω τον τρόπο που δουλεύω. όταν δουλεύω, δουλεύω. αυτό είναι όλο. θα πήγαινα αν μπορούσα. ειλικρινά, αυτή είναι όλη η αλήθεια. μου αρέσει πραγματικά να πηγαίνω σε σόου και να παίζω ό,τι μου αρέσει, επειδή μου αρέσει η μουσική, αλλά δεν υπάρχει με τίποτα κακία. δεν μου αρέσει όμως να μιλάω γι' αυτό, επειδή οι άνθρωποι το εξηγούν με όποιον τρόπο θέλουν και είναι πολύ πιο απλό απ' ό,τι φαίνεται"
http://mhulotsnothingdays.blogspot.com/2011/07/blog-post_12.html
@the man: το blood sugar sex magik είναι, κατά τη γνώμη μου, μέσα στους 5-10 καλύτερους ροκ δίσκους των 90s, ενώ και οι επόμενοι είχαν πάντα κάτι να δώσουν. και δεν τους θεωρώ ίδια κατηγορία με τους U2 & τους REM, γιατί ποτέ δεν πήραν τον εαυτό τους στα σοβαρά -π.χ. στο woodstock του '99, αμέσως μετα το μεγάλο σουξέ του californication, έσκασαν με τον flea να παίζει όλο το show ξεβράκωτος. δες εδώ: http://www.youtube.com/watch?v=fq8dY8Bec2U
ReplyDeleteδεν γίνεται να μην τους αγαπήσεις τέτοιους τύπους :-)
@οκσι: άλλα ντ' άλλων, ούτε ο αντιπρόεδρος του εδεσσαϊκού να ήτανε.
ρε μαλάκα πίτσφορκ τι φάση είναι αυτή με τα δεκαδικά και τα πεντάρια; :)
ReplyDeleteστα σοβαρά τώρα, γαμώ, γράφε, γράφε! κι εγω το dedication στο 7-8 το έχω, τα υπόλοιπα βαρέθηκα να τα ακούσω :)
αν ήταν κανονικός δίσκος και όχι συλλογή από 'προσεχώς', το dedication θα ήταν για αρκετά παραπάνω. από τα υπόλοιπα τσέκαρε το 'did i let you know' των rhcp, που είναι ωραία μποσανόβα ;-)
ReplyDeletethanx για την ενθάρυνση, man. την επόμενη φορά θα έχω βαθμολογία με ακρίβεια τριων δεκαδικών ψηφίων. και τη μεθεπόμενη θα έχω και μιγαδικούς.
Κοιτώντας πίσω στο χρόνο εν είδει μουσικής ανασκόπησης συνειδητοποίησα ότι ο γούγλης ο ρήντερ μου έφαγε κάμποσα κείμενα που έπρεπε να είχαν διαβαστεί στην ώρα τους. Πλέον φοβάμαι ότι οποιαδήποτε αντιπαράθεση μαζί σου θα είναι ετεροχρονισμένη και άνευ ουσίας.
ReplyDeleteΣπάιραλ αγόρι μου άντε πάγαινε να μάθεις λίγη μουσική και μετά έλα πάλι να μας πουλήσεις και μούρη. Θάνατος στους χίψτερς! Λευτεριά στους μελαγχολικούς τροβαδούρους στα πρόθυρα εμμηνόπαυσης!
χααααα, αργησες αλλά εμφανίστηκες --ευτυχώς, γιατι είχα ανησυχήσει :-)
ReplyDeleteσοβαρα τωρα, σου άρεσε αυτος ο δίσκος;
Όχι! Ο πρώτος του όμως ήταν πολύ καλός :)
ReplyDeleteτον πρώτο δεν τον έχω ακούσει ακόμη, αλλά αρέσει στο έτερον ήμισι, οπότε πάω πάσο :ο)
ReplyDelete