Μία απ' όλα

Είναι μια σκέψη που με ταλαιπωρεί αρκετό καιρό τώρα, χωρίς να μπορώ να βάλω τις λέξεις σε μια σειρά και να γράψω κάτι. Ευτυχώς, βρέθηκε ο King Mob και, στο πρώτο του post μετά από ΠΟΛΥ καιρό, μπόρεσε να τα πει πολύ καλύτερα απ' ότι θα μπορούσα εγώ. Με δυο λόγια: μου έχει γίνει πλέον πολύ δύσκολο να γράφω για μουσικές σα να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ γύρω μου καταρρέει το σύμπαν. Κι αν ο φίλος King Mob μοιάζει να έχει βρει τις ισορροπίες του και να επιστρέφει ορεξάτος (όσο ορεξάτος μπορεί να είναι κανείς αυτή την εποχή) στα του μπλογκοχωριού, εγώ έχω αρχίσει να χάνω λίγο το κουράγιο μου. Επιπλέον, αυτές τις μέρες συνειδητοποίησα (με αρκετή καθυστέρηση, είναι αλήθεια) πως το blog έχει αποκτήσει ένα χαρακτήρα σχεδόν αποκλειστικά μουσικό, κι αυτό δεν μου αρέσει και πολύ. Δεν είναι πως βαρέθηκα να ακούω ή να γράφω για μουσική, απλά, όπως λέει κι ο τίτλος του, πρόκειται για τετράδιο κι όχι για περιοδικό. Οπότε, νομίζω οτι θα μου άρεσε το μαγαζί να επιστρέψει στην παλιότερη και προσωπικότερη (σβησμένη πλέον) εκδοχή του, και, αν στο μέλλον προκύψουν πάλι κείμενα αμειγώς μουσικά, ίσως θα ήταν καλή ιδέα να αναζητήσουν αλλού στέγη. Anyway, θα δούμε πώς θα πάει.

In other news, αλλαγές θα υπάρξουν και στην ηρωική ποπλαϊοεκπομπή. Αρχής γενομένης από σήμερα το απόγευμα, ο σπιραλάκος σταματάει να εκπομπάρει μονάχος του κι αποκτάει sidekick --αν και έχω την αίσθηση ότι σ' αυτή τη συνύπαρξη ο sidekick θα είμαι εγώ. Η Μαρία (the one and only) αναμένεται να εισβάλλει στα στούντιοζ με χάρη πεταλούδας (από αυτές του Πεκίνου, που ανοιγοκλείνουν τα φτερά τους και προκαλούν θύελλες στην Όμαχα) και να μας σαρώσει με λογοτεχνικές αναφορές, εκλεκτικές επιλογές σε μπάσους κρούνερς και καλόπιστη κοινωνική κριτική (sic). Αν κρίνουμε από την εκπομπή που είχαμε κάνει πάλι μαζί στις αρχές του περασμένου Νοέμβρη, η φάση θα έχει μπόλικη πλάκα και, αν βάλει ο Δαρβίνος το χέρι του και αποφύγουμε τους Smiths & τον Moz, μπόλικη καλή μουσική.

Παρεμπιπτόντως, εδώ υπάρχει η τελευταία σόλο σπιραλοεκπόμπα, η οποία μου άρεζε πολύ και σας προτείνω να την ακούσετε. Εντελώς αντικειμενικά μιλώντας, είναι γαμάτη.

Μιας και λέμε για γαμάτα πράγματα, να πούμε και δυο λόγια για την προχθεσινή εμφάνιση του Diplo. Τον κατσίβλαχο από το Tupelo του Mississippi (city population: 39,033) τον ξεχώρισα από την πρώτη στιγμή που άκουσα το 'Bucky done gun'. Όταν δε έμαθα ότι για ένα καιρό ήταν και ζευγάρι με την M.I.A., του έδωσα αιώνιο ρησπέκτ. Στην πορεία άκουσα σχεδόν όλα όσα έχει κάνει ως παραγωγός -κι έχει κάνει πολλά ο άτιμος!- κι η αγάπη μου για τη δουλειά του κούμπωσε οριστικά. Έτσι, η παρουσία του στην Αθήνα ήταν για μένα η εκπλήρωση ενός μουσικού απωθημένου. Ευτυχώς, ο τύπος δεν διέψευσε τις προσδοκίες μου, δίνοντας ένα δίωρο show που, όσοι ήμασταν την Κυριακή στο Κούκου, θα το θυμόμαστε για καιρό. Και θα 'ρθει τώρα κάποιος εμπαθής και θα ρωτήσει: Τι σου αρέσει σ' αυτόν τον κάγκουρα ρε σπιραλάκο; Θα σου απαντήσω αμέσως, αγαπητέ μου εμπαθή: Εκτός του ότι είναι σίγουρα ο coolest man alive, μιλάμε για έναν μάγκα εντελώς προσγειωμένο, που, αφού τα έσπασε για 2+ ώρες με πυρετό, μιλώντας συνέχεια με τον κόσμο και σκαρφαλώνοντας πάνω-κάτω στις κονσόλες, άραξε μετά το τέλος του σετ για να χορέψει παρέα με όσους ήταν πάνω στη σκηνή, να χαβαλεδιάσει ραπάροντας πάνω από τα κομμάτια που έβαζαν οι DJs του Κορμοράνου και γενικά να φερθεί σαν νορμάλ άνθρωπος, δικό μας παιδί λαϊκό, κι όχι σαν Μπριζίτ Μπαρντώ. Επιπλέον, μουσικά μιλώντας, είναι από τους λίγους που αντιλαμβάνονται πλήρως την ζωώδη, σωματική διάσταση της μουσικής, ακολουθώντας το ένστικτό του στην αναζήτηση του επόμενου υπερβρώμικου ήχου που θα σε κάνει να χοροπηδάς σαν το αρκούδι, χωρίς να πουλάει παπατζιλίκι και ψαγμενιλίκι. Τέλος, και τίποτα από τα παραπάνω να μην ίσχυε, ο τύπος έχει φτιάξει αυτό το κομμάτι, τι άλλο θέλεις; [Για την εμφάνιση των Acid Baby Jesus (για την οποία δεν έχω άποψη) και μια πιο αναλυτική παρουσίαση του Diplo-set -συν μια αναφορά στα 10 ευρώπουλα που χρέωνε ο μαγαζάτορας το ποτό- ο ΛΚΡόρης έχει κάνει τη βρώμικη δουλειά.]

Μ' αυτά και μ' αυτά, έφτιαξε κι η διάθεσή μου, που στην αρχή του ποστ ήταν να την κλαίνε οι ρέγκες. Καλή φάση.


ΥΓ. Το κόλλημα με τους Polica καλά κρατεί. Άκου εδώ να νιώσεις.