[Η τρύπα με τα σκατά έχει γεμίσει μέχρι πάνω και περιμένει να πέσουμε μέσα, όμως ο σπιραλάκος επιμένει να ακούει μουσική σα να μη συμβαίνει τίποτα. Τι να πεις, είναι κι αυτός ένας τρόπος να (μην) αντιμετωπίζει κανείς την πραγματικότητα.]
Florence And The Machine - Ceremonials [6.3]
Παρότι αρκετά καλός, ο δεύτερος δίσκος της Πασταφλώρας δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στις προσδοκίες που είχε δημιουργήσει το ντεμπούτο της, ίσως γιατί μοιάζει να ηχογραφήθηκε έχοντας κατά νου αυτές ακριβώς τις προσδοκίες. Αρκετά από τα τραγούδια του 'Ceremonials' λυγίζουν υπό το βάρος της φιλοδοξίας για κάτι larger than life, καθώς δεν είναι τόσο "δυνατά" στο γράψιμό τους όσο τα αντίστοιχα του 'Lungs', ενώ και η υπερβολικά μεγάλη, για τα δεδομένα της εποχής (ADD anyone?), διάρκεια του δίσκου δεν βοηθάει στο να μπαλωθούν οι αδυναμίες. Όπως και να έχει, εγώ εξακολουθώ να την αγαπάω.
Tom Waits - Bad As Me [7.6]
Μιλώντας για προσδοκίες, η επιστροφή του Tom Waits στη δισκογραφία ευτυχώς υπήρξε αντάξια του ονόματός του. Το 'Bad As Me' (ή 'Badass Me', για τους φίλους του Θωμά), χωρίς να είναι ούτε κατά διάνοια η καλύτερη δουλειά του, αποτελεί έναν εξαιρετικό δίσκο, ο οποίος με κάποιο τρόπο συνοψίζει όλες τις όψεις του έργου του, από τις gritty μπαλάντες των πρώτων χρόνων μέχρι την μπηφχαρτική ζούρλια των τελευταίων. Επιπλέον, έχει δυο-τρία τραγούδια (με πρώτο και καλύτερο το ομώνυμο του δίσκου) που εύκολα χωράνε σε οποιαδήποτε greatest hits συλλογή. Well done, Mr Waits.
Theophilus London - Timez Are Weird These Days [3.7]
Αντίθετα, τρελή απογοήτευση είναι το ντεμπούτο του Theophilus London, ο οποίος με είχε ψήσει με το βίντεο του 'Last name: London'. Δυστυχώς, το δισκάκι αποτελεί τη βαρετότερη (στα όρια του ενοχλητικού) εκδοχή του "fun" (ο Δαρβίνος να το κάνει) όπως το όρισαν οι Black Eyed Peas (ναι, τόσο χάλια), με τη μανιέρα rap-στο-κουπλέ-τραγουδάμε-στο-ρεφραίν να επανέρχεται σε κάθε γαμημένο track. Τέλος, η προσπάθειά του να ξεπατικώσει τις περίφημες "ανάσες" του Jay-Z όταν ραπάρει, είναι τόσο αποτυχημένη που σου προκαλεί θλίψη. Στον Καιάδα.
Andres - Andres III [7.1]
Αν και έχει κάνει όνομα σαν house παραγωγός, εδώ ο (γέννημα-θρέμμα του Detroit) Andres ρίχνει το βάρος στη hip-hop πλευρά των επιρροών του, και το αποτέλεσμα τον δικαιώνει. Με μόνη εξαίρεση το 'Be free baby' που ανοίγει το δίσκο και το οποίο είναι όντως φτιαγμένο για τα dancefloors, τα υπόλοιπα tracks είναι στημένα πάντω σε mid-tempo grooves και χτισμένα με μερικά από τα πιο εκλεκτικά samples που έχω ακούσει για φέτος. Συνολικά πρόκειται για πολύ καλό δίσκο, χορταστικό σε μουσική παρά τη μικρή του διάρκεια, ενώ το 'Make it last' είναι σίγουρα ένα από τα πιο όμορφα κι αισθαντικά instrumental hip-hop tracks της χρονιάς που φεύγει.
Τέσσερα χρόνια μετά το μπαμ με το
'1234' που την έκανε πρώτη μούρη στο Youtube και
βοήθησε την Apple να πουλήσει εκατομμύρια ipod nanos, η Feist επιστρέφει. Αυτή τη φορά, η Καναδή τραγουδοποιός είναι λιγότερο παιχνιδιάρα, όμως εξίσου αξιαγάπητη. Το song-writing της έχει γίνει πιο εσωστρεφές αλλά και (κατά ένα παράξενο τρόπο) πιο straight-forward, με αποτέλεσμα ο ήχος της να χάνει λίγο σε χάρη και κομψότητα, αλλά να κερδίζει σε bluesy τσαμπουκά --ή τουλάχιστον αυτές οι στιγμές μοιάζουν να κλέβουν τις εντυπώσεις στο 'Metals'. Αν έλειπαν και τα δυο-τρία αδύναμα κομμάτια που δημιουργούν κοιλιά στο μέσο του δίσκου, ο βαθμός θα ήταν μεγαλύτερος.
My Brightest Diamond - All Things Will Unwind [7.7]
Latest entry στη λίστα με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, το 'All Things Will Unwind' της Shara Worden, aka My Brightest Diamond, αποτελεί μια μικρή αποκάλυψη. Αν μάλιστα η φίλη μας είχε καταφέρει να δείξει λίγη αυτοσυγκράτηση στην εντεχνίλα που ώρες-ώρες γίνεται too much, τώρα θα μιλάγαμε για αριστούργημα. Ακόμη κι έτσι όμως, ετούτη η πιο συγκροτημένη και συγκρατημένη εκδοχή της Joanna Newsom κερδίζει με το σπαθί της τις σπιραλοεντυπώσεις στο τέλος του 2011. Τι κι αν το εξώφυλλο είναι ο,τι χειρότερο έχω δει την τελευταία δεκαετία; It's all about the songs, dummy. And she's got them.
Bjork - Biophilia [5.2]
Για το 'Biophilia' δεν έχω να πω πολλά. Η αγωνία της Bjork να παραμείνει culturally relevant την έχει κάνει πλέον πιο γραφική κι από τη Βίσση. Επιπλέον, με το ρόλο της ως πχιοτικό άλλοθι σε μια παραπαίουσα μουσική μεγαλοβιομηχανία η οποία ψάχνει απελπισμένα τρόπους να μαζέψει λεφτά με κάθε λογής gimmicks, γίνεται ακόμη πιο αντιπαθητική στα μάτια μου. App-songs? Seriously? Και
πού είναι τα τραγούδια, οέο; Τέσπα, λόγω 'Crystalline' και πρότερης καψούρας, δεν μπορώ να της κακιώσω περισσότερο.
Thundercat - The Golden Age Of Apocalypse [6.7]
Ρετροφουτουριστική jazz/funk του εικοστού πρώτου αιώνα από τον μπασίστα των Suicidal Tendencies (I kid you not), σε παραγωγή Flying Lotus και με κυκλοφορία από την Brainfeeder. Σίγουρα δεν είναι για όλες τις ώρες και όλα τα γούστα, όμως προσωπικά με πέτυχε σε φάση που ήθελα να ξεμπουκώσω τα αυτιά μου από βαρετά ακούσματα και δούλεψε μια χαρά. Για περισσότερες πληροφορίες, απευθυνθείτε στους
Μεζζανιώτες ή τον
Ρορίτο που μου το έκαναν πάσα και, όσο να 'ναι, σκαμπάζουν περισσότερο απ' αυτά.
Και, τέλος, λίγη φασαρία, για να αποκατασταθούν οι συμπαντκές ισορροπίες. Τους Circle Takes The Square τους έμαθα από τον
Raggedy Man, φαίνεται όμως πως αποτελούν σημαντικό κεφάλαιο στην post-hardcore/metal σκηνή. Αυτό το EP αποτελεί την πρώτη τους δισκογραφική δουλειά εδώ κι επτά χρόνια, και, παρότι δεν είμαι πλέον πιτσιρικάς, το καταδιασκέδασα. Οι συνθέσεις είναι δουλεμένες μέχρι την τελευταία τους λεπτομέρεια, τα φωνητικά φουλ πορωτικά και οι ατμόσφαιρες αρκούντως πειστικές --τι άλλο να ζητήσει κανείς από έναν τέτοιο δίσκο; Εξίσου διασκέδασα πάντως και με
αυτό εδώ το review, το οποίο αποτελεί αξεπέραστο μνημείο κάφρικης τέχνης.
[Από αύριο μεθαύριο ξεκινάει και η blogovision, στην οποία το τετράδιο θα συμμετέχει για πρώτη φορά. Ποστ με τους δίσκους της εβδομάδας του μήνα (αν υπάρξει) θα ανέβει και πάλι συγκεντρωτικά στο τέλος του Δεκέμβρη.]
