14.10.11

What is the Reader Mixtape?


Είναι λίγο σαν ανέκδοτο: Πόσοι info-junkies χρειάζονται για να φτιάξουν ένα mixtape; Απ' ότι φαίνεται, δώδεκα είναι αρκετοί. Όπερ σημαίνει πως η αφεντιά μου και έντεκα ακόμη υπέροχοι κύριοι και κυρίες τσοντάραμε από ένα κομματάκι έκαστος, ο TheSkyEtc ανέλαβε να τα βάλει σε μια σειρά, ο Narita ετοίμασε το epic artwork και εγένετω Reader Mixtape. Δεύτε λάβετε από παρακάτω:


Συμμετείχαν:

12.10.11

Αφύπνιση


Η πρώτη ίσως ερωτική ανάμνηση που έχω από την παιδική μου ηλικία είναι άμεσα συνδεδεμένη με αυτή εδώ τη σκηνή από τις Ερωτικές μπίζνες ενός πρωτάρη: Πρέπει να ήμουν 7 ή 8 χρονών όταν ένιωσα μια πρωτόγνωρη και μάλλον άβολη έξαψη βλέποντας τον πιτσιρικά τότε Tom Cruise να κάνει σεξ (ή μήπως έρωτα;) με τη Rebecca De Mornay στο ημιφωτισμένο βαγόνι του ηλεκτρικού, υπό τους ήχους κάποιας συγκλονιστικής μουσικής που έμελλε να μείνει χαραγμένη στο μυαλό μου για πάντα. Δεν θα ήταν υπερβολή αν έλεγα πως μέχρι σήμερα, κάθε φορά που ακούω το Love on a real train των Tangerine Dream, μια σκιά εκείνης της άγουρης έξαψης ακόμη ξυπνά μέσα μου. Υποθέτω πως είναι κι αυτός ένας από τους τρόπους με τους οποίους η μουσική λειτουργεί ως μηχανισμός γνώσης και θύμησης.

Εξαιρετικά ενδιαφέρον επίσης μου φαίνεται το γεγονός ότι οι Tangerine Dream, αφού καθόρισαν ως επιρροή το τοπίο της ηλεκτρονικής μουσικής στα 90s (μπορεί άραγε να φανταστεί κανείς π.χ. τους FSOL χωρίς το 'Phaedra';), εξακολουθούν να επηρεάζουν μια μεγάλη μερίδα από τους bedroom producers του σήμερα. Προσέξτε όμως την ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Οι  ηλεκτρονικάδες των 90s κατέφευγαν στους πρωτοπόρους T.D. των 70s αναζητώντας νέες ιδέες, οι σημερινοί πιτσιρικάδες ψαρεύουν νοσταλγία από τη δισκογραφία των παρηκμασμένων T.D. των 80s -νοσταλγία για μια εποχή όμως που δεν γνώρισαν ποτέ! Ακούστε το εξαιρετικό Hanging on του Active Child σε αντιπαραβολή με το προανεφερθέν κομμάτι των Tangerine Dream, για να βγάλετε κι εσείς τα συμπεράσματά σας. Music works in mysterious ways, δε νομίζετε; 


[το παραπάνω κείμενο γράφτηκε με αφορμή τη χθεσινή εκπομπή στον Poplie, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ]

10.10.11

Οι δίσκοι της εβδομάδας #05 (2011/10/10)

[Έναν εξαιρετικό δίσκο ζητούσα απεγνωσμένα την προηγούμενη εβδομάδα, και το σύμπαν έδειξε την κοελική του φύση και μου τον έστειλε. Για λεπτομέρειες, keep reading.]


Zola Jesus - Conatus [6.4]
Δεν θα πω ψέματα: Την Zola Jesus την έμαθα πέρυσι, όταν το 'Night' έσκασε σαν βόμβα στα ανυποψίαστα αυτιά μας, αφήνοντας πίσω του κομμάτια και κόσμο στα πατώματα. Στον ενάμιση χρόνο που μεσολάβησε από τότε, η δεσποινίς Danilova απέκτησε σχεδόν rock star status στην διεθνή λατερνατίβα και, συνακολούθως, ο νέος της δίσκος μπήκε στις λίστες με τις πιο αναμενόμενες κυκλοφορίες της χρονιάς. Ακούγοντας το 'Conatus' χωρίς το σοκ-και-δέος effect της πρώτης επαφής με τη ΦΩΝΗ, είναι εύκολο να το δεις γι' αυτό που πραγματικά είναι: Μια συλλογή από 11  pop τραγούδια, κάποια καλά, κάποια όχι και τόσο, ντυμένα με μάλλον ασήμαντα electro/industrial beats που εξυπηρετούν κυρίως ως βάση για να πατήσει πάνω τους το γοτθικό κτήνος που βγαίνει κάθε φορά που η τύπισσα ανοίγει το στόμα της. Είναι αυτό το κτήνος που παίρνει συνθέσεις των τεσσάρων ακόρντων πασπαλισμένες με παιδικές μελωδίες και τις μεταμορφώνει σε ύμνους για την αποκάλυψη. Είναι αυτό το κτήνος που, παρότι το αρχικό ψάρωμα έχει φύγει, εξακολουθεί να εμπνέει σεβασμό. Είναι, τέλος το ίδιο κτήνος που θα με κάνει να περιμένω (με λιγότερη ανυπομονησία, είναι αλήθεια) την επόμενη δουλειά της Zola Jesus, με την ελπίδα ότι  θα καταφέρει να με ξαναφήσει με ανοιχτό το στόμα, αυτή τη φορά για τις συνθετικές και όχι για τις φωνητικές της ικανότητες



Machinedrum - Room(s) [6.2]
Μετά τους Africa Hitech, άλλος ένας βετεράνος παραγωγός αποφασίζει φέτος να δοκιμάσει τις δυνάμεις του στο footwork. Παρότι δεν έχει καλά-καλά τριανταρίσει, ο Travis Stewart κουβαλά πίσω του 10 χρόνια μουσικής καριέρας, χωρίς όμως μέχρι στιγμής να έχει κατασταλάξει σε έναν συγκεκριμένο ήχο και χωρίς να κάνει το μεγάλο μπαμ. Ο τύπος είναι μεγάλος μάστορας στα beats και, ακούγοντας το 'Room(s)', είναι προφανές πως νιώθει ότι έχει πολλά ν' αποδείξει: Τα ακροβατικά που κάνει με τους ρυθμούς στο MPC του είναι υλικό που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία των wannabe beat-makers. Η ανάγκη του όμως για αναγνώριση είναι αυτή που τον ρίχνει στην παγίδα της φλυαρίας και υπονομεύει την προσπάθειά του: Σε αντίθεση με το δίδυμο των Pritchard & Spacek, ο φίλος μας δεν επιδεικνύει καμία αυτοσυγκράτηση στη διαχείριση των πολλών και καλών ιδεών του, με αποτέλεσμα τα tracks να είναι υπερβολικά φορτωμένα με layers πάνω σε layers ήχου και άπειρα αχρείαστα vocal samples. Υπήρξαν δε στιγμές κατά την ακρόαση του δίσκου, που όλο αυτό μου έφερε πονοκέφαλο, παρόμοιο με αυτόν που νιώθει κανείς όταν ακούει έναν ξερόλα να μιλάει επί μια ώρα.Παρόλα αυτά, ο ξερόλας έχει αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα να πει, οπότε σας προτείνω να οπλιστείτε με υπομονή και να επιχειρήσετε να τον ακούσετε.



HTRK - Work (work, work) [8.1]
Πώς αξιολογεί κανείς την απουσία; Ο θάνατος του μπασίστα Sean Stewart, με μια υποψία αυτοχειρίας που δεν επιβεβαιώθηκε ποτέ επίσημα, μοιάζει να άφησε τους HTRK λειψούς: Κάπως σαν σώμα χωρίς σπονδυλική στήλη, ο ήχος τους έμεινε χωρίς νεύρο και χωρίς κεντρικό άξονα. Παραδόξως όμως, αυτή η απουσία είναι που απογειώνει το 'Work (work, work)' και το αναδεικνύει ως ένα από τα πιο στοιχειωτικά ακούσματα για το 2011. Με σκοτάδι, υγρασία και μια μυρωδιά οπίου που φέρνει περισσότερο σε eros παρά σε thanatos (αν και οι μυρωδιές αυτές μοιάζουν αρκετά), οι δυο εναπομείναντες HTRK χτίζουν μια ατμόσφαιρα απόλυτα πειστική, μια ατμόσφαιρα που σε καταπίνει αμάσητο, για να σε φτύσει πίσω στον πραγματικό κόσμο μετά από 40 λεπτά, όσο δηλαδή διαρκεί ο δίσκος. Μουσικά, το ντουέτο (πλέον) έχει ξεφύγει αρκετά από το synth punk της πρώτης τους δουλειάς, κάνοντας το crossover σε ένα ετερόκλητο κοινό που θα μπορούσε να αποτελείται από τα πιο σκοταδερά των indie kids, παρέα με νεογότθους χίψτερς και μεσήλικες trip-hoppers βαφτισμένους στη λάσπη των Massive Attack, ένα κοινό δηλαδή που θα αναγνωρίσει ομορφιά στους υπνωτικούς ρυθμούς, τον ερεθιστικό ψίθυρο της Jonnine Standish και τις Durutti-κες κιθάρες του Nigel Yang. Κάπου σ' αυτό το κοινό θα βρίσκομαι κι εγώ, κουνώντας ναρκωμένος το κεφάλι και μουρμουρίζοντας: set my heart alight, beat me up all night.

8.10.11

One accident away from a miracle

Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι κάποια στιγμή θα γράψω ένα κείμενο για τους Listener, όμως απ' ότι φαίνεται η στιγμή αυτή θα αργήσει λίγο. Μέχρι τότε, ας πω πως αυτό που κάνουν μου φαίνεται δυνατό και βαθιά αληθινό, κι ας μοιράσω και το αγαπημένο μου τραγούδι, μαζί (απαραιτήτως) με τα λόγια.

  Seatbelt Hands
She's the kind of lady that calls everybody baby
honey, sugar, sweetie, she's always making friends
and she keeps us all locked outside her thick leather skin
she always starts with a smile, it's small and butter yellow
but easier than a handshake, doesn't like her hands touched
she tans alot, gets burnt alot smoking through the cartons
but then gets put out so much, she's considered a bargain
she was born on the fourth of july with her hand on her heart
loves america,& being patronized, no one ever told her to guard her heart
she was an angel for halloween once, but never again
and for christmas ever year she's haunted by demons
they always tell her they love her.

she used to believe in innocence until she lost it
and spent a long summer, riding the trains
she has cats and collectors plates to keep her sane
watching TV in her favorite chair... both of which are rented
she's alone, and surrounds herself with loners
her life is a loan, lent out to anyone who will own her
waiting for the night to sweep her off her feet, while she mops the bathroom floor
hoping for a winning ticket or a man to treat her right
but they're both a gamble and she's been a loser all her life
and if she had a nickel for every time she's been punched and kicked
she'd put it together with her camel cash, try to buy some happiness
they always tell her they love her, but then they take something from her.

she would always show us her dreams
they were crumpled up like leaves from holding on too tight
scattered in her shoebox coffin on the cardboard walls covered in butterflies
she's got love in her heart for her babies, and hope in her mind for tomorrow
and blood on her hands that only she sees, holding the last bit of time that's borrowed
but you never know where that heart has been, and we'll never know how hard it's been
I wanna cut open my chest and let her in, but that won’t fix what needs to mend
and she stands there unlit cigarette in hand
filling up that empty hole with anything that’ll pour
insides hanging out like a flare, warning.
there’s beauty in that pain, can you see it?
she’s crashing through life with seat belt hands
one accident away from a miracle
and there’s an honesty there, but I can’t take it all in
she hides the worst of it in the wrinkles
that’s the ache you get when there’s nowhere else to go.
and she’s got nowhere else to go, she doesn’t want to go there.
so I promise I’ll go with her.

5.10.11

mixtape #04 | red curtains

angelo badalamenti // gazelle twin // fever ray // dead can dance // glasser // giorgio moroder // lana del rey // the weeknd // the xx // chris isaak // wax audio // david lynch // coctaeu twins // the cure // suede // wild beasts // david bowie // iggy pop // sonic youth // EMA // patti smith // nina simone


(Πρόκειται ουσιαστικά για το playlist της χθεσινής εκπομπής στον Poplie, πρώτης για τη φετινή σεζόν, όμως έχω την αίσθηση οτι λειτουργεί όμορφα και σαν δίωρο χορταστικό mixtape μηδενικού νεωτεριστικού ενδιαφέροντος. Οι εκπομπές θα ανεβαίνουν κάθε εβδομάδα στο mixcloud και θα μπορείτε να τις ακούτε on demand από το αντίστοιχο widget στην δεξιά πλευρά του blog)

3.10.11

Οι δίσκοι της εβδομάδας #04 (2011/10/03)

[Πολλή δουλειά, λίγη και όχι ιδιαίτερα καλή μουσική αυτή την εβδομάδα. Χρειάζομαι έναν εξαιρετικό δίσκο επειγόντως.]


Panda Bear - Tomboy [4.1]
Εντάξει, μωρή αρκούδα, παραδίνομαι. Αρκετά με ταλαιπώρησες κι αρκετά σε ταλαιπώρησα, καιρός να πάμε παρακάτω. Έχω 5 μήνες που παιδεύομαι on and off με το Tomboy, προσπαθώντας να βρω από κάπου να πιαστώ, να ανακαλύψω ίσως κρυμμένες χάρες που αποκαλύπτονται μετά την 6η/10η/νιοστή ακρόαση, χωρίς τύχη όμως. Είναι αλήθεια πως έχω θέμα με τον ήχο των όψιμων Animal Collective -βασικά μου προκαλεί ψυχοσωματικές αντιδράσεις τύπου ναυτία, ζαλάδες και blurred vision-, όμως στο Person Pitch, τον προηγούμενο δίσκο του Panda Bear, υπήρχαν τουλάχιστον τα 'Comfy in Nautica' & 'I'm not', τραγούδια δηλαδή που τα καταλάβαινα και τα ένιωθα. Εδώ όλα τα καταπίνει η chilled νεοχίπικη κρυφο-φιλοδοξία, αυτό το I'm-too-chill-to-bother-yet-I-bother-way-too-much feeling, ντυμένο με ένα υπερβολικά φορτωμένο drowsy ηχητικό ρούχο που ξεπερνά τα όρια του αδιάφορου και γίνεται ενοχλητικό. Από τα 12 κομμάτια του άλμπουμ, ξεχωρίζω το 'Slow Motion' ως την πιο άρτια υλοποίηση του pandabear-ικού οράματος, το 'Afterburner' ως την πιο ενδιαφέρουσα στιγμή του και το 'Scheherazade', επειδή ακριβώς δεν ακούγεται σαν Panda Bear. And with that said, μπορώ να βγάλω το Tomboy από το listening queue μου και να μην ξανασχοληθώ ποτέ μαζί του.



The War On Drugs - Slave Ambient [5.4]
Shoegaze americana? Seriously? Ίσως κάνω λάθος, αλλά στο μυαλό μου ο ήχος των massive ξυσιμάτων του shoegaze πάντα παρέπεμπε σε γκρίζα αστικά τοπία κι όχι στους απέραντους δρόμους της αμερικάνικης υπαίθρου. Επιπλέον, το να ακούω φυσαρμόνικες και την faux-Dylanesque φωνή ενός τύπου που το πραγματικό του όνομα είναι Granofsky, πάνω από μοτόρικ ρυθμούς και drone guitars, μου φαίνεται πιο παράταιρο κι από Στέρεο Νόβα με λαούτα και τον Σωκράτη Μάλαμα στα φωνητικά. Εντάξει, υπερβάλλω λίγο, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα: π.χ. το 'Your love is calling my name' είναι σίγουρα ένα από τα πιο υπέροχα-να-τα-ακούς-οδηγώντας-στην-εθνική τραγούδια της χρονιάς, ενώ εξίσου πορωτικό είναι το instrumental 'Original Slave'. Γενικά, τα σημεία που το μαρσαριστό shoegaze επικρατεί της americana είναι απολαυστικά, όταν όμως το πράγμα γυρνά στις ραδιοφωνικότερες στιγμές του Springsteen, ο δίσκος πάσχει, κυρίως γιατί ο Adam Granduciel δεν έχει ούτε το ένα δέκατο από τα songwriting skills του Boss. Έτσι, το 'Slave Ambient' μου μοιάζει μετέωρο, προδομένο από τις american hero φιλοδοξίες του δημιουργού του. Από την άλλη, βλέποντας την αποθεωτική αποδοχή που γνώρισε ο δίσκος στις ΗΠΑ, υποψιάζομαι οτι ίσως πρόκειται για ένα από αυτά τα πράγματα που πρέπει να είσαι αμερικάνος για να τα εκτιμήσεις.



Crowbar - Sever The Wicked Hand [5.8]
Θυμάμαι τον εαυτό μου πιτσιρικά, να βλέπω Beavis & Butthead και να σκάει αυτό το κομμάτι. Θυμάμαι στα καπάκια να μαζεύω το σαγόνι μου απ' το πάτωμα. Ήταν η εποχή που ο όρος sludge metal δεν είχε καν ανακαλυφθεί, επρόκειτο απλά για doom metal with a hardcore twist -ή το ανάποδο, αν προτιμάτε. Ήταν οι Black Sabbath αγκαλιά με τους Black Flag, σε πείσμα των πιο παραδοσιακών μεταλλάδων και πάνκηδων. Ήταν ο χοντρο-Kirk Windstein, που τραγούδαγε κι έχεζε ταυτόχρονα. Ήταν και γαμώ. Fast forward 20 σχεδόν χρόνια, κι ο Kirk είναι ακόμη εδώ, αναγεννημένος χριστιανικά, αλλά ακόμη δυσκοίλιος φωνητικά. Γενικά, ελάχιστα έχουν αλλάξει: Ο ίδιος ήχος στις κιθάρες, οι ίδιοι αργοί-με-βάρβαρα-ξεσπάσματα ρυθμοί, οι ίδιοι υπερ-κλισέ βασανιστικοί στίχοι. Το μόνο που λείπει είναι -αναμενόμενα;- η στεγνή έμπνευση των πρώτων δίσκων τους. Ο 15χρονος εαυτός μου θα το λάτρευε, ο τωρινός μπορεί απλά να απολαμβάνει τη νοσταλγία.

2.10.11

Formal Invitation

 SEASON 3 PREMIERE[*]

Τετράδιο Spiral on Poplie.eu
Τρίτη | 04 Οκτώβρη | στις 6 το απόγευμα

& EVERYONE'S INVITED.

29.9.11

Is that you, Sibyl Vane?


Λίγη ομορφιά για να αντιμετωπίσουμε τη μέρα. Βαθιές ανάσες. Όλα θα πάνε καλά. Μάλλον.

26.9.11

Οι δίσκοι της εβδομάδας #03 (2011/09/26)

[Δυο γρήγορες διευκρινίσεις: Σύμφωνα με την κλίμακα σπιράλ, οτιδήποτε πάνω από 7 είναι δισκάρα. Επίσης, δίσκοι της εβδομάδας σημαίνει τι άκουσα εγώ κι όχι τι κυκλοφόρησε μέσα στην εβδομάδα. Ευχαριστώ για την προσοχή σας :-)]


Wild Flag - Wild Flag [7.5]
Υπέροχες γεροντομπεμπέκες έτοιμες για όλα; Μπα, more like riot grrls still rule ok είναι η φάση. Τα δυο τρίτα των Sleater-Kinney παρέα μ' άλλες δυο μεσήλικες πλακώνονται για ένα χρόνο στα τζαμαρίσματα και βγάζουν έναν από τους καλύτερους indie rock δίσκους του 2011, ένα δίσκο γεμάτο κιθάρες, 90s πόρωση και ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ. Τονίζω το 'τραγούδια', γιατί αυτά είναι που μου έχουν λείψει περισσότερο από το indie τα τελευταία χρόνια. Δουλεμένες συνθέσεις χωρίς τεμπέλικες λύσεις, δεμένος ήχος, μελωδίες η μία πάνω στην άλλη, και η πορωτική φωνή της Carrie Brownstein να σε καλεί για άπειρο χοροπήδημα: Βασικά δεν χρειάζεσαι τίποτα περισσότερο για φτιάξεις έναν rock δίσκο παλαιάς κοπής χωρίς να γίνεις rawk και γραφικός. Κι αν δε με πιστεύτε, κάντε κλικ στα λινκς από κάτω.



William Elliott Whitmore - Field Songs [7.4]
Working man's country/folk blues από έναν τύπο τίγκα στα τατού, που, απ' ότι διαβάζω, τον αγαπάνε και οι χαρντκοράδες και οι χίψτερς. Ο Will Whitmore τραγουδά για τον κόσμο της δουλειάς, για ελευθερία και αξιοπρέπεια, με μια εντυπωσιακή, αυθεντικά αμερικάνικη φωνή, την οποία συνοδεύει με κιθάρα ή μπάντζο και, περιστασιακά, ένα kick drum  για το ρυθμό. Πρόκειται ουσιαστικά για protest songs στην παράδοση του Woody Guthrie, ένα ζόρικο είδος που μπορεί πολύ εύκολα να σε κάνει ρόμπα (βλέπε Tom Morello ως Nightwatchman), όμως ο φίλος μας, που ζει και δουλεύει στα οικογενειακά κτήματα, τα τραγουδά με τόση πίστη και αφοσίωση, που σε κερδίζει με το καλημέρα. Τον ακούω και μοιάζει να κατέχει μια αλήθεια για τη ζωή που μου διαφεύγει, μια αλήθεια που την ήξερα αλλά την έχω ξεχάσει, μια αλήθεια που σιγά-σιγά μπορεί και να τη θυμηθώ. Και θέλω να τη θυμηθώ.



Prurient - Bermuda Drain [7.2]
Μετά την πρώτη ακρόαση του 'Bermuda drain', έψαξα κατευθείαν να διαβάσω τις αντιδράσεις των σκληροπυρηνικών οπαδών του Prurient στο διαδίκτυο: Ήμουν σίγουρος ότι θα βρω άπειρα παραληρηματικά κείμενα γεμάτα από τις λέξεις-κλειδιά "ξεπούλημα", "προδοσία", "φλώρος" και άλλα τέτοια γραφικά. Τελικά δεν βρήκα τίποτα, γεγονός που με οδηγεί σε δυο συμπεράσματα: α) ο Prurient δεν έχει σκληροπυρηνικούς οπαδούς, ή β) έχει, αλλά οι νοϊζάδες είναι πιο ώριμοι σαν ακροατές από τους μεταλλάδες. Βλέπετε, η στροφή του Dominick Fernow σε πιο συμβατικές μουσικές φόρμες και η ενσωμάτωση του κλασσικού δίπολου θόρυβος-αμπιεντίλα σε (σχεδόν) κανονικά τραγούδια, σε συνδυασμό με τα πρόσφατα πάρε-δώσε του με τους Cold Cave, θα μπορούσαν εύκολα να ερμηνευτούν ως selling out to the man, τουλάχιστον από τους πιο κολλημένους (yeap, been there, done that). Βέβαια, ο δίσκος είναι τόσο καλός, που οποιαδήποτε συζήτηση περί ξεπουλήματος καθίσταται αυτομάτως irrelevant: Η κλειστοφοβική ατμόσφαιρα, η λεκτική βία (πιο έντονη από ποτέ, καθώς η φωνή δεν κρύβεται πλέον πίσω από το θόρυβο), το συναίσθημα βαθιάς απελπισίας, όλα υπάχουν στο 'Bermuda Drain', ντυμένα με μελωδία και ρυθμό, και απολύτως προσιτά σε ένα ευρύτερο ακροατήριο. Δεν αποκλείω πάντως ο δίσκος να είναι ένα εκκεντρικό αστείο του Fernow -εξάλλου, και η συμμετοχή του στους Cold Cave ακούγεται πως είναι το αποτέλεσμα ενός χαμένου στοιχήματος-, όμως τι σημασία έχει τελικά;



Apparat - The Devil's Walk [4.4]
Απογοήτευση. Ο καινούργιος δίσκος του Apparat είναι ένα πράγμα χωρίς εκπλήξεις και χωρίς συναίσθημα, ένας ήχος καλογυαλισμένος, αποστειρωμένος και, τελικά, ξεπερασμένος. Δεν ξέρω τι μύγα φιλοδοξίας τσίμπησε τον γερμανό, όμως αναζητείται αντίδοτο επειγόντως. Ειδικά όταν αποφασίζει να τραγουδήσει, η κατάσταση χειροτερεύει: Στην καλύτερη περίπτωση ακούγεται σαν άψυχος Jonsi, στη χειρότερη σαν Thom Yorke των φτωχών. Σαν τη μύγα μες το γάλα ξεχωρίζει το εξαιρετικό 'Goodbye', το μόνο κομμάτι που μοιάζει να έχει σφυγμό, μάλλον ελέω Soap&Skin. Κατά τα άλλα, είμαι σίγουρος πως ο δίσκος θα έχει μεγάλο σουξέ στη λατερνατίβα της χώρας μας, οπότε, ο,τι και να λέω εγώ, δεν έχει καμία μα καμία σημασία.

23.9.11

Leave a mark

I wish that every time he touched me left a mark
Ξεκίνησα να ετοιμάζω post για το καινούργιο videoclip της EMA (βλέπε παραπάνω) και κατέληξα να κάνω δίωρη ιντερνετική βόλτα-προσκύνημα στο μεγαλείο της τύπισσας. Κάπως σαν riot grrrl-goes-folk, η δεσποινίς Anderson μοιάζει αξιαγάπητη κι επικίνδυνη μαζί -γνήσιο παιδί των 90s, με μια ευθύτητα στο στίχο που τσακίζει κόκκαλα. Περιττό να πω οτι την αγαπώ παράφορα. Πιο κάτω θα βρείτε μερικά λινκς για να ακολουθήσετε κι εσείς το μονοπάτι των προσκυνητών.