Update

Τι τις ήθελα τις πρεμιέρες Τρίτη και 13; Άκυρη η σημερινή εκπομπή στον Poplie λόγω ανωτέρας βίας, τεχνικών προβλημάτων κτλ. Όταν με το καλό είμαστε έτοιμοι, θα ενημερώσουμε πάλι.

In other news, here's a cruel-yet-funny animated gif of the first squirrel put into orbit:

[* pic]

Οι δίσκοι της εβδομάδας #01 (2011/09/12)

[Αφού χάνω που χάνω τον καιρό μου ακούγοντας συνεχώς μουσική και κρατώντας σημειώσεις σχεδόν ψυχαναγκαστικά (γαμημένο OCD), είπα να αρχίσω να τα μοιράζομαι, για να ανοίξουν οι κλασσικές, ανούσιες μουσικοκουβέντες που τόσο αγαπάμε. Οι βαθμολογίες μπαίνουν κυρίως εν είδει προβοκάτσιας και ακολουθούν την κλίμακα pitchfork, γιατί ο καλός ο χίψτερ φαίνεται στις λεπτομέρειες.]

Zomby - Dedication [7.2]

Είναι, κατά τη γνώμη μου, ο πιο ταλαντούχος της γενιάς του και γι' αυτό το λόγο οι απαιτήσεις μου είναι μεγάλες. Το 'Dedication' αποτελεί τον πρώτο του δίσκο στην 4AD και, με 16 στοιχειωμένα κομμάτια συνολικής διάρκειας 35 λεπτών, μοιάζει περισσότερο με συρραφή εξαιρετικών προσχεδίων για κομμάτια που θα γράψει στο μέλλον. Ακόμη κι έτσι, είναι πολύ καλύτερο από τις περισσότερες κυκλοφορίες σ' αυτό το μετα-dubstep περιβάλλον που έχει διαμορφωθεί τα τελευταία 1-2 χρόνια, καθώς ο τύπος ξέρει περισσότερη μουσική από όλους τους υπόλοιπους μαζί. Στοιχηματίζω ότι η επόμενη του δουλειά θα είναι μνημειώδης.

[digital rain] | [haunted] | [things fall apart]

[+ μια εξαιρετική συνέντευξη στο self-titled]

Pygmy Lush - Old Friends [6.3]

Ετούτο είναι αμερικανο-φολκ παιγμένο από χαρντκοράδες με ευαισθησίες. Το 'Old Friends' κυκλοφόρησε την άνοιξη κι έκανε αρκετό κόσμο στο ελληνικό μπλογκοχωριό να παραμιλάει, εν μέρει μάλλον δικαιολογημένα. Το πρόβλημά μου με τον συγκεκριμένο δίσκο είναι ότι, ενώ ξεκινάει και -κυρίως- τελειώνει πολύ δυνατά, στη μέση κάνει μια πλαδαρή κοιλιά, που -εμένα τουλάχιστον- με κουράζει λίγο. Όπως και να 'χει, κομμάτια σαν το ομώνυμο του δίσκου δεν γράφονται κάθε μέρα, οπότε αξίζει παραπάνω από μια αυτιά.

[admit] | [old friends] | [pals]

Beirut - The Rip Tide [5.6]

Τρίτος δίσκος για τον Zac Condon και, παρότι οι balkan αναφορές στον ήχο του έχουν ελαχιστοποιηθεί, η συναγή ουσιαστικά παραμένει σταθερή. Πνευστά, ταμπούρλα και η ίδια, πηγμένη-στο-βιμπράτο φωνή, που κάποτε μου άρεσε αλλά πλέον έχει αρχίσει να με εκνευρίζει. Το 'The Rip Tide' ξεκινάει αναπάντεχα καλά, όμως οι πιο αξιόλογες ιδέες του εξαντλούνται στα 3-4 πρώτα τραγούδια, με αποτέλεσμα το δεύτερο μισό του να βουλιάζει στη λήθη. Ο τύπος χρειάζεται μια αλλαγή και μάλιστα γρήγορα.

[a candle's fire] | [santa fe] | [port of call]

Red Hot Chili Peppers - I'm With You [5.4]

Ντροπή; Όπως άλλοι έχουν κρυφή καψούρα με τους REM και με τους U2, έτσι κι εγώ από πιτσιρικάς αγαπάω τους RHCP. Οκ, οι δίσκοι τους πάντα χρειάζονταν ξεσκαρτάρισμα, αλλά, αφού ξεφορτωνόσουνα τη φύρα, έμεναν τουλάχιστον 7-8 τραγούδια που άξιζαν τον κόπο. Αυτή τη φορά τα καλά τραγούδια είναι μόλις 3-4 και η μπάντα μοιάζει κουρασμένη. Υποθέτω οτι η απουσία του Frusciante έχει παίξει το ρόλο της, παρότι ο αντικαταστάτης του, παιχτικά τουλάχιστον, ακούγεται ολόιδιος. Στα ευχάριστα της υπόθεσης είναι οτι ο Kiedis προφανώς αγαπάει Listener, αν κρίνουμε από τη επική γεροντομουστάκα του και τη εκφορά του λόγου στο (μέτριο κατά άλλα) 'Even you Brutus'. Συνολικά, χωρίς ο δίσκος να είναι ιδιαίτερα κακός, πρόκειται μάλλον για τη χειρότερη δουλειά της καριέρας τους. Κρίμα.

[monarchy of roses] | [ethiopia] | [did I let you know]

Scott Matthew - Gallantry's Favorite Son [5.1]

Κλασσική περίπτωση τραγουδιάρη ιδιαίτερα αγαπητού στην Ελλάδα, που στο εξωτερικό δεν τον ξέρει ούτε ο μπατζανάκης του, και κοίτα να δεις που ο μπαγάσας θα με βάλει να τσακωθώ με το αίσθημα. Αυτό το χαμηλών τόνων chamber-pop-meets-folk δεν είναι και πολύ του γούστου μου, η φωνή του μου φαίνεται εντελώς επίπεδη και το όλο πακέτο αναδίδει μια μυρωδιά μούχλας. Επίσης, στο εξώφυλλο ο τύπος μοιάζει να αναπαύεται πάνω σε μια γιγάντια ματωμένη σερβιέτα. Nuff said, τώρα περιμένω τις ορδές των θαυμαστών του, και ιδίως τον φίλο που είχε επιλέξει τον ομώνυμο δίσκο του για καλύτερο του 2008 (you know who you are!), για να τσακωθούμε.

[black bird] | [felicity] | [seedling]

poplie, season III

[*pic]

ενώ ο αέρας εκεί έξω μυρίζει τέλος εποχής περισσότερο από ποτέ, στον poplie απτόητοι ετοιμαζόμαστε να υποδεχτούμε το χειμώνα με -τι άλλο;- πολλή μουσική. η νέα σεζόν ξεκινά τον οκτώβρη και θα με βρει (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου) να επιλέγω τραγούδια & να φλυαρώ κάθε τρίτη από τις 6 μέχρι τις 8 το απόγευμα. οι εκπομπές (για να μπαίνουμε σιγά-σιγά σε ρυθμό) θα ξεκινήσουν από τις τρίτη που μας έρχεται (τρίτη και δεκατρείς, πολύ ενθαρρυντικό!), κάπως σαν τα φιλικά προετοιμασίας πριν την επίσημη έναρξη του πρωταθλήματος. σας περιμένω.

υγ1. αν είναι να βουλιάξουμε, ας βουλιάξουμε τραγουδώντας.

υγ2. η φωτογραφία είναι από  τα ερείπια της ΕΜΙ/Columbia στον περισσό και την έχει τραβήξει ο lyconaut.

this new love of mine

[lana del rey - blue jeans]

We've been sent nearly 19 tracks by her "people", all demos with different producers at the helm, and they're intriguingly split as outlined above, with the 24-year-old New Yorker and sometime London resident singing either high and girly on songs that present her as some sort of pop Lolita, or low and husky (she's a former jazz singer) on material that suggests a fully-grown woman who's been through the mill and has emerged the other side, wearier and wiser, with stories to tell.

η lana del rey (κατά κόσμον lizzy grant) έκανε το μεγάλο μπαμ με το video games, ένα κομμάτι που έριξε τη μισή χιψτεροκοινότητα (και όχι μόνο) στα πατώματα. τα diet mtn dew και kinda outta luck που ακολούθησαν, καθώς και κάποια άλλα τραγούδια που διέρρευσαν αφού έσκασε το hype, δεν ήταν στο ίδιο επιπέδο, ούτε προσέθεσαν κάτι καινούργιο σ' αυτά που ξέραμε. σήμερα όμως προσγειώθηκε στο youtube το παραπάνω έπος, για να βάλει την τσούπρα μας οριστικά και αμετάκλητα στο μουσικό χάρτη. hip people of the world, meet your new queen.

[official website] | [facebook page]

doppelgänger

[gazelle twin - men like gods]

Elizabeth Walling could be Brighton's answer to Fever Ray's Karin Dreijer Andersson, with her queer masked costumes and avant-garde electronica. Her repertoire draws from sci-fi film scores, choral music, underwater life and the paranormal. The visual accoutrements – stark, monochrome videos, theatrical live shows – are striking, but the brooding, atmospheric scores on this debut are thrilling enough to stand alone.

late bloomer, σπουδαγμένη στα της μουσικής και με προϋπηρεσία στην avant-garde σκηνή του brighton, η δεσποινίς walling αποφάσισε τα τελευταία δυο χρόνια να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στο προσωπικό της project, όχι απλά γράφοντας και ηχογραφώντας όλη τη μουσική & τους στίχους, αλλά επιπλέον σχεδιάζοντας την interactive εκδοχή του δίσκου, φτιάχνοντας τα videos, ακόμη και ράβοντας τα κουστούμια που θα φορέσει στη σκηνή κατά τη διάρκεια των συναυλιών της. το 'the entire city' κυκλοφόρησε από την (σχεδόν self-run) anti-ghost moon ray τον ιούλη, ενώ από σήμερα ξεκινάει η διανομή του από τη rough trade. οι αναφορές στην fever ray είναι μάλλον αναμενόμενες, όμως ο ήχος της gazelle twin είναι πιο στεγνός, τραχύς και κοφτός. άλλες επιρροές μοιάζουν να είναι (επίσης αναμενόμενα) η lisa gerrard & οι dead can dance, η elizabeth fraser & οι coctaeu twins, η bjork αλλά και ο giorgio moroder. δουλεύοντας μέσα από τις επιρροές αυτές η gazelle twin ανακαλύπτει τη δική της φωνή, πλάθει τις δικές της ιδέες και μας δίνει έναν από τους πιο ενδιαφέροντες δίσκους της χρονιάς. το καλύτερο; φαίνεται ικανή γι' ακόμη μεγαλύτερα πράγματα.

LINKS

[official website] | [interview at the quietus] | [interview at amelia's]

OTHER VIDEOS

[changelings] | [i am shell, i am bone]

[kudos στον ιχνηλάτη zeugolator
που την είχε πάρει μυρωδιά από πέρυσι]

all yours

[submotion orchestra - live at momo]

Submotion Orchestra have rapidly built up a reputation as one of the most interesting and original projects emerging from the UK today. Drawing upon dubstep, soul, ambient electronica, jazz and dub, their unique music is at once delicate and heavy, spacious and dense, highly atmospheric but firmly rooted.

τους ακούω και τους ξανακούω, και σκέφτομαι: "το έχω ξανανιώσει αυτό το συναίσθημα". πού όμως; ίσως στο 'timeless' του goldie -έχουν περάσει κιόλας δεκαπέντε χρόνια; η πόλη σιγά-σιγά ξυπνά, όμως δεν ξέρω αν τη χωράει τόση ομορφιά. it's all yours.

mixtape #03 | summer guitars

jesu // wu lyf // fucked up // the go! team // deerhoof // dengue fever // black lips // descartes a kant // zZz // digger & the pussycats // obits // r.e.m. // the fall // the kills // moon duo // EMA // chain and the gang

GET IT

[photo by theskyetc]

summer of '94 revisited

[araabMUZIK]

όσο κι αν προσπαθήσεις να κρυφτείς, η νοσταλγία θα σε βρει --ακόμη κι αν χρειαστεί να μεταμφιεστεί σε πιτσιρικά hip hop παραγωγό από το providence του rhode island. o araabMUZIK (κατά κόσμον abraham orellana) κατάγεται από τη γουατεμάλα κι αποτελεί ο,τι κοντινότερο σε βιρτουόζο του MPC όπως μπορείς να δεις κι εδώ. στο ντεμπούτο LP του, που έχει τίτλο "electronic dream" και κυκλοφόρησε στα μέσα ιουλίου, ο φίλος μας ανακαινίζει μια ντουζίνα 90s dance anthems (από early trance μέχρι gabber) ξηλώνοντας τους παραδοσιακά 4/4 ρυθμούς τους και φορώντας τους άλλους, πιο αργούς, σκοτεινούς και νευρώδεις, και το αποτέλεσμα της δουλειάς του είναι αναπάντεχα καλό. τα κομμάτια διατηρούν αρκετό από το ευφορικό/μελαγχολικό συναίσθημα εκείνης της εποχής, όμως μετά το treatment έχουν αποκτήσει επιπλέον βάρος και δύναμη, παρά την παντελή απουσία μπάσου. σίγουρα ο δίσκος δεν είναι για όλα τα γούστα (ξέρω κόσμο που μάλλον θα τον μισήσει), όμως -στα δικά μου, ξεδιάντροπα 90s αυτιά τουλάχιστον- μοιάζει να είναι η ιδανική μουσική υπόκρουση για τη μελαγχολία που συνοδεύει τις τελευταίες μέρες των διακοπών και το ταξίδι της επιστροφής.

[araabMUZIK documentary] | [album review on RA]

svrf's up

[the burzums - dunkelheit]

The Burzums was the musical project by Charlie "Varg" Vikernes. It began during 1961 in Bergen, California and quickly became prominent within the early Californian surf scene. During 1962 and 1963, The Burzums recorded four albums; however, in 1964 Vikernes was convicted and imprisoned for using cuss words in public to describe guitarist Øystein "Euronymous" Aarseth, and the mild intimidation of the congregations of several milk bars and several churches. While imprisoned, Vikernes recorded two really poor albums in the dark ambient surf style.

Dunkelheit first featured on the Burzums' legendary surf LP Filosofem (literally "Surf's Up" in English) recorded on a low budget in the back of a surf shop in Bergen, California using an Edison Phonograph, the cheapest instruments available to Varg and other awesome gadgets to get that famously warm Trve Kvlt sound of sand, sun and surf.

έχω λιώσει στο γέλιο. η φάση είναι surfing the dark forests of niflheim, ό,τι πρέπει δηλαδή μ' αυτή τη διαολεμένη ζέστη. kvlt as fuck.

[για τους blackmetally-impaired, εδώ το αυθεντικό]

goddamn these thoughts

[Arrange - When'd You Find Me]

goddamn these thoughts
and goddamn these people that remind me of you
and goddamn the heart attacks
every single one of them I wish you'd go through
I've been told it's good for me to cry but I can't
the thought doesn't register
I put power in you then try to take it away
but it proves too impossible

 είναι ένα απλό ποπ τραγουδάκι, με μια συνηθισμένη για την εποχή, σπιτική lo-fi παραγωγή, κι όμως μέσα του κουβαλάει βάρος κι ανάγκη. το "plantation" είναι η πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά αυτού του πιτσιρικά από τη florida, την οποία και δίνει δωρεάν από τη σελίδα του στο bandcamp. απ' ότι διαβάζω, ο δίσκος αποτελεί προϊόν χωρισμού και, παρόλο που μουσικά απέχουν αρκετά, στα αυτιά μου μοιάζει να συγγενεύει συναισθηματικά με το "hospice" των antlers. προβλέπεται πολύ κλάμα.