τα κλασσικά: ο στρέκφους θα τσακώνεται με τον φούνκα για τους μπητλς και τους στόουνς, ο ίντυ θα χώνει αρκέιντ φάιρ κι ο οκσικέμια θα λέει τι βλακείες είναι αυτές, βάλτε κάνα μαύρο να γουστάρουμε. όποιος δεν έρθει ντυμένος μασκαράς θα τρώει φατούρο, ενώ στο τέλος θα παίξουμε κρυφτό, κυνηγητό, μπιζ και μακριά γαϊδούρα στους δρόμους των πετραλώνων. γαμώ θα είναι.
αυτός ο ελάχιστος, αυτός ο εαυτός, ίδιος με θόρυβο ψυγείου σ' άδειο σπίτι, που δένει αρμονικά με τον άλλον, του σύμπαντος, και υφαίνουν τον τρόμο και μετά την πίστη. Παγώνει τον χρόνο, παγώνει το αίμα, δεν εξελίσσεται, δεν ερμηνεύει. βουτάει τα δάχτυλα στο μέλι της ζωής κι αυτιστικά -θαρρείς- για πάντα το αναδεύει.
ο θανάσης στα 52 του παραμένει πνεύμα ανήσυχο. μαθαίνει να σαμπλάρει, εξακολουθεί να αποφεύγει την ευκολία στο στίχο, κι αν πλέον δεν πρωτοπορεί, δεν μπορείς να του κακιώσεις. το χρέος του απέναντι στην ελληνική μουσική το έχει κάνει και με το παραπάνω.
στο πλάι του, άξιος συμπαραστάτης στέκει ο φώτης σιώτας, αναλαμβάνοντας ενορχηστρώσεις, τοξωτά έγχορδα & φωνητικά. συμμετέχει επίσης ο ορφέας περίδης, τραγουδώντας στην πιο αδύναμη ("ανταρκτική") αλλά και στην καλύτερη ίσως στιγμή του δίσκου, την ονειρική "ομίχλη". μου άρεσε επίσης πολύ το ομώνυμο κομμάτι (βγαλμένο κατευθείαν από την "αγρύπνια"), καθώς και τα "ποιος θα με θυμάται", "σαν παιδί" & "φέγγαρος", με το τελευταίο να είναι το πιο φευγάτο κομμάτι του θανάση από τη "βροχή..." και δώθε.
συνολικά ο "ελάχιστος εαυτός" είναι ένας πολύ δουλεμένος δίσκος, προσεγμένος μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια. το μόνο που του λείπει (όπως καταλήξαμε συζητώντας με τους inverted a & green onion) είναι ένα πραγματικά μεγάλο τραγούδι, ένα "μιλώ για σένα" ή "όταν χαράζει", το οποίο θα τον σήκωνε στα επίπεδα του "βραχνού προφήτη" ή της "αγίας νοσταλγίας". παρόλα αυτά, πρόκειται για μια πολύ καλή κυκλοφορία, αντάξια της δισκογραφίας του θανάση παπακωνσταντίνου, και σίγουρα ο ελληνικός δίσκος που θα ακούσω περισσότερο το 2011.
υγ. ιδιαίτερη μνεία αξίζει στο δίλεπτο "ερώτηση κρίσεως". είναι καιρός να βγάλουν οι έλληνες καλλιτέχνες το κεφάλι τους από την άμμο, να κοιτάξουν το τέρας στα μάτια και να πουν τα πράγματα με το όνομά τους. φαντάζομαι οτι στις καλοκαιρινές συναυλίες θα γίνεται χαμός. εεεε, οοοο, γαμώ το φασισμό :)
μεταξύ αστείου και σοβαρού, ένας φίλος προσφέρθηκε να κεράσει σφηνάκια όποιον από τους συμμετέχοντες στο 1+1 project έγραφε για το buzz factory. ανέλαβα να εκπληρώσω την επιθυμία του (μάλλον έπαιξαν ρόλο και τα σφηνάκια) χωρίς να σκεφτώ τις πιθανές συνέπειες --τώρα έχω πάθει κατάθλιψη.
τα παλιά τα χρόνια το γούσταρα πολύ το grunge. παρόλα αυτά δεν έτυχε να ακούσω τους screaming trees στην εποχή τους --βλέπετε τότε δεν υπήρχε ιντερνέτι, τα λεφτά ήταν λίγα και το πλησιέστερο αξιοπρεπές δισκάδικο βρισκόταν σε απόσταση 25 χιλιομέτρων από το χωριό. έτσι βολευόμασταν με όποιους δίσκους μπορούσαμε να βρούμε, ακούγοντας επαρχιακό ραδιόφωνο και ανταλλάζοντας/ αντιγράφοντας κασσέτες. όταν έφυγα φοιτητής, αγάπησα τον mark lanegan και κάποια στιγμή στις αρχές των 00s έπεσε στα χέρια μου η δισκογραφία τους, όμως ήταν πλέον αργά για να ασχοληθώ: η μουσική έτρεχε κι εγώ την κυνηγούσα για να την πιάσω. κάπως έτσι φτάσαμε εν έτει 2011 να ακούω το buzz factory και να προσπαθώ να θυμηθώ πώς ήταν να φοράς καρώ πουκάμισο, βερμούδα και να μη σου καίγεται καρφί για τίποτα. γαμώτο.
για το δίσκο δεν ξέρω τι μπορώ να γράψω, για να δούμε: συμπυκνώνει στον ήχο του όλο σχεδόν το ροκ των 70s & 80s. επίσης η φωνή του μάρκου παρότι πρωτόλεια, είναι πολύ καλή. κι εγώ δυστυχώς δε νιώθω σχεδόν τίποτα. τα κομμάτια είναι μια χαρά, είμαι σίγουρος οτι αν τα άκουγα το 1995 θα τα λάτρευα, όμως τώρα κάτι λείπει. τι; μάλλον εγώ. κάποια πράγματα καλό είναι να τα κάνεις στην ώρα τους, αλλιώς να μην τα κάνεις καθόλου. and this is one of those things.
ένα πολύ ενδιαφέρον κειμενάκι από τον καιρό της πρώτης άνθησης του ιδιωτικού ραδιοφώνου στη θεσσαλονίκη, το οποίο (άθελά του) σήμερα βγάζει πολύ γέλιο. συντάκτης του είναι ο γνωστός στάθης 'ράδιο αρβύλα' παναγιωτόπουλος, ο οποίος μάλλον λόγω κληρονομικού χαρίσματος έβλεπε τουλάχιστον 15 χρόνια μπροστά! ακολουθεί μετεγγραφή των κυριότερων σημείων (κράτησα το κείμενο ως έχει, παρότι πάσχει από κακή σύνταξη & ελλειπή διόρθωση):
Θυμάμαι ότι παλιότερα, όταν δεν υπήρχε δορυφορική τηλεόραση, όταν δεν υπήρχαν ούτε πολλά μουσικά περιοδικά και ραδιοφωνικοί σταθμοί, όταν κοντολογίς η ενημέρωση στα μουσικά πράγματα ήταν πολύ λίγη, σχεδόν υποτυπώδης, όσοι είχαν το λεγόμενο «ψώνιο» με τη μουσική, συναντούσαν τεράστιες δυσκολίες στο να μάθουν κάποια πληροφορία, ν' ακούσουν ένα καινούριο συγκρότημα, δίσκο και λοιπά. Τότε υπήρχε ένα «Ποπ και Ροκ», ένας Πετρίδης στα ραδιόφωνο, πολύ λιγότεροι δίσκοι κυκλοφορούσαν σε ελληνική εκτύπωση κι όσο για τηλεόραση; Κάποια μουσικά διαλείμματα πριν το δελτίο των 12, που συνήθως παρουσίαζαν τις επιτυχίες της εποχής και για τους τυχερούς εδώ στη Βόρεια Ελλάδα, η μάταιη ελπίδα να συλλάβει η (συνήθως αρχαία) τηλεοπτική συοκευή το πρόγραμμα της Γιουγκοσλαβίας που από καιρού εις καιρόν μετέδιδε κάποια βίντεο κλιπς ή συναυλίες που ο κακόμοιρος μουσικόφιλος προσπαθούσε να αποκρυπτογραφήσει μέσα σε αληθινές... χιονοθύελλες. Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η ενημέρωση. Δεν τα λέω αυτά για να πω πόσο χειρότερα ήταν τα πράγματα τότε και μπράβο σε μας τους «παλιότερους» που σε τόσα βάσανα υποβληθήκαμε, ούτε φυσικά θέλω να πω ότι τότε η κατάσταση ήταν καλύτερη. Απλά, σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Με αποκορύφωμα το ΜΤV, η θεσσαλονίκη έχει γεμίσει μουσική στην τηλεόραση από όλα τα δορυφορικά κανάλια, τις μουσικές εκπομπές στα τρία κρατικά κανάλια αλλά και στη δημοτική τηλεόραση. Όποια ώρα και ν' ανοίξεις την τηλεόρασή σου, καταιγισμός από βίντεο-κλιπς,πληροφορίες, συνεντεύξεις, ειδήσεις.. Αυτό στην ουσία σημαίνει ότι αφαιρείται πια το κίνητρο του ενδιαφέροντος, του να τρέξεις, να ψάξεις, να γνωρίσεις, στο φινάλε τη γοητεία του ν' ανακαλύπτεις κάτι μόνος σου. Όλα βρίσκονται εκεί, στο ψυχρό γυαλί, δίκην μασημένης τροφής, και βέβαια η «μουσικόφιλη» νεολαία δεν κάνει τίποτα παραπάνω από το να την απορροφά. Όλοι πια, από 10 έως 25 χρόνων ξέρουν όλα τα τραγούδια και τα συγκροτήματα απ' έξω και δεν έχουν καμία διάθεση για εμβάθυνση, παραπάνω πληροφόρηση, κριτική άποψη. Δεν θέλω να προχωρήσω περισσότερο, απλά να αναρωτηθώ: πώς (και από πού) θα βγουν οι επαΐοντες της μουσικής της επόμενης γενιάς; Ποιοί θα κάνουν εκπομπές στο ραδιόφωνο; Ποιοί θα γράφουν στα περιοδικά; Οταν όλοι ξέρουν τα ίδια, ποιος θα είναι αυτός που θα ενημερώσει τους υπόλοιπους; Πληθώρα από δορυφορικές μουσικές εκπομπές, αλλά και πληθώρα από ραδιόφωνα. Σε κάποια μελλοντική σελίδα, θα επιχειρήσουμε να κάνουμε μια πλήρη παρουσίαση όλων των ραδιοφωνικών σταθμών που λειτουργούν στη θεσσαλονίκη, με τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά τους.(Μιλάμε βέβαια για τους σταθμούς που θα υπάρχουν μέχρι τότε, χε χε). Προς το παρόν, μερικές διαπιστώσεις. Κατά ένα πρόχειρο απολογισμό υπάρχουν στη θεσσαλονίκη αυτή τη στιγμή 18-20 σταθμοί και αναμένεται να λειτουργήσουν άλλοι 2-3 στους επόμενους λίγους μήνες. (Το πόσοι από αυτούς ανάμενεται να κλείσουν επειδή δεν θα αντέξουν στον ανταγωνισμό είναι μια άλλη ιστορία). Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Περισσότεροι σταθμοί, περισσότερη μουσική, καλύτερη ενημέρωση, ανεβασμένο επίπεδο, έτσι δεν είναι; Εκεί δεν πάει το μυαλό σας; Λάθος φίλοι μου. Σκεφτείτε αυτό: πριν την ελεύθερη ραδιοφωνία υπήρχαν 3-4 σταθμοί στους οποίους δούλευαν 50 άνθοωποι και 7-8 από αυτούς έκαναν μουσικές εκπομπές. Ξαφνικά, οι σταθμοί έγιναν πενταπλάσιοι και χρειάστηκαν δεκαπλάσιοι άνθρωποι για να κάνουν μουσικές εκπομπές. Υπήρχαν τόσοι άνθρωποι με τις φωνές, τις γνώσεις, την εμπειρία, τη σοβαρότητα, την υπευθυνότητα; Όχι βέβαια. Τι λέτε εσείς να έγινε; Λέτε αυτοί που είχαν την κλίση, να είπαν «τώρα που υπάρχει ζήτηση, ας προσπαθήσω να μάθω πέντε πράγματα παραπάνω, τα στοιχειώδη του ραδιοφώνου και μετά να προσπαθήσω να κάνω καριέρα εκεί»; Όχι βέβαια. Ή μήπως φαντάζεστε ότι αυτοί που άνοιξαν τους σταθμούς, να διάλεξαν τους έμπειρους και αυτούς που είχαν τη διάθεση να μάθουν, να έβαλαν τους μεν κοντά στους δε, και να περίμεναν να εκπαιδευτούν οι δε, ώστε να βγουν στο ραδιόφωνο με κάποια εφόδια; Και πάλι όχι. Όποιος είχε έστω και την πιο περιθωριακή σχέση με τη μουσική (δούλευε ας πούμε σε εταιρία δίσκων και κουβαλούσε τις σακούλες με τα δείγματα στα μαγαζιά) σήμερα άρπαξε την ευκαιρία και έγινε παραγωγός του ραδιοφώνου και εκτελεί ένα ύψιστο λειτούργημα. Αν δεν το ξέρατε, το να εργάζεσαι στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ένα ύψιστο κοινωνικό λειτούργημα. Αυτοί δε που άνοιξαν τους σταθμούς (κατά πλειοψηφία εκδότες, επιχειρηματίες, εφοπλιστές, πολιτικοί και τυρέμποροι, η αφρόκρεμα δηλαδή του ραδιοφώνου, της μουσικής και της ενημέρωσης), περισυνέλεξαν πέντε-δέκα πειρατές, ντισκ-τζόκεϊς ή παιδιά των δισκάδικων, και έφτιαξαν «μουσικό τμήμα» στο σταθμό τους. Ή ακόμα χειρότερα, έφτιαξαν ολόκληρους σταθμούς. Ποιός είναι τόσο αφελής ώστε να πιστεύει ότι με αυτά τα δεδομένα μπορεί το επίπεδο των μουσικών εκπομπών (για να περιοριστούμε εκεί, αν και σε όλους τους άλλους τομείς η κατάσταση είναι ανάλογη, αν όχι χειρότερη) να ανέβηκε; Μάλλον κανείς. Τα ανομήματα που διαπράττονται κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό στα ερτζιανά της Θεσσαλονίκης, είναι άνευ προηγουμένου. Και όλα αυτά φυσικά στο όνομα της ελεύθερης ραδιοφωνίας, της πολυφωνίας, του πλουραλισμού, της πολλαπλής ενημέρωσης. Αυτό είναι ένα θέμα που δεν σκοπεύω να το αφήσω έτσι. Μουσικές εκπομπές από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με τη μουσική, που το μόνο πράγμα που επιδιώκουν είναι η αυτοπροβολή, και το να «περάσουν» τα φτωχά μουσικά τους γούστα στον κόσμο ενημερώνοντας τον ανεύθυνα και λαθεμένα. Για να μη νομιστεί ότι μιλάω γενικά και αόριστα και παριστάνω τον υπεράνω όλων, πρέπει να πω οτι έχω κι εγώ μια εκπομπή οτο ραδιόφωνο {ποιος δεν έχει;) και κάνω κι εγώ τα σφάλματα μου, αλλά αυτά που παρατηρεί κανείς γύρω του είναι άνω ποταμών. Σε προσεχείς στήλες θα ασχοληθούμε με υπαρκτά παραδείγματα. ΕΠΩΝΥΜΑ. Όποιος αντέχει στο βάρος της κριτικής, ας κοπιάσει...
ενδιαφέρον, έτσι; τώρα, όπου βλέπετε 'ελεύθερη ραδιοφωνία' βάλτε 'internet', και ομοίως αντικαταστήστε το 'άσχετοι παραγωγοί' με 'bloggers', κι έχετε ένα κείμενο το οποίο θα μπορούσε να έχει γραφτεί χθες στο σόνικ (και μάλλον έχει όντως γραφτεί, τώρα που το σκέφτομαι).
υγ. για να μην παρεξηγούμαι, οφείλω να διευκρινίσω πως δεν είναι στις προθέσεις μου να εκθέσω τον στάθη παναγιωτόπουλο: όντας βόρειος, έχω μεγαλώσει με τις εκπομπές του στο ραδιόφωνο & την τηλεόραση. θέλω όμως να το αντιπαραβάλλω με τα κείμενα των αντίστοιχων σημερινών γραφιάδων --έτσι, για να αποκτήσουμε λίγη προοπτική στη γκρίνια μας.
saint bushmill's choir // the twilight singers // nancy elizabeth // gene clark // midlake // arab strap // prolapse // gerry mitchell & little sparta // gillian welch // beth orton // john frusciante
post με καθυστέρηση 2 ημερών λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων και γενικότερης κακοκεφιάς. ευτυχώς οι μουσικές επιλογές της εβδομάδας αποδείχθηκαν εξαιρετικές.
the new: nicolas jaar - space is only noise (2011)
ακόμη δεν μπορώ να το χωνέψω οτι αυτό το έπος είναι δουλειά εικοσάχρονου.
το πρώτο πράγμα που μου έκανε εντύπωση ακούγοντας το 'space is only noise', είναι η μουσική & αισθητική παιδεία του δημιουργού του. το οτι είναι γιος του σκηνοθέτη & εικαστικού alfredo jaar ίσως να εξηγεί κάποια πράγματα, όμως δεν λέει τίποτα για το πόσο απίστευτα καλός είναι ο δίσκος --εκτός κι αν δεχτούμε οτι το ταλέντο είναι θέμα γονιδίου, οπότε πάω πάσο. καθότι όμως έχουμε από την εγχώρια σκηνή άπειρα παραδείγματα άξιων γονέων που το μόνο που κληροδότησαν στα παιδιά τους ήταν το όνομα και τα κονέ (ναι, είμαι εμπαθής, now fuck off), θα πρέπει να βρούμε άλλο τρόπο για να εξηγήσουμε το πώς ο εν λόγω πιτσιρικάς έχει καταφέρει να ακούγεται τόσο φρέσκος αλλά και άμεσα διαχρονικός, για το πόσο σοφά έχει στήσει τα τραγούδια του και για την έμπνευση που μοιάζει να ξεχειλίζει από παντού.
το 'space is only noise' είναι υπνωτιστικά ερωτικό, σωματικό κι εγκεφαλικό μαζί. επίσης, είναι ίσως ο μόνος δίσκος που έχω ακούσει τα τελευταία 2-3 χρόνια, ο οποίος ακούγεται ολόκληρος, σαν ένα ενιαίο έργο, ενώ ταυτόχρονα έχει και ξεκάθαρα σουξέ: το nickcave-ικό (ναι!) 'too many kids finding rain in the dust' που πάει χέρι-χέρι με την ethiopique αποδόμηση του 'keep me there', το funky 'problems with the sun', το dark electro 'space is only noise if you can see' και τέλος την downtempo house κορύφωση το δίσκου, το 'variations'. ανάμεσα σ' αυτά παρεμβάλλονται άψογα τα κινηματογραφικά & κλασσικότροπα ιντερλούδια-τσόντες δένοντας το πακέτο σε ένα συμπαγές σύνολο, που το αφήνεις να παίζει από την αρχή ως το τέλος, χωρίς να σου περνάει καν από το μυαλό να αλλάξεις τραγούδι.
έχω διαβάσει σε διάφορες μεριές να περιγράφουν το 'space is only noise' ως minimal house/techno. κατά τη γνώμη μου κάτι τέτοιο α) δεν στέκει μουσικά, β) αποπροσανατολίζει τον αναγνώστη, γ) αδικεί τον ίδιο το δίσκο. ναι, ο nicolas jaar τα 2 τελευταία χρόνια μας έχει δώσει εξαιρετικά techno/house remixes, ενώ τέτοια είναι και τα dj sets του, αυτό όμως δεν σημαίνει οτι η μουσική που έχει φτιάξει εδώ είναι techno/house. αν πρέπει σώνει και καλά να κολλήσεις μια ταμπέλα στο παρόν πόνημα, τότε αυτή η ταμπέλα δεν μπορεί παρά να είναι pop: είναι πολύ δύσκολο να μη σου αρέσει αυτός ο δίσκος, όχι μόνο γιατί έχει κάτι για τον καθένα, αλλά κυρίως επειδή μοιάζει να απευθύνεται σε όλους. and that's what pop music's all about, right?
όπως και να έχει, μάλλον πρόκειται για τον πρώτο πραγματικά σημαντικό δίσκο των 10s.
the old: the dismemberment plan - emergency and i (1999)
οφείλω να παραδεχθώ οτι ο λόγος που με έκανε να ακούσω το συγκεκριμένο δίσκο ήταν το δεκάρι με το οποίο βαθμολογήθηκε από τους κατάπτυστους, με αφορμή την επανακυκλοφορία του σε βινύλιο. τελικά αυτή τη φορά οι κατάπτυστοι είχαν δίκαιο.
And as I would walk down K Street to some temping job
As winter froze the life out of fall
Yeah, I must've been having a ball
πώς γίνεται ένα συγκρότημα που κινείται εντός συγκεκριμένου μουσικού πλαισίου να βρίσκεται ταυτόχρονα τόσο πολύ εκτός ορίων και γραμμών; αυτό είναι το ερώτημα που γυρνάει στο μυαλό μου όλες αυτές τις μέρες που ακούω το 'emergency and i'. έχοντας σαν αφετηρία τους pixies (όπως κάθε αμερικάνικο indie συγκρότημα που σέβεται τον εαυτό του) και το post-punk, o ήχος των dismemberment plan σε πρώτο άκουσμα θυμίζει σούπερ τσιτωμένους pavement, μέχρι που σκάνε οι απρόβλεπτες υπερδιαστημικές τους ιδέες και το όλο πράγμα απογειώνεται. οι τύποι είναι άλλοτε funkοχορευτικοί, άλλοτε ευαίσθητοι, κι άλλοτε εντελώς ψυχοπαθείς. επιπλέον, είναι πολύ καλοί μουσικοί, πράγμα σπάνιο για μπάντα του είδους --ειδικά το rhythm section τους παίζει παπάδες. αν σ' όλα αυτά προσθέσει κανείς τον στεγνό & εντελώς ιδιαίτερο στίχο τους (που ακόμη κι όταν νοσταλγεί, δεν κοινοτυπεί), τότε το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι ένας μικρός θρίαμβος.
η ύπαρξη τέτοιων indie συγκροτημάτων είναι ο κύριος λόγος που δεν μπορώ να πάρω στα σοβαρά το indieχνο των national & των arcade fire: θέλω ζωντάνια, θέλω ευφυία, θέλω το απρόσμενο να με περιμένει σε κάθε γωνία του δίσκου, μουσικά και στιχουργικά, και οι dismemberment plan στο 'emergency & i' έχουν όλο το πακέτο. από οτι διαβάζω, η μπάντα (που δεν γνώρισε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία και διαλύθηκε το 2003) έχει επανασυνδεθεί κι ετοιμάζεται για συναυλίες αλλά και νέα δισκογραφική δουλειά. μάλλον ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η εις βάρος τους αδικία.
do you remember the 90s? // η απέραντη νοσταλγία ξαναχτυπά // (κι όσο βουλιάζουμε στα σκατά, τόσο αυτή θα μεγαλώνει) // σούπερ κολλητικό το τραγουδάκι // all the hot girls wear glasses, yeah! // το portland λέει έχει λέει τους πιο αυστηρούς νόμους ενάντια στην οπλοκατοχή σε ολόκληρες τις ηπα // και τους πιο φιλικούς προς την ελευθερία του λόγου // πέρυσι είχαν 13.000 συμμετοχές στο naked bike ride // wowzers! // σύμφωνα με το βίντεο, portland is the city where young people go to retire // portland is the chuck norris of cities, θα συμπλήρωνα εγώ // άσχετο, αλλά is that omer prionis juggling with the flag at 2:25? // μια που τ' αναφέραμε, κόψε άτομο που έχουν εκεί για δήμαρχο και κάνε τη σύγκριση // πίκρα; // τεσπα, the dream of the 90s is alive in portland // and the tatoo ink never runs dry // οπότε δεν χρειάζεται να το κουράζουμε // διαβατήριο έβγαλα // βαλίτσες μάζεψα // τα ψάρια τα τάησα // την κάνω! // (ελπίζω μόνο να με δεχτούνε)
[portlandia ονομάζεται η νέα σειρά του ifc, με πρωταγωνιστές την carrie brownstein και τον fred armisen. το πρώτο επεισόδιο προβλήθηκε στις ηπα τα ξημερώματα του σαββάτου και ήταν αρκετά συμπαθητικό. περισσότερες πληροφορίες και videos θα βρείτε εδώ]
